Σε μια πράξη ενσυναίσθητης θεατρικής αρχειοθέτησης, ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Joshua Harmon, γνωστός από το έργο Bad Jews, παρουσιάζει στο έργο We Had a World την εύθραυστη σχέση ανάμεσα στη μητέρα και τη γιαγιά του. Ξετυλίγοντας τις οικογενειακές ρωγμές μέσα από τη ζωή του ίδιου του Harmon, το έργο αποτελεί μια στοχαστική προσέγγιση στο καθήκον, τη φροντίδα και τους δεσμούς που δεν μπορούν να αποκοπούν.
Η Renee, την οποία υποδύεται με εκπληκτική ενέργεια η Suzanne Bertish, αποδεικνύεται μια πολύ καλύτερη γιαγιά από ό,τι ήταν μητέρα, εναλλάσσοντας με δεξιοτεχνία την κομψότητα με την ιδιοτροπία. Στον ρόλο της Ellen, της μητέρας του Josh, η Anna Francolini δίνει μια πιο αυστηρή ερμηνεία, υποδυόμενη μια γυναίκα οξυδερκή και πεισματάρα, που όμως ξεχειλίζει από αγάπη για τον γιο της, τον οποίο ενσαρκώνει με γλυκύτητα ο Ryan Kopel. Καθώς ο Josh ανακαλύπτει τους λόγους για τους οποίους η μητέρα του δυσκολεύεται να αγαπήσει τη δική της μητέρα, η σχέση του με τη γιαγιά του αποκτά νέα διάσταση, αφήνοντάς τον εγκλωβισμένο στη μέση της διαμάχης τους.
Οι χαρακτήρες των γυναικών είναι δοσμένοι με ακρίβεια, αποκαλύπτοντας τις συμπεριφορές που η μία βρίσκει αφόρητες στην άλλη. Ο Kopel λειτουργεί ως διαμεσολαβητής, βοηθώντας το κοινό να κατανοήσει τη φορτισμένη σχέση τους. Αν και ο ρυθμός της παράστασης παρουσιάζει κάποιες διακυμάνσεις όταν οι λογομαχίες τους επικρατούν του κειμένου, το έργο βρίσκει την ισορροπία του στις στιγμές όπου οι ηρωίδες επιχειρούν δειλά βήματα συμφιλίωσης, για να απομακρυνθούν ξανά λίγο μετά.
Στο σκηνικό της Sarah Beaton, ένα παγάκι που λιώνει πάνω σε ένα βάθρο συμβολίζει τόσο τις αναμνήσεις του Josh από τις επισκέψεις σε μουσεία με τη γιαγιά του, όσο και την κλιματική κρίση, μια θεματική που μοιάζει ελαφρώς αναγκαστική στην αφήγηση. Η ιδέα ότι τίποτα δεν διαρκεί για πάντα αποδίδεται ωστόσο με επιτυχία στις φευγαλέες αλληλεπιδράσεις που ο Harmon και ο σκηνοθέτης Josh Seymour καταγράφουν με χειρουργική ακρίβεια.
Το έργο We Had a World, που παίζεται στο Hampstead Theatre στο Λονδίνο έως τις 4 Ιουλίου, αποτελεί μια ήσυχη άσκηση κατανόησης μιας οικογένειας, προσκαλώντας το κοινό να αναλογιστεί τα δικά του βιώματα γύρω από την απογοήτευση, τα λάθη και το ερώτημα αν είναι ποτέ πολύ αργά για να διορθωθούν οι σχέσεις.
