Η Ελβετίδα αρπιστρια και συνθέτρια, Τζούλι Καμπίς, κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στην ευρωπαϊκή μουσική σκηνή, ενώ το 2020, η διαδικτυακή της εμφάνιση στο London Jazz Festival άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στο βρετανικό κοινό. Με ένα εντυπωσιακό, εικονικό livestream, η Καμπίς παρουσίασε το avant-jazz σύνολό της, αποκαλύπτοντας ένα ταλέντο που ξεπερνά τα όρια του οργάνου της. Η αρπίστρια πειραματίζεται με ήχους κιθάρας, τσιμπανοειδή στοιχεία και ανατολικοασιατικές επιρροές, συνδυάζοντάς τα με φωνητικά loops, κλασικές μελωδίες και Nordic ambient jazz.
Ο ήχος της Τζούλι Καμπίς μπορεί να χαρακτηριστεί μαγικός ή απόκοσμος, όμως συνυπάρχει αρμονικά με την πολιτική της δέσμευση σε περιβαλλοντικά και κοινωνικά ζητήματα. Η ίδια, ωστόσο, αποφεύγει την επιβολή της πολιτικής ατζέντας επί της μουσικής, εστιάζοντας στην καθαρή έκφραση του ήχου, όπως επιβεβαιώνει και το νέο της, ακουστικό άλμπουμ, “Unspoken”.
Το “Unspoken” είναι αφιερωμένο σε γυναίκες που άφησαν το στίγμα τους δημόσια και ιδιωτικά. Το εναρκτήριο κομμάτι, “Anonymous”, εμπνέεται από το απόφθεγμα της Βιρτζίνια Γουλφ, “για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, το ‘ανώνυμο’ ήταν μια γυναίκα”, το οποίο επαναλαμβάνεται από χορωδία γυναικείων φωνών σε διάφορες γλώσσες. Το “Grisélidis Réal” τιμά την Ελβετίδα καλλιτέχνιδα και συγγραφέα, με απαλές αρμονίες άρπας να πλαισιώνονται από απόκοσμους ήχους βημάτων σε πεζοδρόμια.
Το “Rosa” είναι μια χαριτωμένη μελωδία άρπας αφιερωμένη στην ακούραστη προσπάθεια των μεταναστών εργατών, ενώ το “Andréa Bescond” αποτελεί έναν ευέλικτο φόρο τιμής στη γαλλίδα ηθοποιό και σκηνοθέτιδα. Στο “Maman du Ciel”, η Καμπίς χρησιμοποιεί καθηλωτικά τους ήχους της εισπνοής και εκπνοής της ως ρυθμικό μοτίβο. Το “Unspoken” απομακρύνεται από τον τζαζ ήχο, όμως η εμπειρία της Καμπίς στον χώρο των αυτοσχεδιαστών της επέτρεψε να δημιουργήσει κάτι μοναδικό.
Στην ίδια περίοδο κυκλοφορούν και άλλες αξιόλογες δουλειές: Ο πιανίστας avant-jazz από τη Νέα Υόρκη, Craig Taborn, στο άλμπουμ “Dream Archives” (ECM), συνεργάζεται με την τσελίστρια Tomeka Reid και τον κρουστό Ches Smith, εξερευνώντας γρήγορο συλλογικό free-swing και λυρικά κομμάτια. Η Γαλλίδα τρομπετίστρια Airelle Besson, μαζί με τον ακορντεονίστα Lionel Suárez, παρουσιάζουν το “Blossom” (Bretelles Prod/Papillon Jaune), ένα ευχάριστο μείγμα πρωτότυπων συνθέσεων και διασκευών. Τέλος, ο ταλαντούχος βρετανός πιανίστας και συνθέτης Noah Stoneman, με το “Dance at Zero”, συνεχίζει την ανοδική του πορεία, δημιουργώντας πλούσιες αυτοσχεδιαστικές εκδοχές των μινιμαλιστικών του συνθέσεων, μαζί με τη σαξοφωνίστρια Emma Rawicz, τον μπασίστα Freddie Jensen και τον ντράμερ James Maddren.
