Η ριζική αναθεώρηση του “The Crucible” από την Kimberly Belflower, ένα αριστούργημα του Arthur Miller, επαναπροσδιορίζει τις διώξεις κατά των μαγισσών για τη γενιά του #MeToo. Μια τάξη εφήβων, κυρίως κορίτσια, επιθυμεί να ιδρύσει ένα φεμινιστικό κλαμπ, μια ιδέα που πυροδοτείται, όπως υποθέτουμε, από τις τρέχουσες ειδήσεις. Το έργο, που διαδραματίζεται το 2018, παρουσιάζει έναν πρωτότυπο τρόπο προσέγγισης της εφηβικής ηλικίας των κοριτσιών, αμέσως μετά τις αποκαλύψεις γύρω από το σκάνδαλο Harvey Weinstein, αν και αρχικά χρειάζεται χρόνος για να αποκτήσει δυναμική.
Σε ένα λύκειο μιας μικρής πόλης της Georgia, η ιδέα ενός φεμινιστικού κλαμπ κρίνεται υπερβολικά «καυτή» για να γίνει αποδεκτή, μέχρις ότου ένας χαρισματικός (και, για αρκετά από τα κορίτσια, ελκυστικός) καθηγητής, ο Carter Smith, παρεμβαίνει με την πρόταση να συμπεριληφθούν και αγόρια.
Η σκηνοθεσία της Danya Taymor, με το έργο να εκτυλίσσεται αδιάκοπα σε λιγότερο από δύο ώρες, εστιάζει στο έργο που μελετούν οι μαθητές – το “The Crucible” – υπό την καθοδήγηση του κυρίου Smith. Παράλληλα, αναπτύσσεται η κατανόησή τους για τον διαθεματικό φεμινισμό, οδηγώντας σε κάποιες «ενηλικιωμένες» συνειδητοποιήσεις σχετικά με το σεξ και την εξουσία. Φλας προσωπικού δράματος συνοδεύονται από εστιασμένο φωτισμό σε κάθε χαρακτήρα, ενώ ακούγονται εξωφρενικά ποπ ύμνοι στους Lorde, Taylor Swift και Beyoncé.
Το έργο ξεκινά γλυκά αλλά αργά και αδύναμα, μέχρι να αποκαλυφθεί με σοκ η παραλληλία με το έργο του Miller. Η αρχική ατμόσφαιρα του “Dead Poets Society” γίνεται πιο σκοτεινή και το “The Crucible” αποκτά σκοτεινή σύγχρονη σημασία γύρω από το #MeToo. Ωστόσο, αυτή η παραλληλία παραμένει αχνή: υπάρχει η αίσθηση ότι η Ivy θεωρεί τον πατέρα της θύμα της «καταδίωξης μαγισσών», αλλά ταυτόχρονα υπάρχει αυξημένη συνείδηση γύρω από την αρπακτική συμπεριφορά των ανδρών, κάτι που μέχρι τώρα παρέμενε ανείπωτο από αυτές τις εφήβους. Η Sadie Soverall ξεχωρίζει σε έναν ρόλο που αρχικά ερμήνευσε η Sadie Sink στην παραγωγή του Taymor στο Broadway. Εκείνη και η Miya James έχουν μια οικεία και αμήχανα αστεία χημεία ως αποξενωμένες κολλητές φίλες, που είναι τρυφερή και πειστική.
Ο διάλογος της Belflower αιχμαλώνει τον τρόπο που τα κορίτσια μιλούν μεταξύ τους με χιούμορ και πάθος, καθώς και τον τρόπο που εσωτερικεύουν τις μικρο-επιθέσεις του κόσμου προς τις γυναίκες. Ωστόσο, οι σχέσεις εδώ ωχριούν λόγω της «χαριτωμενιάς» τους, αντί να είναι κοφτερές και ωμές, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτήν την καμπή μεταξύ εφηβείας και ενηλικίωσης. Ξεπερνά κατά πολύ το τεστ Bechdel (τα αγόρια εδώ είναι χαζά), κάτι που είναι ευχάριστο, αλλά θα ευχόμασταν περισσότερη πολυπλοκότητα στις σχέσεις μεταξύ των γυναικείων χαρακτήρων.
Επιπλέον, φαίνεται να υπάρχει μια ψευδής ισοδυναμία μεταξύ του John Proctor του Miller, ενός ηθικά περίπλοκου χαρακτήρα που προδίδει τη γυναίκα του αλλά τελικά δεν προδίδει τις αρχές του, και του αρπακτικού άνδρα εδώ, ο οποίος δεν είναι παρά ένας απωθητικός, κατά συρροήν χειραγωγός και θύτης.
Το έργο τελειώνει με ένα κύμα συναισθημάτων καθώς οι μαθητές βιώνουν την απελευθέρωσή τους σε μια χορευτική εκδοχή σκηνών από το έργο του Miller που δείχνουν τα κορίτσια να παθαίνουν «κρίση» (δύο από αυτές εκτελούν έναν ερμηνευτικό χορό που μοιάζει με μια πιο άγρια εκδοχή του βίντεο “Fortnight” της Swift ως προς την αισθητική του). Αυτό φέρνει μια κορύφωση, αν και τίποτα δεν έχει αλλάξει και ο θύτης παραμένει στην αίθουσα. Αυτό είναι το νόημα, αλλά το τέλος παραμένει υπερβολικά τακτοποιημένο και εύκολο.
Παρόλα αυτά, είναι ένα συγκινητικό έργο που συλλαμβάνει την ατμόσφαιρα του 2018 για μια μπερδεμένη γενιά κοριτσιών που ενηλικιώνονται στη σκιά του Weinstein. Φαντάζει σχεδόν ιστορικό μπροστά στην αντίδραση. Θυμάστε το #MeToo; Τι απέγινε; Και τι σκέφτονται τώρα αυτά τα κορίτσια; Royal Court theatre, London , έως 25 Απριλίου.
