Η ιδέα της φίλης μου Rosamund, να ανταλλάσσουμε καθημερινά φωνητικές σημειώσεις για την παραγωγικότητά μας, φάνταζε αρχικά μια πρόκληση. Ζώντας χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, εκείνη στο Λονδίνο και εγώ στο Μπρούκλιν, η διατήρηση της επαφής είναι συχνά δύσκολη. Ακόμη και οι τηλεφωνικές συνομιλίες μοιάζουν απαιτητικές λόγω της διαφοράς ώρας και των απαιτητικών προγραμμάτων. Η προσθήκη μιας ακόμη καθημερινής, έστω και δίλεπτης, δραστηριότητας φάνταζε δύσκολη.
Η τεχνική είναι απλή: στέλνεις σε έναν φίλο μια φωνητική σημείωση το πρωί, αναφέροντας τι “έκανες” εκείνη την ημέρα, χρησιμοποιώντας πάντα τον αόριστο χρόνο για λόγους λογοδοσίας. Η θεωρία είναι ότι, όταν δηλώνεις σε κάποιον ότι έχεις “κάνει” κάτι, είναι πιο πιθανό να το πραγματοποιήσεις.
Υπάρχει, βέβαια, και ένα στοιχείο εκδήλωσης. Καθώς ηχογραφούμε, ουσιαστικά μιλάμε και στον εαυτό μας. Ως ελεύθερη δημοσιογράφος που εργάζεται από το σπίτι, έχω δηλώσει στη Rosamund ότι “πήγα” για περίπατο, ακόμα κι αν ήμουν σε προθεσμία, και ένιωσα πολύ καλύτερα μετά. Επίσης, “έγραψα” ένα σύνθετο άρθρο αποτελεσματικά, χωρίς να αλλάξω την εισαγωγή 17 φορές. Μόλις προφέρω τέτοιες “αγιορείτικες” συμπεριφορές, ανακαλύπτω ότι είμαι πιο πιθανό να τις υλοποιήσω.
Αυτό που με εξέπληξε είναι ότι, μετά από έξι μήνες, η συνήθεια έχει παραμείνει. Για μένα, η τεχνική λειτουργεί πολύ καλύτερα από μια παραδοσιακή λίστα εργασιών, επειδή αναγκάζομαι να σκεφτώ τι είναι εφικτό να επιτευχθεί σε μια ημέρα, πριν το δηλώσω σε έναν άλλο άνθρωπο. Ενθαρρύνει επίσης την τήρηση των στόχων μου. Όταν εξηγώ κάθε “ολοκληρωμένη” εργασία με λίγα λόγια για το γιατί “έκανα” τον χρόνο, υπενθυμίζω στον εαυτό μου γιατί θα έπρεπε. Έχω στείλει μηνύματα λέγοντας ότι “πήρα” τα παιδιά μου για βόλτα, ακόμα κι αν πάγωνε, επειδή γνωρίζω πόσο σημαντική είναι η άσκηση. Και ότι “έκανα” μια συνέντευξη και “βρήκα” έναν γοητευτικό τρόπο να κάνω μια άβολη ερώτηση. Τις περισσότερες φορές, αργότερα πραγματοποιώ αυτές τις εργασίες.
Για εμάς, η τεχνική έχει ένα ακόμη μεγάλο όφελος: μας επιτρέπει να παραμένουμε ενήμεροι για τις μικρές, βαρετές λεπτομέρειες της ζωής του άλλου. Όταν μεταναστεύει κανείς, όπως έκανα εγώ το 2022, τείνει να χάνει τα “μικρο-νέα” των φίλων του. Τώρα γνωρίζω τα πάντα για την καθημερινότητα της Rosamund. Το νέο καφέ στον δρόμο της όπου πηγαίνει για δουλειά, το μάθημα γιόγκα που της αρέσει πολύ. Τον ενθουσιασμό της που πήγε τον γιο της, που είναι προέφηβο, σινεμά το βράδυ, για πρώτη φορά. Το γέλιο που είχε στο πάρτι γενεθλίων της κόρης της με θέμα τους πειρατές.
Όποιος άλλος άκουγε τις φωνητικές μας σημειώσεις, πιθανότατα θα τις έβρισκε εξαιρετικά βαρετές – και αυτό είναι εντάξει για εμάς. Μας έχουν κάνει λίγο πιο υγιείς, λίγο πιο παραγωγικούς. Πλέον πηγαίνω σε ένα εβδομαδιαίο μάθημα πιλάτες χωρίς αποτυχία και διαλογίζομαι περισσότερο, έχοντας εξηγήσει στη Rosamund, τόσες φορές μέχρι τώρα, γιατί “πήγαινα”. Έχω βρεθεί να ολοκληρώνω σύνθετες εργασίες πολύ πιο αποτελεσματικά, έχοντας καυχηθεί ότι το έκανα ακριβώς αυτό στην πρωινή φωνητική σημείωση.
Αποδείχθηκε ήσυχα, με σεμνότητα, μεταμορφωτική. Αλλά το παραπροϊόν – το γεγονός ότι γνωρίζουμε ξανά τις μικρές, βαρετές λεπτομέρειες της ζωής του άλλου – είναι πραγματικά το καλύτερο μέρος.
