Η νέα ταινία του Σεντρίκ Κλάπιτς, με αρχικό γαλλικό τίτλο “La Venue de L’Avenir” (Η Άφιξη του Μέλλοντος), αποτελεί μια διασκεδαστική, συναισθηματική φαντασία. Πρόκειται για μια ατμοσφαιρική κινηματογραφική προσέγγιση, χαρακτηριστική του Κλάπιτς, που δημιουργεί μια ρομαντική παρασκηνιακή ιστορία γύρω από την καριέρα του Κλοντ Μονέ και του πρωτοπόρου φωτογράφου Φέλιξ Ναντάρ.
Οι δύο αυτοί μποέμ καλλιτέχνες εμπλέκονται σε ένα μυστήριο πατρότητας, παρόμοιο με αυτό της ταινίας “Mamma Mia!”, που αφορά την πρωταγωνίστρια. Η Αντέλ (Σουζάν Λιντόν) είναι μια φανταστική νεαρή γυναίκα, η οποία κατά την Belle Époque πραγματοποιεί ένα μοιραίο ταξίδι για να βρει τη μητέρα της στο Παρίσι, αφήνοντας πίσω τον αγαπημένο της και το χωριό όπου μεγάλωσε, στην ύπαιθρο κοντά στην πατρίδα του Μονέ, το Λε Αβρ. Η ζωή και οι εποχές της ανακαλύπτονται εκ νέου από τους απογόνους της στη σύγχρονη εποχή, με ευχάριστες εναλλαγές μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.
Παρά το γεγονός ότι η ταινία πραγματεύεται την επαναστατική και ανατρεπτική φύση της τέχνης, υιοθετεί μια μάλλον μη-ανατρεπτική οπτική γωνία για την τέχνη και τους καλλιτέχνες, συμβατή με ένα πωλητήριο μουσείου. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι εκτελείται με ζωντάνια και κωμικό πάθος – τουλάχιστον τα τμήματα του “παρελθόντος” – και η ερμηνεία της Λιντόν διαθέτει γοητεία.
Στην εποχή μας, δεκάδες απόγονοι της Αντέλ έρχονται σε επαφή με δικηγόρους και PR managers μιας εταιρείας ακινήτων που επιθυμεί να κατασκευάσει ένα τεράστιο νέο εμπορικό κέντρο, γεγονός που θα σήμαινε την κατεδάφιση του εγκαταλελειμμένου εξοχικού της Αντέλ, κλειστού από το 1944. Αυτή η πολύβουη, ετερόκλητη ομάδα – που περιλαμβάνει τον δάσκαλο Αμπντελκρίμ (Ζινεντίν Σουαλέμ), τον φωτογράφο μόδας Σεμπ (Αμπραάμ Βάπλερ), την στέλεχος Σελέν (Ζυλί Πιατόν) και τον μελισσοκόμο Γκι (Βενσάν Μακέν) – πρέπει να δώσει τη συλλογική της συναίνεση. Περίεργοι για την κληρονομιά τους, παραβιάζουν το σκονισμένο εξοχικό, ανακαλύπτοντας έναν πραγματικό τάφο του Τουταγχαμών γεμάτο ιστορικά μυστικά: φωτογραφίες, γράμματα, ακόμη και κάτι που μοιάζει με ζωγραφικό έργο.
Η ερευνητική τους δουλειά εναλλάσσεται, συχνά με ευρηματικό τρόπο, με όσα ανακαλύπτει η Αντέλ την εποχή της για την άπιστη μητέρα της, Οντέτ (Σάρα Ζιρωντώ), και τι έκανε στο Παρίσι όλα αυτά τα χρόνια για να αποκτήσει τα χρήματα που έστελνε πίσω στην Αντέλ. Όλα οδηγούνται σε ένα σουρεαλιστικό κρεσέντο, όταν οι σημερινοί κληρονόμοι έχουν μια ψυχοτρόπο εμπειρία Αγιουασκα, η οποία τους ταξιδεύει πίσω στον χρόνο για να συναντήσουν αυτούς τους εμβληματικούς καλλιτέχνες αυτοπροσώπως σε μια έκθεση, με αποτέλεσμα ο Βίκτωρ Ουγκώ να κάνει ανάρμοστες προσεγγίσεις προς τη Σελέν. Είναι το είδος της γαλλικής ταινίας που απαιτεί γλυκό ουρανίσκο, αλλά είναι απολαυστική.
