Από τότε που ο “Frost/Nixon” του Peter Morgan παρουσιάστηκε πριν από 20 χρόνια, θεατρικά έργα που αφορούν διάσημες τηλεοπτικές συνεντεύξεις έχουν γνωρίσει επιτυχία, όπως το “Best Of Enemies” του James Graham, το “Goodnight, Oscar” του Doug Wright, και δύο τηλεοπτικά δράματα για την Emily Maitlis και τον πρίγκιπα Andrew. Ένα έργο για τις τηλεοπτικές αναμετρήσεις του Michael Parkinson με τον Muhammad Ali βρίσκεται επίσης υπό προετοιμασία.
Τώρα, το “A Thing Of Beauty” των Wendy Oberman και Jonathan Lewis, φαντάζεται τη Λένι Ρίφενσταλ, την σκηνοθέτιδα προπαγάνδας του Χίτλερ, γνωστή για το “Θρίαμβος της Θέλησης” και φημολογούμενη ερωμένη του, στο Λονδίνο του 1972, να δίνει συνέντευξη στο BBC. Ή, τουλάχιστον, μερικώς φαντάζεται: πράγματι έκανε ένα πρόγραμμα με τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα εκείνη τη χρονιά, αν και ο συνεντευκτής ήταν ο αξιέπαινος δημοσιογράφος-θεατρικός συγγραφέας Keith Dewhurst, και όχι, όπως επί σκηνής, ο Harry Adams – ένας αλκοολικός μοιραίος άνδρας με σκοτεινό προσωπικό μυστικό – τον οποίο οι συγγραφείς δημιούργησαν πιθανώς για να επιτρέψουν ιστορικές παραποιήσεις, όπως η εντυπωσιακή παραβίαση ηθικών ορίων από τον Adams.
Ένα από τα ελκυστικά στοιχεία των θεατρικών έργων συνεντεύξεων είναι ότι διοχετεύουν τη στιγμή-κλειδί στο τρέχον σούπερ-είδος της αστυνομικής μυθοπλασίας: την ανάκριση του υπόπτου. Σε περιπτώσεις όπως αυτή της Ρίφενσταλ – υποστηρίκτρια του Ναζιστικού καθεστώτος που κατάφερε να διατηρήσει μεταπολεμική καριέρα – η τηλεοπτική κατάθεση έγινε υποκατάστατο της νομικής ανάκρισης.
Η Imogen Stubbs είναι ηλεκτρισμένη στο ρόλο της Ρίφενσταλ – άλλοτε προκλητική και φλερτ, αλλά πάνω απ’ όλα ευρηματικά αποφευκτική. Η ερμηνεία της δείχνει πώς μια ιδιοφυΐα στην παρουσίαση μπροστά στην κάμερα ήταν ειδική στην αυτο-προπαγάνδα, γνωρίζοντας ότι ο Adams ελπίζει να την παγιδεύσει σε φιλο-Χιτλερικές και αντισημιτικές δηλώσεις, έτσι χρησιμοποιεί κάθε τεχνασμα για να τον μειώσει και να τον αποπλανήσει. Όταν η Ρίφενσταλ μιλάει για πρώτη φορά στην επίσημη συνέντευξη – η Stubbs διαχωρίζει αριστοτεχνικά τη δημόσια και την ιδιωτική της υπόσταση – υπάρχει ένα ρίγος τόσο βαθύ όσο όταν ο ηλικιωμένος, δραπέτης Χίτλερ απευθύνεται στο κοινό στην προσαρμογή του George Steiner από τον Christopher Hampton, “The Portage to San Cristobal Of AH” (σίγουρα αξίζει μια επανεμφάνιση).
Το “A Thing Of Beauty” έχει έναν τηλεοπτικό ρυθμό με σύντομες σκηνές που χωρίζονται από μουσικές ενθέσεις (ζωντανό τσέλο από την Oona Lowther). Ο κόσμος της βρετανικής τηλεόρασης στο απόγειό του – αλαζονικά στελέχη, τεχνικοί τελειομανείς, νεαρές γυναίκες ως «προνόμιο» για το αφεντικό – αισθάνεται αληθινός, με εξαιρετικές υποστηρικτικές ερμηνείες από τον Tony Bell ως τον φθίνοντα αστέρα της τηλεόρασης Adams και την Sophie McMahon ως το τυπικό στόχο των μισογυνηστών της εποχής.
Μια ανακρίβεια είναι ότι το BBC One σχεδίαζε να διαθέσει μια πρωινή ζώνη για τη συζήτηση, ενώ στην πραγματικότητα οι αμετανόητοι Ναζί – Ρίφενσταλ, Albert Speer, Winifred Wagner – εμφανίζονταν συνήθως στο BBC Two, όπου κάποιες φορές φάνταζαν να «συμπληρώνουν» το πρόγραμμα του σνούκερ. Ο Speer, ο πολεοδόμος του Χίτλερ, πέθανε ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο για την τελευταία του «ύπουλη» ανάκρισή του στο Newsnight. Η βρετανική τους τηλεοπτική προβολή προέκυψε από μια ηθική δέσμευση να εξεταστεί πώς θα μπορούσε να έχει συμβεί το Ολοκαύτωμα. Αυτό το ερώτημα παραμένει καυτό, αλλά το κεντρικό ερώτημα του έργου – η ηθική ευθύνη όσων είδαν και γνώριζαν αλλά δεν έδρασαν – είναι επίκαιρο σε πολλές πρόσφατες και τρέχουσες υποθέσεις. Μια σύντομη παράταση με ένα μεγάλο αστέρι υποδηλώνει ελπίδες για τη μετακίνηση της παράστασης αλλού, κάτι που – ίσως με κάποιες «μικροπρεπείς» προσθήκες στην πλοκή – θα έπρεπε να γίνει. Tabard theatre, London, έως 1 Μαρτίου.
