Πριν από λίγα χρόνια, ο αξιοσέβαστος μουσικογράφος David Hepworth παρομοίασε τον Bob Dylan με την Κίνα: «βλέπουμε τι κάνει, αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποτέ γιατί το κάνει». Αυτή η περιγραφή φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με την απρόσμενη έναρξη της παρουσίας του 84χρονου τραγουδοποιού στην πλατφόρμα Patreon. Τα πάντα γύρω από αυτό το εγχείρημα είναι συγκεχυμένα.
Αρχικά, η επιλογή της πλατφόρμας προκαλεί απορίες. Πολλοί μεγάλοι μουσικοί έχουν ενταχθεί τα τελευταία χρόνια στην υπηρεσία newsletter Substack για να μοιραστούν τις σκέψεις τους ή να παρουσιάσουν τη διαδικασία της δουλειάς τους, κερδίζοντας ίσως και κάποια επιπλέον χρήματα. Ανάμεσά τους είναι καλλιτέχνες όπως η Patti Smith, η Dolly Parton, η Charli xcx και η Rosalía. Αντίθετα, το Patreon, όπου οι θαυμαστές πληρώνουν μηνιαίες συνδρομές για αποκλειστικό περιεχόμενο από διάφορους δημιουργούς – podcasters, εικαστικούς καλλιτέχνες – δεν έχει καταφέρει ποτέ να κερδίσει την προτίμηση μεγάλων ροκ και ποπ μουσικών. Το μεγαλύτερο όνομα που μπορούσε να επιδείξει, μέχρι τώρα, ήταν ο Ben Folds.
Επιπλέον, κανείς δεν φαίνεται να είναι απολύτως σίγουρος αν οι δημοσιεύσεις που έχουν εμφανιστεί μέχρι στιγμής στο “Lectures from the Grave” – το οποίο παρουσιάζεται ως «ένα ζωντανό αρχείο διαλέξεων από τον τάφο, ανεκπλήρωτων επιστολών και πρωτότυπων διηγημάτων» – είναι πράγματι του Dylan. Τα γραπτά και οι διαλέξεις που έχουν αναρτηθεί στο Patreon μέχρι τώρα δεν φέρουν αναφορά στον συγγραφέα ή εμφανίζονται με ψευδώνυμα. Η περιγραφή του περιεχομένου αναφέρει απλώς ότι τα 5 δολάρια (4 λίρες) μηνιαίας συνδρομής θα προσφέρουν περιεχόμενο «επιμελημένο από τον Bob Dylan», κάτι που δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την πατρότητα. Ο τρόπος με τον οποίο ανακοινώθηκε το Patreon – με μερικά βίντεο teaser και ένα φυλλάδιο που αναρτήθηκε στο Instagram του Dylan, χωρίς καμία αναφορά στην επίσημη ιστοσελίδα του – καθώς και το γεγονός ότι οι διαλέξεις φαίνεται να έχουν ηχογραφηθεί με χρήση τεχνητής νοημοσύνης, έχουν προκαλέσει προβληματισμό στους θαυμαστές, αν κρίνουμε από τα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις στο Instagram. (The Guardian έχει επικοινωνήσει με εκπροσώπους του Dylan).
Αυτό που έχει αναρτήσει μέχρι στιγμής φαίνεται όντως να μοιάζει με Dylan, ή τουλάχιστον να ανήκει στη σφαίρα των ενδιαφερόντων του. Η πρώτη ανάρτηση ήταν ένα βίντεο χωρίς κανένα πλαίσιο της gospel τραγουδίστριας Mahalia Jackson, κάπως στο ύφος του Instagram του Dylan, όπου αφθονούν αποσπάσματα από καλλιτέχνες όπως ο James Cagney και ο Jerry Lee Lewis. Ο Dylan είχε τραγουδήσει μαζί με την Jackson στην ιστορική «Πορεία για την Ελευθερία και την Εργασία στην Ουάσινγκτον» το 1963. (Όταν ξεκίνησε η μεγάλη εκδήλωση της ημέρας – η θρυλική ομιλία «I Have a Dream» του Martin Luther King – ο φίλος του Dylan, Wavy Gravy, φέρεται να είπε στον τραγουδοποιό: «Ελπίζω να τελειώσει γρήγορα, έρχεται η Mahalia Jackson μετά»). Υπάρχει μια διάλεξη για τον Wild Bill Hickok, έναν λαϊκό ήρωα της Άγριας Δύσης, ο οποίος – αν πιστέψουμε τη «δραματοποιημένη» συνέντευξη του αείμνηστου Sam Shepard το 1987, True Dylan – στοιχειώνει τον Dylan από παιδί. «Ονειρευόμουν πράγματα όπως η Ava Gardner και ο Wild Bill Hickok», φέρεται να είπε ο Dylan στον Shepard όταν ρωτήθηκε για την παιδική του ηλικία. «Έπαιζαν χαρτιά, κυνηγιόνταν και έκαναν τα δικά τους». Σίγουρα, ο Hickok σημάδεψε το πρώιμο έργο του Dylan: ο κεντρικός χαρακτήρας στο “Ramblin’ Gamblin’ Willie” του 1962 βασίζεται σε αυτόν.
