Το “Wild Style“, η πρωτοποριακή ταινία που απαθανάτισε την καρδιά της αναδυόμενης κουλτούρας του hip-hop, του graffiti και του breakdancing, αποτέλεσε ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου και της μουσικής. Ο Frederick Brathwaite, γνωστός και ως Fab 5 Freddy, πρωτοπόρος καλλιτέχνης και μουσικός διευθυντής, θυμάται τις απαρχές και την ιδέα πίσω από το εμβληματικό έργο. Ως μέλος των Fabulous 5, μιας ομάδας καλλιτεχνών graffiti που ξεχώριζε για τις ολοκληρωμένες παρεμβάσεις της στα βαγόνια του μετρό της Νέας Υόρκης, ο Brathwaite οραματίστηκε να μεταφέρει την τέχνη του graffiti από τους δρόμους σε έναν ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο. “Ήθελα να βγάλω το graffiti art σε χώρους τέχνης,” δηλώνει, εξηγώντας την επιθυμία του να αφηγηθεί την ιστορία τους μέσω ενός ανεξάρτητου φιλμ.
Σε μια έκθεση τέχνης στην Times Square, ο Brathwaite συνάντησε τον Charlie Ahearn, σκηνοθέτη του underground kung fu φιλμ “The Deadly Art of Survival”. Ο Ahearn ενθουσιάστηκε με την ιδέα και μαζί ξεκίνησαν να χαρτογραφούν την ιστορία μιας νέας, εκρηκτικής κουλτούρας. Στόχος τους ήταν μια ταινία με αφηγηματική δομή αλλά και ντοκιμαντερίστικη αίσθηση, ενσωματώνοντας πραγματικούς ράπερς από το Bronx και καλλιτέχνες graffiti να υποδύονται τον εαυτό τους, αλλά ως χαρακτήρες. Ο Lee Quiñones, για παράδειγμα, έγινε ο Zoro, ένας μασκοφόρος υπερήρωας, ενώ ο Phase 2, ένας θρύλος του graffiti, ενέπνευσε τον χαρακτήρα του Phade, του club promoter, με τον Brathwaite να αναλαμβάνει τον ρόλο.
Η δημιουργία της μουσικής αποτέλεσε καίριο στοιχείο. Μέσω των γνωριμιών του με τους Chris Stein και Debbie Harry των Blondie, οι οποίοι υπήρξαν συλλέκτες έργων τέχνης του, ο Brathwaite, ο Stein και ο Ahearn συνεργάστηκαν για την παραγωγή του soundtrack. Η Patti Astor, που υποδύθηκε την δημοσιογράφο Virginia, είχε μια οπτική ομοιότητα με την Debbie Harry, με τους Blondie να παραχωρούν την επιτυχία τους “Pretty Baby” για την εμφάνιση της ηρωίδας. Η στιγμή που η Debbie Harry τραγούδησε “Fab 5 Freddy told me everybody’s fly” στο “Rapture” έγινε θρυλική για τον Brathwaite.
Αν και το “Rapper’s Delight” των Sugarhill Gang ήταν μεγάλη επιτυχία, οι περισσότεροι ράπερς δεν είχαν ακόμη κυκλοφορήσει δίσκους. Η ταινία κατάφερε να αποτυπώσει την υπόγεια κουλτούρα γειτονιών όπως το Bronx, το Queens και το Brooklyn, κάτι που ο Brathwaite δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα εξελισσόταν σε παγκόσμιο φαινόμενο.
Ο Charlie Ahearn, από την πλευρά του, θυμάται τις προκλήσεις της παραγωγής. Η αρχική του επαφή με τον Lee Quiñones ήταν δύσκολη, καθώς ο καλλιτέχνης ήταν επιφυλακτικός. Η προσέγγιση του Fab 5 Freddy, ο οποίος είχε παρακολουθήσει το kung fu φιλμ του Ahearn, ήταν η ιδανική ευκαιρία. Ο Ahearn ήθελε να δημιουργήσει μια ταινία για εφήβους, με θέμα έναν παράνομο καλλιτέχνη graffiti που τον κυνηγούσε η αστυνομία. Η Lady Pink, καλλιτέχνιδα, αποτέλεσε την έμπνευση για τον χαρακτήρα Rose “Lady Bug”. Η χρηματοδότηση εξασφαλίστηκε από το Channel 4 του Λονδίνου και το ZDF της Γερμανίας.
Μια βραδιά σε ένα hip-hop jam στο Bronx, με 10.000 νέους παρόντες, ένα όπλο ακούστηκε. Ο Ahearn αποφάσισε να ενσωματώσει αυτό το στοιχείο στην ταινία, ζητώντας από κάποιους νεαρούς να συμμετάσχουν σε μια σκηνή ληστείας. Η συνάντηση με τον ράπερ Busy Bee Starski, ο οποίος τον παρουσίασε στη σκηνή ως “τον παραγωγό της ταινίας μου”, ήταν καθοριστική. Αν και σκέφτηκε να συμπεριλάβει μια σκηνή με τον Grandmaster Flash και τους Furious Five, τελικά δεν κατέστη δυνατό λόγω προβλημάτων στον ήχο και απουσίας του Flash, ο οποίος έλειπε σε περιοδεία. “Τέτοια πράγματα συμβαίνουν,” σχολίασε ο Ahearn.
Κατά το άνοιγμα της ταινίας στην Times Square, η ανταπόκριση ήταν συγκλονιστική, με ουρές να σχηματίζονται. Στην Ιαπωνία, η ταινία εκλήφθη ως επιστημονική φαντασία, με το κοινό να πιστεύει ότι η κουλτούρα του hip-hop είχε επινοηθεί. Το “Wild Style” αναγνωρίζεται πλέον ως η πρώτη και ίσως η σπουδαιότερη ταινία hip-hop που έγινε ποτέ.
