Η Πρίτι Ουμπάιγιακαρ, με το όνομα που της δόθηκε στην ινδουιστική τελετή ονοματοδοσίας της, βίωνε για χρόνια ντροπή και αμηχανία λόγω της παρεξηγημένης προφοράς του. Σε κάθε πρώτη μέρα του σχολείου, η προσπάθεια των δασκάλων να προφέρουν το “Priti Ubhayakar” της προκαλούσε δυσφορία, ενώ συχνά την αποκαλούσαν απλώς “pretty” (όμορφη), κάτι που την έκανε να αισθάνεται ακόμη χειρότερα, αφού δέχονταν πειράγματα όπως “pretty ugly” (άσχημη).
Η μετακόμιση από το Ηνωμένο Βασίλειο στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 επιδείνωσε το πρόβλημα. Η προσπάθεια να πει το όνομά της με αγγλική ή αμερικανική προφορά προκαλούσε παρεξηγήσεις και δυσάρεστες μιμήσεις. Η Πρίτι κατέφευγε στη σιωπή, αφήνοντας τους αμερικανούς φίλους της να την συστήνουν, μια στρατηγική που ακολουθούσε μέχρι και στην πανεπιστημιακή της ζωή, στα Starbucks, αλλά και στην επαγγελματική της πορεία στην Αμερική. Με τα χρόνια, ακούγονταν διάφορες παραφθορές του ονόματός της, όπως “Perdy”, “Petri” και “Prit the Brit”.
Μια σημαντική αλλαγή συνέβη το 2004, όταν μετά από ταξίδια στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, η Πρίτι βρήκε δουλειά στη Μουμπάι της Ινδίας. Την πρώτη μέρα, ενώ προετοιμαζόταν για την συνηθισμένη της αμηχανία, ο προϊστάμενός της την καλωσόρισε προφέροντας το όνομά της σωστά: “Pree-thi”. Αυτή η απλή, αλλά καθοριστική, στιγμή την απελευθέρωσε από τα δεσμά της ανασφάλειας.
Στην Ινδία, ακούγοντας συνεχώς το όνομά της να προφέρεται σωστά, η Πρίτι βρήκε μια νέα αίσθηση άνεσης και αυτοσεβασμού. Το όνομά της, που άλλοτε αποτελούσε σύμβολο των περίπλοκων συναισθημάτων της για την ινδική καταγωγή της και την ανατροφή της στην Αγγλία και μετά στις ΗΠΑ, μεταμορφώθηκε σε πηγή χαράς.
Ένα χρόνο και μισό αργότερα, η Πρίτι επέστρεψε στις ΗΠΑ, αλλά η εμπειρία της στη Μουμπάι την είχε αλλάξει. Η νέα της αυτοπεποίθηση την βοήθησε να παρουσιάζεται με τη σωστή προφορά. Πλέον, είκοσι χρόνια μετά, θυμάται την αλληλεπίδραση με τον προϊστάμενό της ως ένα κομβικό σημείο που την έκανε δυνατότερη. Ενσωματώνει πλέον την ινδική της κληρονομιά με φυσικότητα και στέκεται μπροστά στους άλλους χωρίς να κρύβει τις παλιές της ανασφάλειες. Ακόμη και τώρα, όταν εισέρχεται σε ένα δωμάτιο, δεν περιμένει άλλους να κάνουν τις συστάσεις. Απλώνει το χέρι και λέει: “Γεια, το όνομά μου είναι Πρίτι”. Συνειδητοποιεί ότι η δύναμη του να ακούς και να λες το δικό σου όνομα δυνατά μπορεί να μεταμορφώσει την αίσθηση της ταυτότητας.
