Στο αχανές τοπίο του Netflix, όπου πολλές παραγωγές κινδυνεύουν να χαθούν, αναδύεται το “Train Dreams”, μια ταινία που, παρά τη χαμηλή δημοσιότητα, κερδίζει δικαίως μια θέση ανάμεσα στις υποψήφιες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Η γνωριμία με αυτό το έργο, που ξεφεύγει από τις συμβατικές κινηματογραφικές νόρμες, έγινε τυχαία, μέσω μιας συζήτησης με μια φίλη, η οποία εξέφραζε την απογοήτευσή της για την κατάσταση του σύγχρονου κινηματογράφου. “Όλα ήταν καλύτερα τη δεκαετία του ’70!”, σχολίασε, περιγράφοντας ταινίες γεμάτες κενές προκλήσεις και έλλειψη ουσίας. Σε αντίθεση, το “Train Dreams” ήταν μια από τις λίγες ταινίες της χρονιάς που την άγγιξαν πραγματικά.
Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο νουβέλα του Denis Johnson και σκηνοθετημένη από τον Clint Bentley, μας μεταφέρει στο Bonners Ferry του Idaho στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέσα από μια γλυκιά, παντογνώστρια αφήγηση, παρακολουθούμε τη ζωή του Robert Grainier (Joel Edgerton), ενός άνδρα που τα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής του διανύει χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, μέχρι που ερωτεύεται την ανεπιτήδευτη Gladys (Felicity Jones).
Σε αντίθεση με την ταχύτητα, την έντονη μουσική και τις γρήγορες κοπές που χαρακτηρίζουν πολλές σύγχρονες παραγωγές, το “Train Dreams” υιοθετεί έναν στοχαστικό ρυθμό, θυμίζοντας έργα του Terrence Malick, με τη συνοδεία μιας απαλής μουσικής επένδυσης από τον Bryce Dessner. Για να στηρίξει την Gladys και τη νεογέννητη κόρη τους, Katie, ο Robert αναλαμβάνει δουλειά ως ξυλοκόπος. Στην πορεία, γνωρίζει περιπλανώμενους άνδρες, όπως ο Arn (William H. Macy), ένας ομιλητικός ειδικός στα εκρηκτικά. Η κινηματογράφηση του Adolpho Veloso αναδεικνύει τη φυσική ομορφιά του τοπίου, αποτυπώνοντας την αισθητική των γιγάντιων δέντρων που πέφτουν στη γη.
Αυτό που καθιστά το “Train Dreams” ξεχωριστό είναι το ειλικρινές του ενδιαφέρον για ηθικά διλήμματα, μια προσέγγιση που μοιάζει να έρχεται σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή. Κατά την εργασία του στους σιδηροδρόμους, ο Robert γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας του φίλου του Fu Sheng, μιας επίθεσης που, δεδομένων των νόμων αποκλεισμού των Κινέζων, εικάζεται ότι είχε ρατσιστικά κίνητρα. Ο Robert, παρακολουθώντας άπραγος, στοιχειώνεται από τις πράξεις του. “Οι κακές πράξεις μας μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή;”, αναρωτιέται αργότερα τον Arn. Ο Arn, αν και διστακτικός σχετικά με την κάρμα, πιστεύει ότι οι επιλογές μας αφήνουν ανεξίτηλο σημάδι. “Κόβουμε δέντρα που υπάρχουν εδώ για 500 χρόνια”, λέει στους συναδέλφους του. “Αυτό ταράζει την ψυχή του ανθρώπου, αναγνωρίζεις ή όχι”.
Το ενδιαφέρον για το καλό και το κακό, και η σχέση τους με την ανθρώπινη ψυχή, αποτελεί μια “νέα” ιδέα για πολλούς σήμερα. Παράλληλα, η ταινία προσφέρει μια οξεία μελέτη χαρακτήρα, εστιάζοντας στον Robert, έναν άνδρα που στοιχειώνεται από τις αποτυχίες του και περιμένει μια μεγάλη αποκάλυψη που ποτέ δεν έρχεται. Μόνο όταν η ζωή αρχίζει να “του ξεγλιστρά”, αρχίζει να αποκτά μια “αχνή κατανόηση” της ύπαρξής του. Αυτή η διαπίστωση οδηγεί σε μια συγκλονιστική σκηνή, όπου η κάμερα, από ψηλά, παρατηρεί δύο ανθρώπους να συνομιλούν, παρουσιάζοντας τους ανθρώπους σαν μικρά μυρμήγκια, που βιάζονται να δώσουν νόημα στον περιορισμένο χρόνο τους στη γη, κάτω από το βλέμμα των πανάρχαιων δέντρων.
