Στην καρδιά της κωμικής σκηνής της Νέας Υόρκης, η ομάδα Simple Town αναδεικνύεται ως ένα φαινόμενο που αψηφά τα καθιερωμένα. Παρά το γεγονός ότι η δημοτικότητά της στο εξωτερικό μπορεί να οδηγεί σε εσφαλμένες προσδοκίες για την επόμενη μεγάλη επιτυχία, η πραγματικότητα για την τετραμελή αυτή ομάδα είναι πιο σύνθετη. Όπως δηλώνει ο Sam Lanier, μέλος των Simple Town, “Συναντάμε κάποιες φορές εταιρείες παραγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο που μας βλέπουν και σκέφτονται: ‘Αυτοί οι τύποι θα μπορούσαν να είναι μια εξαιρετική γέφυρα για την αμερικανική αγορά’. Όμως, αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι κανείς δεν ασχολείται σοβαρά μαζί μας στην Αμερική. Όλοι όσοι εργάζονται στην ανάπτυξη της αμερικανικής κωμωδίας μας γνωρίζουν ήδη, και όλοι έχουν πει ‘όχι’.”
Αυτή η πραγματικότητα καθιστά σαφές ότι η κωμωδία σκετς, ακόμη και με την αναγνώριση του “Saturday Night Live” ή της επιτυχίας του Netflix “I Think You Should Leave”, δεν αποτελεί εγγύηση επαγγελματικής σταδιοδρομίας στις ΗΠΑ. Οι Simple Town, όπως και πολλοί Βρετανοί ομόλογοί τους, συνδυάζουν την καλλιτεχνική τους δραστηριότητα με δουλειές πλήρους απασχόλησης, δημιουργώντας ταινίες και δίνοντας παραστάσεις σκετς, προσπαθώντας διαρκώς να διατηρήσουν ζωντανό το όνειρο της ομαδικής τους κωμωδίας. “Πιστεύουμε πραγματικά σε αυτό,” τονίζει ο Felipe Di Poi. “Πιστεύουμε ότι η δουλειά που έχουμε κάνει μαζί είναι η καλύτερη δουλειά που έχει κάνει ο καθένας μας ξεχωριστά, ότι είναι πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε θα μπορούσαμε να έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας.” Παρόλο που οι ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης μπορεί να είναι περιορισμένες, το πάθος και η συνεργασία τους παραμένουν αλώβητα.
Η ομάδα, που αρχικά λειτουργούσε ως ένα “περιστρεφόμενο ρόστερ” ατόμων από το θέατρο και την κωμωδία, με παραστάσεις, αυτοσχεδιασμούς και μικρού μήκους ταινίες, έχει πλέον σταθεροποιηθεί. “Κατέληξε σε αυτούς που νοιάζονταν πραγματικά ή πίστευαν ότι υπήρχε ακόμα ζωή σε αυτό,” εξηγεί ο Lanier. Σήμερα, η ομάδα αποτελείται από τους Lanier, Di Poi, Will Niedmann και Caroline Yost, μαζί με τον σκηνοθέτη και συνεργάτη τους Ian Faria. Αυτοαποκαλούνται “τέσσερις έφηβοι στα 30 τους”, ένας σαρκαστικός τίτλος που προέκυψε από μια παρωδία ταινίας τρόμου, ο οποίος αποτυπώνει την αισιόδοξη και δυναμική τους ενέργεια στη σκηνή. “Μια ένταση που θεωρούμε αστεία είναι να έχουμε την ενέργεια της νιότης και της φιλοδοξίας, παρόλο που αισθανόμαστε μεγάλοι και εξαντλημένοι,” αναφέρει ο Niedmann.
