Για αιώνες, η Βρετανία έχει διαχειριστεί τις εφευρέσεις και τις ιδέες με αψεγάδιαστο στυλ. Την επόμενη άνοιξη, θα αποκτήσει επιτέλους ένα μουσείο για να γιορτάσει τα αποτελέσματα: το Μουσείο Αποτυχίας (Museum of Failure) έρχεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο ιδρυτής του, Δρ Samuel West, αναμένει θερμή υποδοχή, χαρακτηρίζοντας τη Βρετανία ως “πνευματικό σπίτι” του μουσείου. “Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο με το μουσείο, αλλά πάντα ήθελα να το φέρω πίσω στην πατρίδα λόγω του μαύρου χιούμορ μας και της υποστήριξής μας στον αδύναμο,” δήλωσε, προσθέτοντας ότι “οι Βρετανοί το καταλαβαίνουν απόλυτα.”
Το Museum of Failure, μια περιοδεύουσα έκθεση, είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου σε παραλείψεις, αποτυχίες και εγκαταλειφθείσες φιλοδοξίες. Η συλλογή του περιλαμβάνει αποτυχημένα gadgets, καταδικασμένα πειράματα σχεδιασμού, γαστρονομικές καταστροφές και υπερβολές εταιρειών, αναδεικνύοντας την ακατάστατη, συχνά ξεκαρδιστική πλευρά της καινοτομίας. Ανάμεσα στα εκθέματα που προέρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο περιλαμβάνονται το Titanic, το Sinclair C5, το εθνικό πρόγραμμα πληροφορικής του NHS, το Dyson Zone, το Amstrad, το The Body Shop και, φυσικά, το Brexit.
Ο Ben Strutt, ένας καινοτόμος που διεξάγει εργαστήρια για το πώς να μετατρέψεις την αποτυχία σε στρατηγικές νίκες, έχει επισκεφθεί το μουσείο και πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση γύρω από την αποτυχία, εξομαλύνοντάς την. “Οι επισκέπτες θα δουν πώς κάποιες από τις μεγαλύτερες, πιο αναγνωρίσιμες μάρκες στον κόσμο έχουν αποτύχει και πώς το 42% όλων των startups αποτυγχάνουν,” είπε. “Θα δουν επίσης πώς πράγματα που απέτυχαν στην εποχή τους, τελικά ήταν επιτυχημένα – όπως το Apple Newton που άνοιξε τον δρόμο για το iPhone, και το Google Glass που έκανε το ίδιο για τα wearables επαυξημένης πραγματικότητας – ή πώς καλύτερα προϊόντα αποτυγχάνουν ενώ χειρότερα επιτυγχάνουν, όπως το Betamax και το VHS,” πρόσθεσε.
Ωστόσο, δεν πρόκειται μόνο για χλευασμό. Ο West τόνισε ότι το μουσείο δεν αποσκοπεί στην κοροϊδία, αλλά στην κατανόηση της φιλοδοξίας, του ρίσκου και των μαθημάτων που ενσωματώνονται στην κατάρρευση. Παρά όλη τη συζήτηση για την εποικοδομητική αποτυχία στη Silicon Valley και το “failing forward”, για τους περισσότερους ανθρώπους η αποτυχία παραμένει ταμπού. “Θέλω να επαναπροσδιορίσω την αποτυχία και να δείξω ότι είναι ένα καθολικό και απαραίτητο μέρος της καινοτομίας και της μάθησης,” δήλωσε. “Το μήνυμα του μουσείου είναι ότι πρέπει να αναλάβουμε τολμηρά, ουσιαστικά ρίσκα για να λύσουμε τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας, περιβαλλοντικά, κοινωνικά, οικονομικά. Αν συνεχίσουμε να εξυμνούμε την επιτυχία και να στιγματίζουμε την αποτυχία, δεν θα μπορέσουμε να πειραματιστούμε και να εξερευνήσουμε τις λύσεις που χρειαζόμαστε.”
