Η διαδρομή κάθε αναγνώστη είναι γεμάτη με ιστορίες που μας διαμορφώνουν. Από τις πρώτες, αχνές αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, όπως η ανάγνωση του “Mabel the Whale” με τη μητέρα, μέχρι τις συντροφιές του πατέρα με το “The Eagle of the Ninth” του Rosemary Sutcliff, τα βιβλία έχουν τη δύναμη να χαράζουν βαθιά συναισθήματα και να ενσωματώνονται στις πιο αγαπημένες μας στιγμές. Η ατμόσφαιρα, ο χώρος και οι άνθρωποι γύρω μας, γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της αναγνωστικής εμπειρίας.
Στην εφηβεία, η ανακάλυψη του θεάτρου, και συγκεκριμένα η παράσταση του “Όνειρο Θερινής Νύχτας” του Σαίξπηρ, όπου ο ίδιος συμμετείχε, λειτούργησε ως καταλύτης. Η μαγεία της γλώσσας, η επαφή δύο κόσμων και η αίσθηση της ενηλικίωσης, όλα μαζί δημιούργησαν μια δυνατή αλλαγή.
Η πνευματική αναζήτηση οξύνθηκε με τον Albert Camus και το “Ο Μύθος του Σισύφου”. Στα 18 του, χωρίς να αισθάνεται αυτοκτονικός, αναζητούσε τη σοφία και την κομψότητα, βρίσκοντάς τα στο στιλ του Camus, που έμαθε να παρατηρεί τα πάντα με ψυχραιμία, χωρίς να προσδοκά σωτηρία.
Το βιβλίο που τον έκανε να θέλει να γίνει συγγραφέας ήταν το “The Rainbow” του D.H. Lawrence. Η ωμότητα και η αλήθεια της ζωής που ξεδιπλωνόταν στις σελίδες του, αφύπνισε τα δικά του νεανικά αισθήματα και την επιθυμία να δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το 1915, το “The Rainbow” λογοκρίθηκε και χιλιάδες αντίτυπα κάηκαν, σε μια εποχή που οι πόλεμοι ήταν αποδεκτοί, αλλά μια υπόνοια σεξ ήταν απαράδεκτη.
Αργότερα, ως φαν του Lawrence, αντιμετώπισε την πρόκληση να επιλέξει μεταξύ αυτού και του James Joyce. Η κατανόηση ότι δεν χρειάζεται να επιλέξει, αλλά μπορεί να αγαπήσει και τους δύο, αποτέλεσε μια σημαντική πνευματική ωρίμανση.
Η πρόσφατη επανεξέταση των έργων του E.M. Forster αποκάλυψε ξανά την ουσία και την ηρεμία που εκπέμπουν. Τα μυθιστορήματά του αποτελούν μια επείγουσα έκκληση για συναισθηματική ωριμότητα και αμεσότητα, με ιδιαίτερη αγάπη για το “Where Angels Fear to Tread” και “A Room With a View”.
Υπάρχουν βιβλία, όπως τα αστυνομικά μυθιστορήματα που απολάμβανε ως νεαρός, όπως αυτά των Desmond Bagley, Hammond Innes, Alistair MacLean και Ian Fleming, τα οποία θαυμάζει για την επαγγελματική τους αρτιότητα, αλλά δεν θα μπορούσε να ξαναδιαβάσει, σαν να έπρεπε να φορέσει ξανά τη σχολική του στολή.
Στην ώριμη ηλικία, ανακάλυψε την Penelope Fitzgerald, της οποίας το “The Blue Flower” χαρακτήρισε αριστούργημα, μια βαθιά διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη ψυχή, παρά την εμφανή τρέλα.
Αυτήν την περίοδο, διαβάζει το “Dominion” του Tom Holland, μια ιστορία για την επίδραση του Χριστιανισμού στον πολιτισμό, και ταυτόχρονα επανεξετάζει τα ποιήματα της Elizabeth Bishop, θαυμάζοντας την αδιαπραγμάτευτη τεχνική της και το κρυφό της καρδιοπάθεια.
Τέλος, ως “comfort read”, αναζητά τα παλιά άλμπουμ του Tintin, παρά τις όποιες αμφιλεγόμενες απόψεις για τον Hergé. Η αγάπη για τις ιστορίες αυτές, που μοιράστηκε με τον αδερφό του, παραμένει ζωντανή.
