Το μιούζικαλ των Kander and Ebb από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 βιώνει μια νέα άνθηση. Την επόμενη εβδομάδα, η κινηματογραφική μεταφορά της ταινίας του Bill Condon, με πρωταγωνιστές τους Diego Luna, Tonatiuh και Jennifer Lopez, κυκλοφορεί ευρέως. Παράλληλα, στη Βρετανία, μια προσεγμένη και ειλικρινής παραγωγή του σκηνοθέτη Paul Foster παρουσιάζεται περιοδεύοντας σε Bristol και Southampton. Παρά την ξαφνική δημοσιότητα, αποτελεί σπάνιο γεγονός: οι θαυμαστές του μιούζικαλ και του μυθιστορήματος του Manuel Puig, στο οποίο βασίζεται, περίμεναν από το 1992 για μια νέα μεγάλη σκηνική παρουσίαση.
Υπάρχουν πιθανοί λόγοι γι’ αυτό. Η τοποθεσία σε μια φυλακή του Μπουένος Άιρες είναι ένας από αυτούς, αν και δεν είναι απλώς ότι το «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης» είναι σκοτεινό. Υπάρχουν άλλα μιούζικαλ με σκοτεινές τοποθεσίες, όπως το «Cabaret» των Kander and Ebb. Επιπλέον, είναι δύσκολο για μια παραγωγή να το κάνει αρκετά σκοτεινό χωρίς να προκαλέσει δυσφορία στο κοινό. Ωστόσο, όσο πιο «καθαρή» εκδοχή του Broadway γίνεται, τόσο λιγότερο οι ακολουθίες φαντασίας μοιάζουν με απόδραση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Molina (Fabian Soto Pacheco), ένας βιτρινίστας που φυλακίστηκε για παρενόχληση ανηλίκου, ή ο Valentin (George Blagden), ένας λιγομίλητος πολιτικός κρατούμενος, περνούν εύκολα. Οι σκηνές μάχης της Kate Waters και τα πίσω προβολικά εφέ του Andrzej Goulding είναι κατάλληλα βάναυσα. Όμως, παρά την τροφική δηλητηρίαση, τα βασανιστήρια και την ταπείνωση, η πραγματικότητα θα ήταν πολύ χειρότερη.
Έτσι, όταν ο Molina επικαλείται την Aurora (Anna-Jane Casey) από τη φαντασία του ως σινεφίλ, μια σταρ του κινηματογράφου που λαμπιρίζει χρυσή σαν άγαλμα Όσκαρ ή χορεύει σαν σταρ του Χόλιγουντ, η αντίθεση δεν μοιάζει τόσο με απόδραση όσο με ακατάλληλο φόρο τιμής στη χρυσή εποχή της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η Casey δεν διαλύει αυτή την εντύπωση, απολαμβάνοντας τις μεγάλες μπαλάντες όσο και τον ρόλο της κακιάς, της δολοφονικής Γυναίκας Αράχνης.
Ο φωτισμός του Howard Hudson μετατρέπει τη σκηνή του David Woodhead σε φιλμ νουάρ, ενώ η χορογραφία της Joanna Goodwin, γεμάτη αστραφτερούς δικέφαλους και βρώμικα γιλέκα, είναι τολμηρή και καλοδουλεμένη. Είναι κρίμα που η ζωντανή ορχήστρα είναι εκτός οπτικού πεδίου, αλλά το τραγούδι είναι δυνατό υπό τη μουσική διεύθυνση του Dan Glover, ειδικά στους χορωδιακούς αριθμούς.
Ο διάλογος μπορεί να είναι ωμός και η παραγωγή έχει μια απόσταση τέταρτου τοίχου, αλλά ο Soto Pacheco τραγουδά με ζεστασιά και αντήχηση, συμπληρώνοντας την πολιτική οργή του Blagden. Το αποτέλεσμα είναι μια μελέτη μιας απίθανης φιλίας που εντυπωσιάζει περισσότερο παρά συγκινεί.
