Αυτό το Σαββατοκύριακο, μετά από μια μακρά περίοδο προετοιμασίας, το “Saturday Night Live UK” κάνει πρεμιέρα στο Sky. Η εκπομπή ξεκινά με μια αίσθηση διχασμού, με κάποιους να της εύχονται επιτυχία και άλλους να προβλέπουν αποτυχία. Ήδη, στο διαδίκτυο, κάθε κομμάτι προωθητικού υλικού – ακόμα και μια διαφήμιση με τα γράμματα S N L σχηματισμένα από φασόλια – αντιμετωπίζεται ως απόδειξη ότι το σόου θα είναι μια παταγώδης αποτυχία.
Και ίσως έτσι να είναι. Ελπίζουμε, ωστόσο, ότι το SNL UK θα αποδειχθεί καλύτερο από ό,τι πολλοί αναμένουν. Συμμετέχουν ταλαντούχοι νεαροί κωμικοί, υπάρχουν έμπειρα άτομα πίσω από τις κάμερες – είναι ενθαρρυντικό να βλέπουμε μέλη της εξαιρετικής ομάδας sketch “Sheeps” στο συγγραφικό προσωπικό – και η παρουσία του αρχικού δημιουργού του SNL, Lorne Michaels, ως εκτελεστικού παραγωγού, προσφέρει μια αίσθηση σταθερότητας. Ωστόσο, πρόκειται για μια απαιτητική ισορροπία. Η εβδομαδιαία παραγωγή μιας ζωντανής κωμικής εκπομπής είναι από μόνη της μια δύσκολη πρόκληση. Προσθέτοντας σε αυτό το βάρος της φήμης του πρωτότυπου SNL – πιθανώς η πιο διάσημη κωμική εξαγωγή των ΗΠΑ – η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη.
Μια από τις ανησυχίες για αυτή τη νέα βρετανική εκδοχή είναι ότι θα μπορούσε να παγιδευτεί ανάμεσα στις κωμικές παραδόσεις του προκατόχου της και αυτές του Ηνωμένου Βασιλείου, δημιουργώντας ένα αταίριαστο διατλαντικό μείγμα που δεν θα ικανοποιεί κανέναν. Πώς μπορεί λοιπόν να αποφευχθεί αυτό; Το SNL UK θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από μια άλλη κωμική εκπομπή που προβάλλεται την ίδια εβδομάδα: τη δεύτερη σεζόν του “Last One Laughing UK”.
Στην πραγματικότητα, πιθανότατα δεν υπάρχουν πολλά που το SNL UK μπορεί να μάθει από το “Last One Laughing”. Το ένα είναι ένα προετοιμασμένο ποικίλο πρόγραμμα που προβάλλεται μία φορά την εβδομάδα, ενώ το άλλο είναι ουσιαστικά ένα κωμικό ριάλιτι, σε μεγάλο βαθμό μη προετοιμασμένο και επεξεργασμένο μετά την παραγωγή. Είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με κουνάβια. Ωστόσο, αυτό που μοιράζονται και οι δύο εκπομπές είναι ότι αποτελούν franchise που ξεκίνησαν αλλού: το “Last One Laughing” βασίζεται σε μια ιαπωνική μορφή που έχει εξαχθεί σε 30 χώρες. Κάθε εκδοχή ακολουθεί την ίδια βασική συνταγή: βάζεις μια ομάδα κωμικών σε ένα δωμάτιο για έξι ώρες, τους αποκλείεις αν γελάσουν, και ο τελευταίος που θα αντέξει χωρίς να γελάσει είναι ο νικητής.
Σε αυτή τη συνταγή, κάθε εκδοχή του “Last One Laughing” προσθέτει το δικό της εθνικό κωμικό στυλ. Η φιλιππινέζικη εκδοχή φαίνεται και αισθάνεται δραματικά διαφορετική από την καναδική, για παράδειγμα. Κάθε επανάληψη υπάρχει πρωτίστως για το κοινό της χώρας στην οποία παράγεται. “Η ιρλανδική εκδοχή είναι τόσο ιρλανδική,” δήλωσε ο Graham Norton στους New York Times, για ένα άρθρο σχετικά με την επιτυχία της μορφής. “Πολλές αναφορές στην εκπομπή είναι βαθιές ιρλανδικές αναφορές, πράγματα που ένα βρετανικό κοινό δεν θα καταλάβαινε καν.”
Η βρετανική εκδοχή του “Last One Laughing”, που προβάλλεται στο Prime Video, έχει τη δική της ιδιαιτερότητα, που δημιουργείται από τους κωμικούς του καστ. Στην πρώτη του σεζόν, ο σουρεαλισμός του Bob Mortimer ταίριαζε με την ευφυή κωμωδία του Richard Ayoade ή το εκρηκτικό χιούμορ της Judi Love (αυτή τη φορά, οι David Mitchell, Alan Carr, Diane Morgan και άλλοι θα δημιουργήσουν μια εντελώς διαφορετική κωμική χημεία). Είναι ενδεικτικό ότι η μεγαλύτερη viral στιγμή από την πρώτη σεζόν ήταν μια ψεύτικη παρουσίαση που έκανε ο Joe Wilkinson για το RNLI: δεν υπήρξε καμία προσπάθεια να απευθυνθεί σε ένα αόριστο διεθνές κοινό, και η εκπομπή είναι καλύτερη γι’ αυτό.
Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προσέξει και το SNL UK, προκειμένου να δημιουργήσει έναν ευπρόσδεκτο διαχωρισμό από το ομώνυμο. Πράγματι, την τελευταία φορά που το SNL “προσαρμόστηκε” για την βρετανική οθόνη, με τη μορφή της σειράς του Channel 4 της δεκαετίας του ’80 “Saturday Live”, δεν πήρε σχεδόν τίποτα από το πρωτότυπο, εκτός από τις πρώτες και τις τελευταίες λέξεις του τίτλου του. Αντίθετα, άντλησε από τις παραδόσεις των βρετανικών ποικίλων προγραμμάτων, καθώς και από την εναλλακτική κωμική σκηνή που άνθιζε τότε. Το πιο επιτυχημένο εβδομαδιαίο του τμήμα, η πεντάλεπτη έκρηξη κοφτού, πολιτικά φορτισμένου stand-up του Ben Elton, που τον έκανε αστέρι, θα φαινόταν εντελώς εκτός τόπου στο αρχικό SNL.
Οι προκαταρκτικές πληροφορίες υποδηλώνουν ότι το SNL UK δεν θα ανατρέψει το format τόσο πολύ. Το τμήμα “Weekend Update” θα μεταφερθεί, αν και με πιο βρετανική εστίαση, και η παρουσία της Tina Fey ως οικοδέσποινας του πρώτου επεισοδίου θα καταστήσει σαφές το νήμα που συνδέει ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχει, ωστόσο, μια συνειδητοποίηση ότι η βρετανική χιουμοριστική διάθεση πρέπει να διαπεράσει την επωνυμία SNL. Είμαστε πιο “ανοιχτοί στο παράλογο και ίσως στην ασημαντότητα”, όπως δήλωσε η συμμετέχουσα Celeste Dring. “Θα φλερτάρουμε λίγο περισσότερο με το σκοτάδι.” Ας ελπίσουμε να το καταφέρουν.
