Πολλά νοσοκομεία στις ΗΠΑ, όπως το Pittsburgh Trauma Medical Center (PTMC), είναι χώροι όπου ο χρόνος φαίνεται να σταματά. Ό,τι ώρα κι αν είναι, μέρα ή νύχτα, τα πάντα φωτίζονται από την ίδια έντονη, φθορίζουσα λάμψη. Οι χρόνοι αναμονής συχνά ξεπερνούν τις ώρες, ενώ ο χώρος αναμονής κοσμείται από προειδοποιήσεις με κεφαλαία γράμματα (“επιθετική συμπεριφορά δεν θα γίνει ανεκτή”) και τηλεοράσεις που παίζουν σε επανάληψη αποσπάσματα από εκπομπές τύπου “Deadliest Catch”. Ο τόπος αυτός, η Κόλαση, μοιάζει με αμερικανικό νοσοκομείο… όπως αναδημιουργήθηκε σε πλατό στην Burbank της Καλιφόρνια.
Η επίσκεψή μου στο PTMC, το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών 52 κλινών στα στούντιο της Warner Bros, συμπίπτει με τη λήψη μιας σκηνής για τη δεύτερη σεζόν του “The Pitt“. Πρόκειται για τη δραματική σειρά του HBO Max που αναζωογόνησε το είδος, αφήνοντας πίσω της το “Grey’s Anatomy”, κερδίζοντας σχεδόν όλα τα τηλεοπτικά βραβεία στις ΗΠΑ και πλέον ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της στο Ηνωμένο Βασίλειο. (Δεν υπάρχει καμία διαμάχη, καθώς στο πλατό διέκρινα μια αφίσα για έναν αγώνα softball του “The Pitt” εναντίον του συνεργείου του “Seattle Grace”.)
Αναπτύχθηκε από την ομάδα πίσω από την επιτυχημένη σειρά του ’90 “ER”, το “The Pitt” ακολουθεί ένα μείγμα εργαζομένων σε νοσοκομείο – γιατρούς, νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, προσωπικό ασφαλείας και διοικητικό προσωπικό – ενός ταμειακά πιεσμένου τμήματος επειγόντων περιστατικών στο Pittsburgh, καθώς διαχειρίζονται τα πάντα, από τραύματα από πυροβολισμούς μέχρι επαγγελματική εξουθένωση, υπερβολική χρήση φαιντανύλης μέχρι την ενοχλητική καταγραφή σημειώσεων, και όλο το συναισθηματικό τραύμα που τα συνοδεύει.
Η σειρά, η οποία έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2025, έγινε μια σπάνια επιτυχία μέσω του “word-of-mouth” χάρη στον δραματικό της υπερρεαλισμό. Ώρα με την ώρα, οι θεατές βίωναν το ανεπιτήδευτο χάος ενός αμερικανικού νοσοκομείου. Μια γρήγορη, πρωτότυπη τηλεοπτική δραματική σειρά – τι θα γινόταν αν, με μια ριζοσπαστική ιδέα, τα κόστη διατηρούνταν χαμηλά ακολουθώντας το παλιό μοντέλο μετάδοσης με ένα μόνο σκηνικό και σχετικά άγνωστο καστ; – το “The Pitt” πέτυχε διπλό στόχο: μια οικονομικά βιώσιμη σειρά σε ένα συρρικνούμενο Χόλιγουντ που γιόρταζε πειστικά τους εργαζόμενους στην υγειονομική περίθαλψη.