Η περσινή τους εμφάνιση στο Edinburgh Fringe, μια “ατμοσφαιρικά ρευστή και ανατρεπτική παράσταση μιας ώρας”, απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, ειδικά από τους φίλους των Βρετανών καλλιτεχνών Sheeps. Η παράσταση, η οποία θα παρουσιαστεί στο Soho Theatre του Λονδίνου, επικεντρώνεται σε ένα κουαρτέτο έξυπνων και χαλαρών φίλων, οι οποίοι μεταπηδούν από τη μία ιδέα στην άλλη με έναν τρόπο που μοιάζει με ελεύθερους συνειρμούς, με τα αστεία τους να διαλύονται καθώς νομίζεις ότι έχεις κατανοήσει τη δομή τους. Η παράσταση περιλαμβάνει στοιχεία φάρσας (όπως ένα σκετς για τρεις μηχανικούς της NASA που δυσανασχετούν με την παρουσία μιας γυναίκας στην ομάδα τους), πειραματισμό με τη φόρμα (όπου ο εσωτερικός μονόλογος ενός μέλους του κοινού παίρνει στιγμιαία κεντρικό ρόλο) και νύξεις βαθύτερων νοημάτων (όπως ένα σκετς εκτέλεσης που σχολιάζει τη διχασμένη σύγχρονη Αμερική).
“Πιστεύω ότι έχουμε γράψει κάποια σκετς που πραγματικά μεταφέρουν κάτι για το πώς είναι να είσαι ένας νεαρός αριστερός στην Αμερική,” λέει ο Niedmann. “Πάντα ελπίζω [για πολιτικό περιεχόμενο], αλλά δεν ξεκινάμε έτσι. Ξεκινάμε με το αστείο.” Η προσέγγισή τους, όπως εξηγεί, είναι ότι “αυτό που γράφουμε στο χαρτί, το γραπτό σκετς, είναι όλο και λιγότερο σημαντικό. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι νιώθουμε τολμηροί να αυτοσχεδιάσουμε στιγμιαία. Έχουμε αναπτύξει μια αγάπη για αυτήν την αίσθηση του ‘ζωντανού’, του ανοιχτού τέλους. Όχι εντελώς ανοιχτό, αλλά μας αρέσει να βυθιζόμαστε στον εαυτό μας, να βγαίνουμε από τον χαρακτήρα, να κάνουμε αυτό που θυμόμαστε αντί για αυτό που είναι γραμμένο.”
“Προερχόμαστε από τη συγγραφή σκετς στο στυλ της UCB [Upright Citizens Brigade], όπου είναι αρκετά αυστηρό,” αναφέρει ο Di Poi. “Ξέρεις: υπάρχει το αστείο, υπάρχουν τα σημεία. Στη συνέχεια, αρχίσαμε να βλέπουμε παραστάσεις” – στο πλέον κλειστό θέατρο Annoyance της Νέας Υόρκης – “όπου δεν ήξερες από πού θα προέρχονταν το αστείο. Θα μπορούσε να είναι κάτι που δεν θα μπορούσες καν να περιγράψεις – απλώς ένας αστείος τρόπος να πεις κάτι, και μετά συνέχιζαν να το κάνουν, και εσύ γελούσες, και δεν μπορούσες να προσδιορίσεις ακριβώς ποια ήταν η σάτιρα ή το νόημα. Αλλά υπήρχε μια συμπλοκή με το κοινό, συνέβαινε κάτι αστείο. Αυτό μας φάνηκε λιγότερο άκαμπτο και πολύ πιο εκπληκτικό – και έτσι θέλουμε να αισθάνονται οι παραστάσεις μας.”
Ενώ η τηλεοπτική βιομηχανία μπορεί να μην τους έχει ακόμη προσεγγίσει, το κοινό των “nerd της κωμωδίας” (συμπεριλαμβανομένου του συντάκτη) βρίσκει τη δουλειά τους ατέλειωτα διασκεδαστική. “Πάντα σκεφτόμασταν τους εαυτούς μας σαν μπάντα,” λέει ο Di Poi. “Αλλά είναι σαφές ότι υπάρχει ένα οικονομικό μειονέκτημα όταν είσαι σε κάτι με πέντε άτομα.” Ο Niedmann προσθέτει: “Η συνειδητοποίηση που έχουμε είναι: ποτέ δεν θα βγάλουμε χρήματα από αυτό. Απλώς το κάνουμε επειδή ήταν τόση χαρά και ένα ουσιαστικό μέρος της ενηλικίωσής μας και της φιλίας μας.” Ο Lanier καταλήγει: “Αλλά είμαστε ανοιχτοί στο να βγάλουμε χρήματα από αυτό.” Ο Di Poi συμπληρώνει: “Αν θέλετε να μας δώσετε χρήματα, δεν θα αρνηθούμε.”
Οι Simple Town παρουσιάζονται στο Soho Theatre, Λονδίνο, από 23 έως 28 Μαρτίου.
