Η όπερα “Σοσάρμε”, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1732, παραμένει ένα σχετικά άγνωστο έργο ανάμεσα στις ώριμες δημιουργίες του Χαίντελ, με μοναδική καταγραφή στον κατάλογο την έκδοση του Anthony Lewis από το 1954. Αυτό είναι λυπηρό, καθώς το έργο διαθέτει τόσο συναισθηματικό βάθος όσο και πλήθος αξιομνημόνευτων άριων. Το κοινό της εποχής είχε υποδεχθεί την όπερα θερμά, παρόλο που η τελευταία στιγμή προσπάθεια του συνθέτη να αποφύγει διπλωματικό επεισόδιο, μεταθέτοντας το σκηνικό από τη μεσαιωνική Πορτογαλία στη μυθική Λυδία, δεν βοήθησε στη φήμη της.
Η ατμοσφαιρική αυτή ερμηνεία από το Opéra Royal de Versailles υπό τη διεύθυνση του Marco Angioloni συμβάλλει στην αναβίωση του έργου, ακόμα κι αν ο επεξεργασμένος ήχος και ο έντονος ήχος των εγχόρδων είναι κάπως επιθετικοί. Ο Rémy Brès-Feuillet αποδίδει με “μελωδικό” τόνο τον ομώνυμο ρόλο, που αρχικά γράφτηκε για τη σπουδαία κοντράλτο καστράτο Senesino, ενώ η Sarah Charles είναι εύστοχα “σουμπρέτα” ως η αγαπημένη του Elmira.
Ο Angioloni, που διευθύνει και τραγουδά, καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της σκηνής ως ο πικρόχολος βασιλιάς της Λυδίας, πλαισιωμένος από τις εξαιρετικές ερμηνείες του Nicolò Balducci ως του επαναστάτη γιου του και της Éléonore Pancrazi ως της άτυχης συζύγου του. Στην κορυφή του καστ βρίσκεται ο νεαρός Ιταλός βαθύφωνος Giacomo Nanni, στον ρόλο του δόλιου συμβούλου Altomaro. Η μελωδική του ερμηνεία του “Fra l’ombre e gl’orrori”, μια κλασική περίπτωση ανακύκλωσης παλαιότερης επιτυχίας από τον Χαίντελ, αποκαλύπτει μια φωνή εντυπωσιακής ευλυγισίας και δύναμης.