Ταυτόχρονα ωμή και αμείλικτη, διαλύοντας τα αμερικανικά κοινωνικά προβλήματα με πολλά αιματηρά χειρουργικά εργαλεία, η σειρά “διαπερνά τον κυνισμό του απαιτητικού θεατή”, όπως λέει ο πρωταγωνιστής Noah Wyle, καθώς συναντιόμαστε κάτω από τα εκτυφλωτικά φώτα του PTMC. Με την κούπα του μαύρου καφέ του και ένα στηθοσκόπιο γύρω από το λαιμό του, εξηγεί κουρασμένος την υπερηφάνεια της πρόσληψης ενός συνεργείου 400+ ατόμων στο Λος Άντζελες μετά τις πυρκαγιές και τις απεργίες. Ο πρώην σταρ έχει την σκληραγωγημένη παρουσία ενός δοκιμασμένου πατριάρχη, και η γραμμή μεταξύ του τριανταετούς τηλεοπτικού βετεράνου και του Δρ. Michael “Robby” Robinavitch, του αγαπημένου, έμπειρου γιατρού του “The Pitt”, μοιάζει αχνή.
Μόλις τα μωρά συνοδεύονται με ασφάλεια έξω, έχω την ευκαιρία να επιθεωρήσω το πλατό: κάθε συρτάρι είναι πλήρως εξοπλισμένο, κάθε διάδρομος ρεαλιστικά γεμάτος με κρεβάτια, κάθε φιαλίδιο φαρμάκου επισημασμένο ξεχωριστά (αν και γεμάτο με φυσιολογικό ορό αντί για μορφίνη). “Ό,τι λέμε, ό,τι αγγίζουμε, γίνεται όσο το δυνατόν πιο αυθεντικά,” λέει ο Patrick Ball, ένας πρώην άγνωστος θεατρικός ηθοποιός, τώρα αναγνωρίσιμος ως ο ανησυχητικά όμορφος επικεφαλής ειδικευόμενος Frank Langdon, για την εντυπωσιακή ετικετομηχανή και τον πραγματικό καθαριστήρα στολών του πλατό. “Αυτή είναι μια φιλοσοφία και μια προτεραιότητα.”
Τα πλατό του Χόλιγουντ είναι γενικά σουρεαλιστικά, αλλά το “The Pitt” έχει μετατρέψει την θόλωση της πραγματικότητας και της φαντασίας σε εθιστικό “agitprop” υγειονομικής περίθαλψης. Το πλατό, βασισμένο στο πραγματικό Allegheny General στο Pittsburgh, είναι μια οπτική ψευδαίσθηση ατελείωτων διαδρόμων χωρίς αδιέξοδα. Μέχρι το μεσημέρι, υποθέτω ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Η ιδέα της σειράς, που κράτησε εκατομμύρια Αμερικανούς θεατές καθηλωμένους στους καναπέδες τους, είναι ότι κάθε σεζόν διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια μιας εφημερίας σε ΤΕΠ, με κάθε επεισόδιο να αντιστοιχεί σε μία ώρα πραγματικού χρόνου.
Η επίσκεψή μου συμπίπτει με μια ιδιαίτερα δύσκολη εφημερία για την Dana Evans, την γλυκο-αλμυρή νοσηλεύτρια που ερμηνεύει βραβευμένη με Emmy η Katherine LaNasa. Κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας, η Dana, όπως πολλοί επαγγελματίες υγείας, αναγκάζεται να περιορίσει έναν σωματικά επιθετικό ασθενή – ένα επεισόδιο που αναγκάζει τον Δρ. Robby και την ομάδα του να τρέξουν σε όλο το πλατό.
Ενδιάμεσα στα γυρίσματα, η LaNasa τρέχει επί τόπου για να διατηρήσει την αναπνοή της (“Είναι μια άσκηση σεβασμού για το επάγγελμα, να προσπαθείς να το κάνεις με ακρίβεια”, λέει), ενώ πολυάριθμοι κομπάρσοι, που παριστάνουν ασθενείς, σκρολάρουν στα κινητά τους. Το καστ και το συνεργείο του “The Pitt” είναι σχεδόν αδιάκριτα· όλοι, συμπεριλαμβανομένου εμού, φορούν στολές. Αυτό είναι αναγκαίο για τα γυρίσματα σε ένα πλατό με ανακλαστικές επιφάνειες και ένας τρόπος για να χτιστεί, όπως μου λέει ο Wyle, ένα “esprit de corps”: ένα αίσθημα ότι “είμαστε όλοι μαζί για να πούμε αυτή την ιστορία και θα δεσμευτούμε να είμαστε εδώ για τους επόμενους εννέα μήνες”.
