Η σκηνική εκδοχή του “Shadowlands”, του θεατρικού έργου που εμβαθύνει στο δράμα της αγάπης και της απώλειας, όπως αυτή διαδραματίστηκε στη ζωή του C.S. Lewis και της Αμερικανίδας συζύγου του, Joy Davidman, παρουσιάζεται ως μια ιστορία ύστερης πάθους, μιας κατάληξης ασθένειας και μιας κρίσης στην πίστη του διάσημου συγγραφέα. Παρότι πρόκειται για μια παραγωγή που αρχικά ανέβηκε στο Chichester Festival Theatre, η αίσθηση που αφήνει είναι ξεπερασμένη.
Το έργο διαθέτει γοητεία και καταφέρνει να εισάγει τον θεατή στη θλίψη των ηρώων, ωστόσο, η σκηνική του παρουσία μοιάζει εξίσου παρωχημένη με το μισογεμάτο, ξυλόγλυπτο φόντο της βιβλιοθήκης. Η αίσθηση ότι παρακολουθούμε ένα δράμα που ξεδιπλώνεται, από τη στιγμή που ο Lewis (Hugh Bonneville) λαμβάνει ένα γράμμα από την Αμερικανίδα θαυμάστριά του, Joy Davidman (Maggie Siff), μέχρι την αργή του ερωτική κατάληξη και την τελική της ασθένεια, είναι διάχυτη.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Rachel Kavanaugh, η παράσταση βαδίζει αργά από τη μία σκηνή στην άλλη, υστερώντας σε ρυθμό και δράση, παρά την ευκολομνημόνευτη συναισθηματική της προσέγγιση. Η ιστορία αγάπης φαίνεται να στέκεται αποκομμένη από τις βαθιές σκέψεις περί πίστης και ταλαιπωρίας που ο Lewis εκφωνεί από πανεπιστημιακά έδρανα.
Ο Bonneville, ως συνήθως, προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία, αποδίδοντας άριστα τον ρόλο του συναισθηματικά συγκρατημένου Άγγλου (όπως έχει αποδείξει και σε ρόλους όπως ο Earl of Grantham στο “Downton Abbey” και ο επιφυλακτικός πατέρας στο “Paddington”). Ωστόσο, ενώ αποδίδει με αριστοτεχνικό τρόπο την αδεξιότητα, του λείπουν τα σκληρά, βασανισμένα βάθη που θα αποκάλυπταν την καθυστερημένη ντροπαλότητα και καταπίεση του Lewis. Παρόλα αυτά, εκπέμπει μια ζεστασιά, μεταφέροντας μια σχεδόν απτή αίσθηση ότι, παρά τις αναστολές του Lewis, αποτελεί μια «αγκαλιά» σαν αυτή ενός αρκούδου στη σκηνή. Η Siff είναι εξαιρετική στο ρόλο της Joy, προσδίδοντας οξύτητα και πάθος, αλλά η χημεία μεταξύ τους είναι υπερβολικά τρυφερή και ήπια.
Οι συνάδελφοι του Lewis στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης εμφανίζονται ως στερεότυποι χαρακτήρες, διατυπώνοντας απόψεις για τον Θεό, τις γυναίκες – και την Joy, την οποία θεωρούν μια επιθετική Αμερικανίδα – ενώ η σκηνογραφία του Peter McKintosh δεν καταφέρνει να χτίσει αυτόν τον κόσμο και να του δώσει ζωή, αφήνοντας ένα κενό στην ατμόσφαιρα και μια σκηνή θλιβερά άδεια.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που διαπερνούν, ειδικά η συναρπαστική στιγμή που ο Lewis και η Joy δηλώνουν την αγάπη τους, περιστρεφόμενοι ο ένας γύρω από τον άλλο. Η σχέση μεταξύ του Lewis και του μεγαλύτερου αδελφού του (Jeff Rawle), με τον οποίο συζεί, είναι επίσης διασκεδαστική. Ωστόσο, ως ιστορία αγάπης και θλίψης, θα έπρεπε να μας έχει λυγίσει. Η αγάπη που βρέθηκε τόσο αργά, ένας συναισθηματικά απομακρυσμένος άντρας που ζεστάθηκε από αυτήν, και στη συνέχεια χάθηκε ξανά, με την αγάπη του να παραμένει ένα ανοιχτό τραύμα. Δεν γίνεται να νιώθεις τόσο σπαρακτικά όσο θα έπρεπε.
Το σενάριο του Nicholson είναι προσαρμοσμένο από τη δική του βραβευμένη με BAFTA τηλεοπτική ταινία, και ακριβώς αυτό θυμίζει: ένα “tear-jerker” φτιαγμένο για την τηλεόραση.
Aldwych theatre, London, έως 9 Μαΐου.
