Αν ο Μάκβεθ είχε λόγους να ανησυχεί για ένα δάσος που μετακινείται, για τον Gustav Mahler μια τέτοια συνθήκη αποτελεί το κεντρικό πείραμα της νέας παράστασης με τίτλο The Mahler Experiment. Στο Smith Square Hall, οι μουσικοί της Sinfonia Smith Square, υπό τη διεύθυνση της Stephanie Childress και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Tom Morris, επιχείρησαν να μετατρέψουν το ηχητικό τοπίο της Πρώτης Συμφωνίας του συνθέτη σε μια χωροταξική, σωματική εμπειρία. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Morris στην έναρξη: «Κανείς μας δεν ξέρει ακριβώς τι πρόκειται να συμβεί».
Η τάση των τελευταίων ετών για «χωροθετημένες» παραστάσεις, όπου ορχήστρα και κοινό κινούνται στον χώρο, μετατρέπει το έργο τέχνης σε παιδική χαρά. Καθώς τα βιολιά ανταλλάσσουν μελωδίες πάνω από τα κεφάλια των θεατών, τα τύμπανα δονούν το σώμα και ένα κλαρινέτο ξαφνιάζει ακουγόμενο πίσω από την πλάτη σου, η εμπειρία γίνεται σίγουρα διασκεδαστική. Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα: προσφέρει κάτι παραπάνω από αυτόν τον εντυπωσιασμό;
Αυτή η πρώτη απόπειρα λειτούργησε περισσότερο ως έρευνα και ανάπτυξη παρά ως ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό προϊόν. Οι απόφοιτοι μουσικών ακαδημιών που στελεχώνουν τη Sinfonia ανταποκρίθηκαν με επάρκεια στις κινησιολογικές απαιτήσεις του Morris, παρά τη δυσκολία του να παίζουν όργανα ενώ κινούνται. Παρά ταύτα, το μουσικό κόστος ήταν υπαρκτό. Η κουρδιστική ακρίβεια παρουσίασε αστάθειες, ενώ η ανάγκη για συνεχή κίνηση περιόρισε τις επιλογές της Stephanie Childress, η οποία αναγκάστηκε να λειτουργήσει περισσότερο ως τροχονόμος παρά ως διευθύντρια ορχήστρας.
Υπήρξαν πάντως στιγμές ιδιαίτερης αισθητικής, κυρίως στο τρίτο μέρος, όπου το απόκοσμο θέμα του “Frère Jacques” –στην ικανοποιητική ενορχηστρωτική διασκευή του Yoon Jae Lee– «κυνηγούσε» τον θεατή γύρω από τους μουσικούς. Επίσης, η δύναμη του φινάλε ήταν καθηλωτική, αν και ο ακροατής έπρεπε να προσέχει ώστε να μην εγκλωβιστεί στον ήχο των χάλκινων πνευστών χάνοντας τη μελωδία των εγχόρδων. Σε κάθε περίπτωση, η βραδιά έμοιαζε με προθέρμανση. Ίσως η παρουσίαση του έργου με την παραδοσιακή δομή του Mahler στο δεύτερο μέρος να είχε προσδώσει στην παράσταση την επαγγελματική αρτιότητα που της έλειψε.