Αυτό το αίσθημα συντροφικότητας και αξιοπρέπειας απέναντι στην συστημική φθορά είναι ένα μεγάλο μέρος του λόγου που το “The Pitt” έγινε μια έκπληξη-αίσθηση στη χώρα που απεικονίζει τόσο αβίαστα. Οι εργαζόμενοι στο υπόγειο τμήμα επειγόντων περιστατικών του PTMC (εξ ου και “the Pitt”) μπορεί να βρίζουν, να φιλονικούν, να φλερτάρουν, να κάνουν λάθη, να μπερδεύονται με επιθετικούς ασθενείς ή να χάνουν την ψυχραιμία τους. Μπορεί, στην περίπτωση του Δρ. Robby, να βιώσουν εξουθενωτικές αναδρομές στο Covid. Μπορεί, με απόλυτα relatable τρόπο, να λιποθυμήσουν στο θέαμα ενός “ξεξεφλουδισμένου ποδιού” (μην το ψάξετε στο Google). Μπορεί να τρομοκρατηθούν από αρουραίους στο ΤΕΠ ή να εξοργιστούν με έναν σκεπτικιστή εμβολίων. Αλλά όλοι προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό για να φροντίσουν τους ανθρώπους – για να διατηρήσουν, όπως λέει ο Wyle, “το φως της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας και της φροντίδας ζωντανό σε αυτό που μοιάζει με πολύ σκοτεινές εποχές”.
Η ανταπόκριση ήταν σε μεγάλο βαθμό ενθουσιώδης. Οι θεατές, συμπεριλαμβανομένου εμού, έχουν επιβιβαστεί με χαρά στον ρυθμό ρόλερ κόστερ της σειράς, στο κολάζ των αμερικανικών κοινωνικών παθήσεων – απαγορεύσεις αμβλώσεων από πολιτείες! ιατρικός ρατσισμός! κίνητρα κέρδους νοσοκομείων! – και στις ναρκισσιστικές απολαύσεις, όπως λέει η LaNasa, “του τραγικού, του αηδιαστικού και του αστείου”. (Οι άνθρωποι προκαλούνται ακόμη και online να παρακολουθήσουν τις 15 επεισοδιακές σεζόν σε μία συνεδρία, σαν να ζουν την χειρότερη εφημερία ΤΕΠ όλων των εποχών σε αλληλεγγύη.) Επαγγελματίες υγείας, όπως η μητέρα μου, έχουν επαινέσει την ακρίβεια και την ικανότητά της. Τα Emmys την βράβευσαν ως καλύτερη δραματική σειρά έναντι πολύ πιο ακριβών, φιλόδοξων έργων όπως τα Severance, Andor και The White Lotus.
Τώρα, τόσο η πρόσφατα λανσαρισμένη δεύτερη σεζόν όσο και η πρώτη προβάλλονται για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο (ως μέρος του λανσαρίσματος της streaming υπηρεσίας HBO Max) – μια χώρα ίσως ακατάλληλη και δικαιολογημένα μπερδεμένη από την ιδιοτροπία του ιδιωτικοποιημένου αμερικανικού συστήματος υγείας, αν και όχι άγνωστη σε ένα υπερφορτωμένο σύστημα υγείας που αγωνίζεται να ανταποκριθεί. “Αυτές είναι πραγματικά συγκεχυμένες εποχές”, λέει ο Wyle. “Και όταν μπορείς να συντονιστείς σε κάτι που μοιάζει ελεγμένο και αντιπροσωπευτικό κάποιου ψήγματος πραγματικότητας, είναι σαν: ‘Ω, υπάρχει ένας Βόρειος Αστέρας.’ Μπορείς να αρχίσεις να προσανατολίζεσαι σε μια εποχή όπου είναι πολύ δύσκολο να βρεις τον προσανατολισμό σου.”