Υπάρχει ένα φανταστικό γράμμα του Mark Twain προς τον Rudolph Valentino: αν ψάχνετε για πιθανά παραδείγματα της επιρροής του Twain στη γραφή του Dylan, οι διαδικτυακοί Dylanologists μπορούν να σας προσφέρουν δεκάδες, ενώ ο Valentino εμφανίστηκε τόσο στους στίχους του “Farewell, Angelina” – όπου «μικρά ξωτικά» χορεύουν «tango τύπου Valentino» – όσο και σε μια συχνά παρατιθέμενη φράση από μια συνέντευξη, όπου ο Dylan τον παρέθετε μαζί με τους T.S. Eliot, Robert Frost και Lyndon B. Johnson ως παραδείγματα ανθρώπων που θεωρούσε «ποιητές».
Εάν θέλετε έναν ιδιαίτερα αόριστο σύνδεσμο μεταξύ κάποιου πράγματος που έχει αναρτηθεί στο Patreon και του παρελθόντος του Dylan, θα μπορούσατε να αναλογιστείτε ότι ο Aaron Burr, αντιπρόεδρος του Thomas Jefferson, υπήρξε φημολογούμενος ιδιοκτήτης ενός σταύλου στην ίδια ιδιοκτησία που αργότερα στέγαζε το Cafe Bizarre, ένα από τα folk clubs του Greenwich Village όπου ο Dylan δοκίμασε την τύχη του στις αρχές της δεκαετίας του ’60 – χωρίς επιτυχία, όπως διαμαρτυρήθηκε στην αυτοβιογραφία του Chronicles: «Οι θαμώνες ήταν κυρίως εργαζόμενοι άνδρες που καθόντουσαν γύρω γελώντας, βρίζοντας, τρώγοντας κόκκινο κρέας, μιλώντας για γυναίκες… οι ανιχνευτές ταλέντων δεν πήγαιναν σε αυτά τα στέκια». (Η φήμη του Cafe Bizarre για την ανακάλυψη νέων ταλέντων υπέστη περαιτέρω πλήγμα στα μέσα της δεκαετίας του ’60, όταν ο ιδιοκτήτης απέλυσε ένα συγκρότημα που είχε μόνιμη παραμονή εκεί, τους Velvet Underground).
Φυσικά, οι αόριστοι σύνδεσμοι είναι το ψωμοτύρι του Dylan: ο ίδιος ο καλλιτέχνης σπάνια προσέφερε πολλές εξηγήσεις, δημιουργώντας ένα κενό στο οποίο έχουν εισέλθει οι Dylanologists. Υποπτεύεται κανείς ότι θα περάσουν ένα υπέροχο χρόνο αποκωδικοποιώντας οτιδήποτε επιλέξει να ανεβάσει στο Patreon του: αν ένας άνθρωπος που πούλησε τα δικαιώματα δημοσίευσής του στην Universal για ένα ποσό που αναφέρεται ότι έφτασε τα 300 εκατομμύρια δολάρια το 2020, προφανώς δεν χρειάζεται τα 5 δολάρια της μηνιαίας συνδρομής – αν και, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει, γιατί να μην πληρώνεται για τη δουλειά του; – οι θαυμαστές του αναμφίβολα θα το θεωρήσουν ως εξαιρετικά καλά δαπανημένα χρήματα. Και αν όλο αυτό το εγχείρημα φαίνεται λίγο περίπλοκο, υπάρχουν δεκαετίες αποδείξεων που υποδηλώνουν ότι αυτό ακριβώς το καθιστά πολύ “on brand” για εκείνον.
