Η Σάρλοτ Μούνι και ο Άλεξ Χάρβεϊ ερωτεύτηκαν πριν από 24 χρόνια, ενώ προετοιμάζονταν για το τσίρκο. Είχαν ορκιστεί ότι δεν θα δούλευαν ποτέ μαζί. «Τα ζευγάρια του τσίρκου είναι ενοχλητικά», λέει η Σάρλοτ, σαν παλιά φίλη, στην αρχή της παράστασης.
Παρόλα αυτά, κατέληξαν να συνεργαστούν, ιδρύοντας την εταιρεία Ockham’s Razor, και δημιουργώντας ζεστές, διεισδυτικές και γλυκά χαρούμενες παραστάσεις τσίρκου, γεμάτες ανθρωπιά και σύνδεση. Αποτραβήχτηκαν από την ερμηνεία για να αναλάβουν τη σκηνοθεσία, μετά τη γέννηση της κόρης τους. Ωστόσο, το ζευγάρι δεν ήταν έτοιμο να αποσυρθεί εντελώς από τη σκηνή, και η παράσταση “Collaborator” αποτελεί ένα τελευταίο «ζντομ». Είναι ένας φόρος τιμής στις κοινές τους ερμηνευτικές ζωές, από την ελπιδοφόρα προσμονή της πρώτης μέρας μέχρι τις δύσκολες στιγμές που τίποτα δεν είναι συγχρονισμένο, όλα αυτά αποτυπώνονται μέσα από απλά αλλά ουσιαστικά παιχνίδια, με σκηνικά αντικείμενα, σχοινιά και μαγευτικά εκκρεμή που οπτικοποιούν κύματα ενέργειας.
Το θέμα των κυμάτων και της κοινής ενέργειας – και πώς η ενέργεια ενός ατόμου μπορεί να ενισχύσει ή να μειώσει την ενέργεια του άλλου – διατρέχει όλο το έργο. Υπάρχει μια ονειρική αίσθηση στον ήρεμο ρυθμό, μια αίσθηση ικανοποίησης μέσα από τις χαρές και τις δυσκολίες (#couplegoals) και ένα αποτελεσματικό soundtrack από την Χόλι Χαν, που σχεδόν δεν παρατηρείς, καθώς είναι απόλυτα εναρμονισμένο με τη δράση και τα συναισθήματα επί σκηνής.
Η καρδιά και η ψυχή του “Collaborator” είναι όταν η Μούνι και ο Χάρβεϊ ανεβαίνουν στην τραπέζι. Στην περίπτωσή τους, πρόκειται για ένα τετράγωνο πλαίσιο στο οποίο κρεμιούνται και αργά, ανυψώνουν, κουλουριάζονται, διπλώνουν, ισορροπούν και «πρετζελώνουν» ο ένας γύρω από τον άλλο. Δεν πρόκειται για τα πυροτεχνήματα του Cirque du Soleil, αλλά για μια οικεία, από κοντά, σωματική συνομιλία. Ενσαρκώνει όλη την εμπιστοσύνη και τη φροντίδα, την προσοχή και τη βαθιά ακρόαση ο ένας του άλλου, τη σωματική συντονισμό, τη δύναμη που προσφέρουν ο ένας στον άλλο (και όπως σε κάθε μακροχρόνια σχέση, υπάρχει και σκληρή δουλειά, αυτό είναι σαφές).
Σε μια στιγμή, ο Χάρβεϊ κρέμεται κάτω από τη μπάρα, η καμάρα του ποδιού του σπρώχνει προς τα πάνω το μέταλλο, και η Μούνι κάθεται πάνω του, τα δάχτυλα των ποδιών της να αντικατοπτρίζουν τα δικά του – είναι μια μικρή, πιθανώς ακούσια, λεπτομέρεια, αλλά μια εκπληκτικά τρυφερή στιγμή γιν και γιανγκ. Νωρίτερα, κατά τη διάρκεια των ακροβατικών τους, ένα δάχτυλο ποδιού σχεδόν καταλήγει αστεία στη μύτη κάποιου, οπότε δεν είναι όλα τόσο γαλήνια. Αυτό το σύντομο έργο είναι ένα γοητευτικό μνημείο μιας κατάδηλα όμορφης συνεργασίας.
the Place, London, έως 31 Ιανουαρίου. Στη συνέχεια σε περιοδεία.