“Δεν προσεγγίζουμε το θέμα έχοντας διαβάσει τους τίτλους των εφημερίδων”, μου λέει ο εκτελεστικός παραγωγός John Wells. Προέρχεται, λένε, από πραγματική εμπειρία και τεχνογνωσία. Η αίθουσα συγγραφέων διαθέτει δύο γιατρούς επειγόντων περιστατικών, συν άλλους τέσσερις στο πλατό, καθώς και οκτώ έως δέκα νοσηλευτές πλήρους απασχόλησης. “Έχουμε ακούσει τι λένε”, λέει ο Wells. “Τι τους ανησυχεί; Ποιες είναι οι ανησυχίες τους; Ποιοι είναι οι φόβοι τους;” Έτσι, μια σειρά που ασχολείται τόσο ευαίσθητα με τις μεθόδους ανακούφισης της δυσκοιλιότητας (ψάξτε στο Google, αν τολμάτε) όσο και με το πολύ αμερικανικό πρόβλημα των μαζικών πυροβολισμών. (Το πιο ανατριχιαστικό μέρος της περιήγησης στο πλατό είναι τα “blood mats” – πλαστικοποιημένα χαλιά που μιμούνται λίμνες αίματος – για να ελαχιστοποιηθεί ο θόρυβος των γυρισμάτων μαζικής απώλειας ζωών.)
Ένα πράγμα που μοιράζονται οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο; Το παρατεταμένο τραύμα από την πανδημία Covid-19, τα κυματιστά αποτελέσματα της οποίας ενέπνευσαν τον δημιουργό R Scott Gemmill, τον Wells και τον Wyle να δοκιμάσουν μια πολυπόθητη επανεκκίνηση του “ER”. “Δεν ήθελα να κάνω [ιατρική δραματική σειρά]. Ο John δεν ήθελε να το κάνει”, μου λέει ο Gemmill. Αλλά κατά τη διάρκεια του Covid, όταν η παραπληροφόρηση για την υγειονομική περίθαλψη πήγε, καλά, viral, “αρχίσαμε να μιλάμε με ιατρικούς επαγγελματίες, και πολλοί από αυτούς αισθάνονταν ότι δεν τους άκουγαν. Δεν υπήρχε καμία σειρά που να ήταν ρεαλιστική.”
“Η ιδέα της υπονόμευσης της δικής μας κληρονομιάς [με το ER] μας τρόμαξε αρκετά ώστε να χωρίσουμε δρόμους για έναν ολόκληρο χρόνο”, θυμάται ο Wyle. “Πολλές σειρές προσπαθούν να επιστρέψουν και να επανεφεύρουν τον εαυτό τους. Υπήρχαν πολλές επανεκκινήσεις εκείνη την εποχή. Αυτό δεν μας ενδιέφερε.” Η πρώτη ιδέα, να παρακολουθήσουμε τον χαρακτήρα του Wyle από το “ER”, τον John Carter, κατέρρευσε λόγω διαφωνίας με την Sherri Crichton, τη σύζυγο του εκλιπόντος δημιουργού Michael Crichton και διαχειρίστρια της περιουσίας του. Η Crichton έχει έκτοτε μηνύσει τις Warner Bros TV, τον Wells, τον Gemmill και τον Wyle για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, ισχυριζόμενη ότι το “The Pitt” είναι ουσιαστικά μια επανεκκίνηση της σειράς του ’90 – προκαλώντας τις Warner Bros να αντικρούσουν: “Η αγωγή είναι αβάσιμη: το ‘The Pitt’ δεν είναι ‘παράγωγο έργο’ του ‘ER’ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιατρική δραματική σειρά.”
Όταν ζητώ ενημέρωση, ο Wyle απαντά ότι “μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν θα εμπόδιζε την ικανότητα παραγωγής και διεξαγωγής αυτής της σειράς, σταμάτησα να νοιάζομαι και άφησα τους δικηγόρους της Warner Brothers να τα ξεκαθαρίσουν όλα αυτά”. Ωστόσο, προσθέτει, “οι πιο ευχάριστες κριτικές που λάβαμε ήταν αυτές που είχαν στον τίτλο: ‘Αυτό δεν είναι επανεκκίνηση του ER'”.