Η Fiona Murden, ψυχολόγος που έχει γράψει για την αποτυχία, δήλωσε ότι το μουσείο θα μπορούσε να βοηθήσει τους ανθρώπους, ειδικά τους νέους, να σκεφτούν διαφορετικά για το ρίσκο, τη δημιουργικότητα και την ανθεκτικότητα. Ωστόσο, ενώ η εξύμνηση της επιτυχίας εμπεριέχει κινδύνους, η ίδια προειδοποίησε ότι και η γιορτή της αποτυχίας μπορεί να είναι προβληματική. “Όταν η αποτυχία παρουσιάζεται υπερβολικά θετικά, σαν να είναι πάντα μια συναρπαστική ή διαφωτιστική εμπειρία, μπορεί ακούσια να στείλει το μήνυμα ότι η αποτυχία είναι εύκολη ή χωρίς σοβαρές συνέπειες. Αυτό εγκυμονεί τον κίνδυνο υποβάθμισης της απογοήτευσης, του άγχους και των εμποδίων που βιώνουν πραγματικά οι άνθρωποι, τα οποία μπορούν να είναι σημαντικά, ειδικά σε περιπτώσεις υψηλού ρίσκου ή προσωπικά πλαίσια,” ανέφερε.
Ο West συμφώνησε ότι ο βαθμός στον οποίο οι αποτυχίες γίνονται ή δεν γίνονται ανεκτές είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτισμικός. “Μια γυναίκα ήρθε σε μένα μετά από μια ομιλία μου στην Ακτή Ελεφαντοστού και ήταν πραγματικά θυμωμένη, και είχε δίκιο,” είπε. “Επισήμανε ότι προσέγγιζα την αποτυχία ως ένας πλούσιος, λευκός, προνομιούχος δυτικός άνδρας – ότι αν εκείνη απέτυχε στην επιχείρησή της, όλη της η οικογένεια θα βυθιζόταν στη φτώχεια.” “Το ίδιο συμβαίνει αν είσαι εργαζόμενος με σύμβαση στο Ντουμπάι ή στο Κατάρ: αν αποτύχεις, δεν είναι απλώς ένα θέμα να κάνεις ένα workshop για να ανακαλύψεις τι πήγε στραβά. Όχι, είναι η επιβίωσή σου, είναι η οικογένειά σου, είναι η βίζα σου,” είπε.
Η αποτυχία γίνεται επίσης αντιληπτή διαφορετικά ανάμεσα στις κουλτούρες. Στην Κίνα, επισκέπτες ήρθαν στο μουσείο για να, όπως είπαν στον West, γελάσουν με αποτυχημένα δυτικά προϊόντα. Στη Νότια Κορέα, μια χώρα επιφυλακτική απέναντι στο ρίσκο, οι επισκέπτες ήταν απλώς μπερδεμένοι από αυτό που αντιλήφθηκαν ως γιορτή της αποτυχίας. Στις ΗΠΑ, ωστόσο, το μουσείο αντιμετωπίστηκε ως ένα μεγάλο αστείο. “Στις ΗΠΑ, η αποτυχία πλαισιώνεται στην αφήγηση της επιτυχίας, και έτσι οι επισκέπτες εκεί βρήκαν το μουσείο αστείο,” είπε ο West. “Απλώς δεν κατάλαβαν όταν προσπάθησα να τους πω ότι μερικές φορές οι αποτυχίες δεν οδηγούν πουθενά, είναι επώδυνες και δεν υπάρχει ευτυχές τέλος.”
Όμως στη Βρετανία, όπου η τοποθεσία δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί, υποψιάζεται ότι η υποδοχή θα είναι πιο διαισθητική. “Η βρετανική αίσθηση του χιούμορ αγκαλιάζει αυτή τη σαρκαστική, σκοτεινή επίγνωση ότι τα πράγματα μπορούν απλώς να πάνε τρομερά στραβά,” είπε.
