Αν η Frances Ruffelle αποφάσιζε να παρουσιάσει μια καμπαρέ παράσταση, το αποτέλεσμα θα ήταν αναμφίβολα εξαιρετικό. Η σταρ του West End και του Broadway συγκέντρωσε μια σειρά από πρωτότυπα τραγούδια για το «I Can Die Too», τα οποία έχουν γραφτεί από μια δωδεκάδα συνθετών και έχουν ενορχηστρωθεί με ζωντάνια από τον μουσικό διευθυντή Frew. Οι μελωδίες παραπέμπουν στην ποπ αισθητική των δεκαετιών του ’80 και ’90, θυμίζοντας έντονα καλλιτέχνες όπως η Cyndi Lauper, η Britney Spears και οι Ultravox.
Ωστόσο, το «I Can Die Too» δεν είναι μια τυπική παράσταση καμπαρέ και η κατηγοριοποίησή του παραμένει μια πρόκληση. Το έργο, που υπογράφουν οι Frances Ruffelle, Sally George και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Pitlochry, Alan Cumming, παρακολουθεί την ηθοποιό Lily, η οποία προετοιμάζεται για τον ρόλο της στο μονόλογο «La Voix Humaine» του Jean Cocteau. Στη δική τους εκδοχή, η Lily διακόπτει συνεχώς την πρόβα, αδυνατώντας να ταυτιστεί με τη μοιρολατρία του κειμένου, επιλέγοντας να μοιραστεί προσωπικές ιστορίες από τη ζωή της.
Παρά την καλή ερμηνεία της Ruffelle, το έργο πάσχει από σεναριακά κενά. Η Lily παρουσιάζεται ως μια ναρκισσιστική προσωπικότητα, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διάκριση μεταξύ του ρόλου και της ίδιας της ηθοποιού. Οι σκηνικές συγκρούσεις με τον σκηνοθέτη James, τον οποίο υποδύεται ο Stephen Ashfield, κρίνονται μάλλον μη πειστικές, ενώ η υπόλοιπη πλοκή παραμένει αποστασιοποιημένη. Μια συγκινητική επανένωση μητέρας και κόρης εμφανίζεται πολύ αργά, μη καταφέρνοντας να κερδίσει το ενδιαφέρον του θεατή. Η παραγωγή του Bill Buckhurst, που φιλοξενείται στο Pitlochry Festival Theatre μέχρι τις 2 Αυγούστου, διαθέτει υψηλό επίπεδο παραγωγής, αλλά χρειάζεται πολύ περισσότερα από καλά τραγούδια για να κερδίσει το κοινό.
