Η σειρά Scream, παρά τις όποιες προτιμήσεις, έχει κερδίσει τον σεβασμό μετά από τρεις δεκαετίες πορείας. Καταφέρνει να διατηρεί μια διαρκή αφήγηση, να σχολιάζει το είδος του τρόμου και να προσελκύει νεότερο κοινό, με το έκτο φιλμ να γίνεται το πιο εμπορικό στις ΗΠΑ. Αν και κανένα φιλμ δεν έφτασε την απήχηση του πρωτότυπου του 1996, κάθε ταινία Scream, ακόμα και στις λιγότερο επιτυχημένες στιγμές της, παρουσίαζε μια αξιοσημείωτη προσπάθεια και ενέργεια.
Το Scream 7 συνεχίζει αυτή την πορεία, αν και με περισσότερες δυσκολίες. Η αρχική ιδέα ήταν να συνεχιστεί η ιστορία των αδελφών Carpenter, που γνωρίσαμε στην επιτυχημένη επανεκκίνηση του 2022. Ωστόσο, μετά την απομάκρυνση της πρωταγωνίστριας Melissa Barrera, η παραγωγή αναγκάστηκε να επανεξετάσει τα σχέδιά της. Η λύση ήρθε με την επιστροφή της Neve Campbell, της αρχικής “Scream queen”, η οποία είχε απορρίψει το έκτο φιλμ λόγω χαμηλής προσφοράς. Μετά από αναφορές για μια αμοιβή περίπου επτά εκατομμυρίων δολαρίων, η Campbell βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο, με αναφορές στην απουσία της από τη Νέα Υόρκη και την παρουσία γνώριμων, αλλά και κάπως συγκεχυμένων, παλιών χαρακτήρων.
Ο έλεγχος της σειράς επιστρέφει στον Kevin Williamson, σεναριογράφο της πρώτης, δεύτερης και τέταρτης ταινίας, ο οποίος μαζί με τον Wes Craven, συνέβαλε στη δημιουργία των τριών καλύτερων φιλμ της σειράς. Ο Williamson αναλαμβάνει εδώ και τη σκηνοθεσία (πρώτη του σκηνοθετική δουλειά μετά την κωμωδία “Teaching Mrs Tingle” του 1999) και συνεργάζεται ξανά με την Courtney Cox, ενώ υπάρχουν υπαινιγμοί για εμφανίσεις αγαπημένων χαρακτήρων που θεωρούνταν νεκροί. Ακόμη και για μια σειρά που έχει συνηθίσει τις ανατροπές, η πραγματική αγωνία έγκειται στο πόσο ευφάνταστες θα αποδειχθούν αυτές οι εμφανίσεις.
Μετά από μια έντονη και καλοσχεδιασμένη εισαγωγή, όπου ένα ζευγάρι λάτρεις του αληθινού εγκλήματος διαμένει στο διαβόητο σπίτι του Stu Macher, η Sidney προσπαθεί να ξεκινήσει μια νέα ζωή, μακριά από δολοφονίες. Η μεγαλύτερη κόρη της, Tatum (Isabel May, η οποία υποδύεται έναν 17χρονο, προκαλώντας ερωτήματα χρονολογικής συνέχειας, δεδομένου ότι η τέταρτη ταινία κυκλοφόρησε το 2011), δείχνει ενδιαφέρον για το παρελθόν της μητέρας της. Παρόλο που η Sidney εξηγεί ότι η ιστορία της είναι διαθέσιμη όχι μόνο στο διαδίκτυο αλλά και στις ταινίες “Stab”, υπάρχει μια απόσταση μεταξύ τους, ένα χάσμα μεταξύ όσων είναι γνωστά και όσων λέγονται. Δεν αργεί να φανεί ότι το παρελθόν της Sidney την προφταίνει, καθώς μια νέα σειρά αιματηρών δολοφονιών ξεκινά, πιθανώς υπό την καθοδήγηση κάποιου που θεωρούνταν νεκρός. Σε αυτό το σημείο, αν η Sidney μετακόμιζε στην πόλη σας, θα δικαιολογούνταν αν σας κυνηγούσαν με δαυλούς.