Για ό,τι αξίζει, το “The Pitt” έχει εντελώς νέα εδάφη να καλύψει – την εισχώρηση της Τεχνητής Νοημοσύνης, το παρατεταμένο τραύμα του Covid και, φυσικά, την συνεχιζόμενη πολιτική αναταραχή των ΗΠΑ που έχει αποσταθεροποιήσει ένα ήδη δυσλειτουργικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Επισκέπτομαι το PTMC στο τέλος ενός ρεκόρ κυβερνητικού κλεισίματος λόγω επιδοτήσεων ασφάλισης υγείας που κατέληξε σε εκτίναξη των ασφαλίστρων για περισσότερα από 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Το ζήτημα της ασφάλισης, η αδυναμία πληρωμής μιας απλής επίσκεψης σε ΤΕΠ για τους περισσότερους ανθρώπους στην πλουσιότερη και πιο ιατρικοποιημένη χώρα της Γης, αποτελεί τη βάση της δεύτερης σεζόν. Επίσης, ο σκεπτικισμός κατά της επιστήμης και οι διχαστικές σχέσεις μεταξύ ασθενών και παρόχων, οικογενειών και γειτόνων. Όμως, οι δημιουργοί του “The Pitt” επιμένουν ότι αυτό δεν είναι πολιτική δήλωση.
“Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε είναι να μην είμαστε πολεμικοί. Προσπαθήσαμε να είμαστε αντιπροσωπευτικοί”, λέει ο Wyle. “Δεν αφορά τα ζητήματα όπως συζητούνται στην τηλεόραση. Αφορά τα ζητήματα όπως εκδηλώνονται, στην πραγματικότητα ενός τμήματος επειγόντων περιστατικών στο Pittsburgh.” Θα δείτε ασθενείς να αναγκάζονται να κάνουν αδύνατες επιλογές μεταξύ ενός υπερβολικού λογαριασμού ΤΕΠ ή της αποχής από την περίθαλψη· δεν θα ακούσετε αναφορές στον πρόεδρο. “Προσπαθούμε να μην είμαστε προκατειλημμένοι”, λέει ο Wyle. “Δεν θέλουμε να αποστρέψουμε τους θεατές δίνοντάς τους την εύκολη πρόκληση του να λένε: ‘Ορίστε, ήξερα ότι έπρεπε να το κάνουν αυτό’.”
Πίσω στην αίθουσα αναμονής, μελετώ την άφθονη βιβλιογραφία του πλατό: για τα δικαιώματα των ασθενών, τα αντιβιοτικά και την ιδιωτικότητα, για το “τι να περιμένετε κατά τη διάρκεια της επείγουσας νοσηλείας σας” – οι πολλές μικρές διαβεβαιώσεις που είναι κοινές στα ΤΕΠ και σπάνια φαίνονται στην τηλεόραση. “Βρισκόμαστε σε μια εποχή με πολύ σκεπτικισμό, και είμαστε κυνικοί απέναντι στους ανθρώπους που αφιερώνουν πραγματικά τις ζωές τους σε τέτοιες εργασίες”, λέει αργότερα ο Wells. Νοσηλευτές, γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, καθαριστές θα μπορούσαν να κερδίσουν περισσότερα χρήματα ή να έχουν λιγότερο άγχος αλλού, αλλά δεν το κάνουν. “Είναι εκεί” – και στο PTMC, είμαστε εκεί μαζί τους – “επειδή νοιάζονται πραγματικά για να βοηθήσουν τους ανθρώπους.”
Η πρώτη σεζόν του “The Pitt” είναι διαθέσιμη στο HBO Max από τις 26 Μαρτίου, με τα επεισόδια της δεύτερης σεζόν να είναι διαθέσιμα εβδομαδιαίως.
