Καθώς ο RZA κοιτάζει το κοινό του O2 μέσα από τα εντυπωσιακά γυαλιά του, διερωτάται πόσοι από τους παρευρισκόμενους γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’70. Η ερώτηση έρχεται μετά από μια μάλλον χλιαρή ανταπόκριση σε μια προσπάθεια να σηκωθεί όλο το κοινό. Η έντονη αντίδραση που ακολούθησε, υποδηλώνει ότι η πλειοψηφία των παρευρισκομένων, σε αυτό που χαρακτηρίζεται ως η αποχαιρετιστήρια περιοδεία των Wu-Tang Clan, είναι αρκετά μεγάλοι για να θυμούνται την πρωτοποριακή εμφάνιση του συγκροτήματος από το Staten Island στην πρώιμη σκηνή της hip-hop στις αρχές της δεκαετίας του ’90. “Τα πόδια σας, έτσι;” λέει, μασάζοντας το πίσω μέρος των μηρών του, ίσως γνώριμος με τις περιστασιακές ενοχλήσεις. Είναι σαφές ότι οι προκλήσεις για την επανένωση των Wu-Tang Clan για ένα τελικό παγκόσμιο ταξίδι δεν περιλαμβάνουν μόνο τη συγκέντρωση των διαφόρων μελών μετά από χρόνια εσωτερικών διαμαχών, αλλά και την αντιμετώπιση των σφιχτών αρθρώσεων των hip-hop μπαμπάδων που αναμένεται να προσελκύσει μια τέτοια συναυλία.
Παρόλα αυτά, η περιοδεία φτάνει στο Ηνωμένο Βασίλειο με ενθουσιώδεις κριτικές από την αμερικανική της περιοδεία το 2025. Η ευρωπαϊκή της εκδοχή είναι κάπως περιορισμένη λόγω αναγκών, με το setlist να έχει ελαφρώς απλοποιηθεί και τον εντυπωσιακό κατάλογο καλεσμένων – από τον Slick Rick μέχρι τη Lauryn Hill στις ΗΠΑ – να έχει περιοριστεί σε έναν μόνο: τον Havoc των Mobb Deep. Ωστόσο, η εκτέλεση του “Shook Ones, Part II” μαζί με τους Raekwon και Ghostface Killah είναι ακατανίκητη, και άλλωστε, οι Wu-Tang Clan δεν χρειάζονται πραγματικά επιπλέον πυροτεχνήματα.
Καθώς τα μέλη ανεβαίνουν σταδιακά στη σκηνή για μερικά τραγούδια από το εμβληματικό τους ντεμπούτο, “Enter the Wu-Tang (36 Chambers)”, παρατηρεί κανείς πόσο λίγο έχει μειωθεί η λεκτική τους δύναμη με το πέρασμα των χρόνων. Αν μια ζωντανή ορχήστρα δεν μπορεί να αναδημιουργήσει την ανησυχητική, βρώμικη ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν τα ραγισμένα δείγματα του RZA στα “Protect Ya Neck” ή “Wu-Tang Clan Ain’t Nuthing Ta F’ Wit”, τα φωνητικά εξακολουθούν να μεταφέρουν μια αίσθηση ανεξέλεγκτης και άγριας ενέργειας: ο Young Dirty Bastard κάνει μια αξιοπρεπή προσπάθεια να καλύψει τον αείμνηστο πατέρα του (που ήταν ο πιο άγριος απ’ όλους), καταφέρνοντας να αποτυπώσει μέρος της ανεξέλεγκτης έντασης του ODB χωρίς να ακούγεται σαν μίμηση.
Η συναυλία στη συνέχεια χωρίζεται σε ατομικά σόλο. Το κοινό φαίνεται κάπως συγκρατημένο κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Raekwon και Ghostface Killah, γεγονός που προκαλεί έκπληξη – το “Only Built 4 Cuban Linx” του 1995 θεωρείται ευρέως όχι μόνο ένα από τα καλύτερα σόλο άλμπουμ των Wu-Tang, αλλά και ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ hip-hop γενικά – αλλά δίνει με προθυμία την αποθέωσή του στον Method Man, ο οποίος, τόσο ευχαριστημένος από την ανταπόκριση, όχι μόνο επιδεικνύει τους κοιλιακούς του, αλλά δοκιμάζει και ένα βρετανικό προφορά.
Οι μεταβάσεις μεταξύ των σόλο εμφανίσεων γίνονται ομαλά, αλλά η συναυλία εξακολουθεί να υποβάλλεται σε αυτό που θα μπορούσε κανείς ευγενικά να αποκαλέσει μερικές απροσδόκητες επιλογές στο setlist. Το ποπ τραγούδι του 2000 “Gravel Pit” – μια πολύ μεγαλύτερη επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο παρά στην πατρίδα τους στις ΗΠΑ – λαμβάνει τεράστια ανταπόκριση, αλλά κόβεται μετά από ένα μόνο κουπλέ. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια εκτέλεση του “The Way We Were” της Barbra Streisand – το πραγματικό τραγούδι, όχι το κομμάτι από το “36 Chambers” “Can It Be All So Simple?” που χρησιμοποίησε ένα δείγμα του – που αποδίδεται ευθέως, από μια συνοδό φωνητική, προς τιμήν του συνεργάτη του συγκροτήματος Oliver “Power” Grant, ο οποίος πέθανε τον περασμένο μήνα. Κατανοεί κανείς γιατί, αλλά, όπως και οι διαφημίσεις που διακόπτουν τη συναυλία – για μια επερχόμενη ταινία σε σκηνοθεσία του RZA με τίτλο “One Spoon of Chocolate”, ένα βιντεοπαιχνίδι Wu-Tang Clan και ένα ντοκιμαντέρ για τη δημιουργία του “Only Built 4 Cuban Linx” – δίνουν στη συναυλία μια ελαφρώς αποδιοργανωμένη ποιότητα.
Όμως, δεν θα ήταν Wu-Tang Clan αν δεν ήταν τουλάχιστον λίγο χαοτικό και αινιγματικό. Όπως θα μπορούσαν να βεβαιώσουν αναμφίβολα τα μέλη του κοινού που δυσκολεύονται να χοροπηδήσουν εντολή του RZA, είναι τόσο αψεγάδιαστο όσο μια σφιχτά χορογραφημένη ποπ συναυλία σε σύγκριση με το χάος μιας πρώιμης συναυλίας των Wu-Tang: μια εμφάνιση του Method Man στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στο Λονδίνο είχε χαρακτηριστεί από χάος, αφού εκείνος επέλεξε ανεξήγητα να βγάλει τα παπούτσια του και να τα πετάξει στο κοινό, και στη συνέχεια έχασε την ψυχραιμία του όταν το κοινό αρνήθηκε να τα επιστρέψει. Τέτοια πράγματα συνέβαιναν όλη την ώρα, και όχι απόψε. Αντ’ αυτού, επανενώνονται για μια εκτέλεση του “CREAM” – ένα τραγούδι που εξακολουθεί να ακούγεται σαν μουσικό ισοδύναμο μιας συμπλοκής, 30 και πλέον χρόνια μετά – και το κοινό φεύγει ευχαριστημένο.