Παρά το γεγονός ότι είναι ο “πατέρας” της σειράς και του αυτο-αναφορικού, αυτο-παρωδικού υποείδους τρόμου, ο Williamson επέλεξε να μην δώσει στην ταινία κάποιο ευρύτερο μετα-σχολιασμό. Και το έκτο κεφάλαιο ήταν πιο λιτό ως προς αυτό, συνεχίζοντας την παιχνιδιάρικη σάτιρα της πέμπτης ταινίας για την κουλτούρα των fanboys που ζουν στο διαδίκτυο, αλλά επικεντρώνοντας κυρίως σε μια απλούστερη αφήγηση εκδίκησης. Μας έχει δοθεί η υπόσχεση μιας αποκάλυψης τύπου “όλα οδήγησαν σε αυτό” (έχει διαφημιστεί ως το τελικό Scream, παρόλο που είναι προφανές ότι δεν θα είναι) αλλά το τέλος παρουσιάζει μια ακατάστατη, αυτοσχέδια λύση που δεν αποπνέει την αίσθηση ενός μεγάλου, προαποφασισμένου σχεδίου. Είναι δύσκολο να εξηγηθούν οι διαφωνίες μου με την τρελή εξήγηση “λοιπόν, γι’ αυτό το κάνω” χωρίς να μπει κανείς σε spoiler territory, αλλά το απογοητευτικό είναι ότι υπάρχει κάτι εννοιολογικά ενδιαφέρον στην αιτιολόγηση που αγγίζει έξυπνα ζητήματα ευρύτερα από αυτήν την ταινία, αλλά απλώς δεν χειρίζεται τόσο αριστοτεχνικά όσο θα περίμενε κανείς από κάποιον όπως ο Williamson, ο οποίος μοιάζει λίγο χαμένος σε ένα έδαφος που κάποτε γνώριζε καλά.
Ο άνθρωπος που κάποτε καθόρισε την εφηβική γλώσσα στην οθόνη για μια ολόκληρη εποχή – υπερβολικά φλύαρος αλλά έξυπνος και, εκείνη την εποχή, πραγματικά cool – αδυνατεί να συλλάβει τον ήχο ή την αύρα μιας νέας γενιάς. Οι νεότεροι έφηβοι πρωταγωνιστές είναι όλοι λίγο πολύ αδιάφοροι. Είναι ενδεικτικό ότι η ταινία αποκτά πραγματικό ρυθμό μόνο όταν επιστρέφει η φιλόδοξη δημοσιογράφος Cox μαζί με τα πολύ-μαχαιρωμένα δίδυμα, που υποδύονται οι Mason Gooding και Jasmin Savoy-Brown (η είσοδός τους είναι ένα από τα λίγα στιγμιότυπα που αξίζουν χειροκρότημα). Αυτοί οι ηθοποιοί καταφέρνουν να αποδώσουν τον ανάλαφρο τόνο και την ζωηρή ενέργεια που απαιτείται για μια ταινία Scream, αλλά ο Williamson, μαζί με τον επιστρέφοντα σεναριογράφο Guy Busick, συχνά δυσκολεύεται να συνδυάσει το νέο με το παλιό, με τόσα πολλά που περιστρέφονται ταυτόχρονα, που συχνά ξεχνά ποια από αυτά συνεχίζουν να περιστρέφονται και γιατί. Η Campbell και η Cox ευτυχώς έχουν περισσότερο ρόλο, και η ταινία τους δίνει μια ενδιαφέρουσα, αν και υπο-γραμμένη, πορεία φιλίας βασισμένη σε ένα περίπλοκο τραύμα. Υπάρχουν επίσης κάποιες ευφάνταστα άγριες δολοφονίες (ο ισχυρισμός του Williamson ότι αυτή θα ήταν μια λιγότερο βίαιη ταινία Scream μοιάζει με παραπλάνηση), αλλά παρά τα πολλά flashbacks, η πιο αποτελεσματική νοσταλγική πινελιά είναι η επιστροφή του αρχικού συνθέτη Marco Beltrami, η οποία, αν και σε μεγάλο βαθμό επαναχρησιμοποιημένη, δημιουργεί ένα πραγματικό “ανατριχιαστικό” αποτέλεσμα.
Το πρόβλημα με τις ταινίες Scream είναι ότι, ενώ το επίπεδο δυσκολίας για μια έβδομη ταινία slasher, αλλά και για μια έβδομη ταινία οποιουδήποτε είδους, μπορεί να είναι χαμηλό έξω από τη σειρά, το επίπεδο δυσκολίας για μια συνέχεια του Scream είναι πολύ υψηλότερο. Υπάρχουν ίσα-ίσα αρκετά στοιχεία που δείχνουν σημάδια ζωής (με εκτιμήσεις για ένα τεράστιο άνοιγμα, το Scream 8 είναι αναπόφευκτο), αλλά ο Williamson συχνά μοιάζει να πατάει νερό, αντί να “τραβάει αίμα”.
Το Scream 7 κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 27 Φεβρουαρίου. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=UJrghaPJ0RY]
