Μια άμεση και προκλητική ερώτηση θέτει η Maria Bamford στο κοινό της: “Γιατί οι Αμερικανοί ψήφισαν δικτάτορα για δεύτερη φορά;” Η απάντηση, σύμφωνα με την ίδια, είναι μία λέξη: χρήμα. Στη νέα της παράσταση, που θα περιοδεύσει σύντομα στη Βόρεια Αμερική, η Bamford βουτάει στα βάθη των δελεασμών, των ωφελειών και των περιπλοκών που φέρνει ο πλούτος, τόσο για την ίδια όσο και για το στρεσαρισμένο περιβάλλον που την περιβάλλει. Παρότι κληρονόμησε αυτό που αποκαλεί “γενεσιουργό πλούτο” μετά τους πρόωρους θανάτους και των δύο γονέων της, που υπήρξαν πάντοτε παρόντες στην καλλιτεχνική της διαδρομή, η Bamford εξακολουθεί να προσεγγίζει τον κόσμο με μια θεμελιωδώς οικονομική νοοτροπία.
Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα στα χαρτιά. Στην πράξη, η Bamford ουδέποτε υπήρξε υπέρμαχος των καθαρών αφηγηματικών τόξων. Αντιθέτως, μας μαγνητίζει με εκρήξεις μανιασμένης σωματικής έκφρασης: τρέχει στις μύτες των ποδιών της σε κύκλους, για να καταλήξει ξαπλωμένη εντελώς στο πάτωμα, κρατώντας πάντα το μικρόφωνο. Η Bamford είναι μια κωμικός που έχει τον πλήρη έλεγχο κάθε αστείου, κάθε βήματος.
Όπως πάντα, η ψυχική υγεία διατρέχει όλο το σκετς. Η ελαφρά τρεμούλα της αναφέρεται νωρίς: “Ευτυχώς που το αναφέρεις,” φωνάζει, αυτοσαρκαζόμενη. Όταν η υγειονομική περίθαλψη δεν είναι επιλογή, προτείνει την αναζήτηση βοήθειας μέσω podcast. Σε μια ζωηρή ακολουθία, υιοθετεί τη φωνή της θεραπεύτριας Esther Perel, ενσωματώνοντας διαφημίσεις στη γλώσσα της κλινικής σοφίας. Αλλού, αναφέρεται στην εργασία της ως χειρίστρια γραμμής βοήθειας για αυτοκτονίες, στην απώλεια του σπιτιού της από τις πυρκαγιές στο Λος Άντζελες, και θυμάται ότι βρισκόταν στο δωμάτιο του νοσοκομείου όταν η μητέρα της έκανε την τελευταία, όχι ακριβώς ειρηνική, ανάσα της.
Πρόκειται για μια τυπική, αδυσώπητη εμφάνιση της Bamford, η οποία δεν σταματά ποτέ να διακωμωδεί τις δικές της ιδιορρυθμίες και ψυχαναγκασμούς. Στη σκηνή, είναι μια φυσική χαμαιλέοντας, μεταμορφώνοντας την άλλοτε δειλή, τσιριχτή της φωνή σε υπερμεγέθεις χαρακτήρες. Καλύτερη όλων είναι όταν υιοθετεί τη φωνή και τη σωματικότητα μιας λευκής γυναίκας της μεσαίας τάξης: μιλάει σαν να έχει πιει κρασί και είναι πεπεισμένη ότι πρόκειται να αποκαλύψει κάτι βαθυστόχαστο.
Είναι η πιο εστιασμένη δουλειά της; Πιθανότατα όχι. Ωστόσο, παραμένει μια λαμπρά παράλογη και ταχύτατη παρουσία. “Αυτή είναι μια δουλειά,” λέει για την ιδιότητα του κωμικού, ακόμα σε κατάσταση δυσπιστίας. Για εμάς, όμως, η προσεκτική, εντελώς διακριτή τέχνη της είναι αδιαμφισβήτητη.
Η Maria Bamford περιοδεύει στη Βόρεια Αμερική έως τις 13 Δεκεμβρίου.
