Η τυπική χρωματική παλέτα των ιατρικών δραμάτων είναι το κλινικό λευκό. Περιμένει κανείς αστραφτερούς τοίχους και αντισηπτικές επιφάνειες, με μια ιδρυματική φωτεινότητα. Η Mai Katsume ακολουθεί την αντίθετη πορεία.
Σε αυτή τη συμπαραγωγή μεταξύ της Vanishing Point από τη Γλασκώβη και της Teater Katapult από το Aarhus της Δανίας, η σχεδιάστρια ντύνει νοσοκόμους, γιατρούς και ασθενείς στα μαύρα και τους παρατάσσει σε μια απειλητικά σκοτεινή σκηνή.
Μόνο μία είναι λευκή: η Lærke Schjærff Engelbrecht στέκεται μόνη ως Flora, μια νοσοκόμα υπό πίεση που εργάζεται επιπλέον Σαββατοκύριακο λόγω έλλειψης προσωπικού. Ακόμα και οι τρεμοπαίζουσες λωρίδες φωτός στο πάτωμα, πάνω στα οποία περιφέρεται, μοιάζουν θαμμένες στο σκοτάδι. Φαίνεται να ρουφούν το φως μακριά της. Ο λιτός φωτισμός του Simon Wilkinson προσθέτει στην ατμόσφαιρα του μονόχρωμου τρόμου. Το αποτέλεσμα, στη σκηνοθεσία υψηλής ακρίβειας του Matthew Lenton, είναι να μετατρέψει μια στρεσογόνο νύχτα στις κλινικές μονάδες σε κάτι σαν gothic τρόμο.
Το σενάριο, γραμμένο από την Josephine Eusebius και αποδομένο σε ένα μεθυστικό κοκτέιλ Δανέζικων και Αγγλικών, ακολουθεί δρόμους που πολλά δράματα έκτακτης ανάγκης έχουν διαβεί. Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί ασθενείς και ελάχιστο προσωπικό. Η Flora, ενσυναισθητική λόγω ιδιοσυγκρασίας και επαγγέλματος, ξεστομίζει χαρούμενα τις ίδιες καλωσοριστικές ατάκες για τη μεταχείριση του νοσοκομείου σαν ξενοδοχείο, αλλά καταλήγει μπροστά σε σκληρές επιλογές.
Θα πρέπει να περιποιηθεί την ευγενική γυναίκα με τον όγκο στον εγκέφαλο στην αίθουσα 22 (Aisha Goodman) ή την απαιτητική κυρία με καρδιακή πάθηση στην αίθουσα 33 (Charlotte Trier); Μπορεί να κάνει μόνο τόσα πολλά.
Η Eusebius δεν είναι η πρώτη που παρατηρεί την ένταση ανάμεσα σε ένα υπερφορτωμένο σύστημα και ένα συναισθηματικά επενδεδυμένο εργατικό δυναμικό, αλλά, ενισχυμένη από το soundtrack του Mark Melville με παλμούς, χτύπους και drones, η ιστορία της βρίσκει ένα σκοτεινό ψυχολογικό κέντρο. Όπως και πολλοί χαρακτήρες στα έργα του Lenton, η Flora είναι μια γυναίκα που βρίσκεται σε σύγκρουση με τους γύρω της. Είναι μέρος της ιατρικής ομάδας και ταυτόχρονα απομακρυσμένη από αυτήν, μια αίσθηση αλλοτρίωσης που γίνεται φυσική μέσω της απομόνωσής της από τους άλλους ηθοποιούς και του αποσυνδεδεμένου σχολιασμού τους.
Καθ’ όλη τη διάρκεια, στο προσκήνιο, συνομιλεί με τους συναδέλφους της σε ονειρικές ανταλλαγές, μέχρι που το βάρος των αποφάσεών της φαίνεται να τους τραβάει γύρω της, η παρουσία τους τόσο καταπιεστική όσο τα ηθικά διλήμματα ζωής και θανάτου που αντιμετωπίζει.
Στο Tron, Γλασκώβη, έως 4 Απριλίου. Περιοδεία έως 18 Απριλίου.
