Η θύμηση ενός θρύλου του κινηματογράφου, του Ρόμπερτ Ντιβάλ, ζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις ενός συναδέλφου του. Στη δεκαετία του ’80, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Widows”, η πρώτη επαφή με τον Ντιβάλ ήταν γεμάτη ενθουσιασμό, ξεκινώντας με συζητήσεις για το Λονδίνο και χαριτωμένες εκφράσεις κοκνέι. Ωστόσο, ξαφνικά, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Ο ηθοποιός έδειξε σημάδια νευρικότητας, αφήνοντας τον αφηγητή έκπληκτο, δεδομένης της πολυετούς καριέρας του Ντιβάλ, που ξεκινούσε από τη δεκαετία του ’60. Η αποκάλυψη ήταν συγκλονιστική: ακόμα και έμπειροι καλλιτέχνες, όπως ο Ντιβάλ, βιώνουν το ίδιο άγχος με έναν πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό, όπως η Cynthia Erivo, που έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Αυτή η παρατήρηση υπογραμμίζει την αφοσίωση ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, ο οποίος δεν επαναπαύεται στις προηγούμενες επιτυχίες του, αλλά αντιμετωπίζει κάθε νέο ρόλο με φρεσκάδα και αγωνία.
Η εμπειρία αυτή θύμισε στον αφηγητή την ψυχολογία ενός αθλητή πριν από έναν αγώνα. Η αρχική ένταση και η προετοιμασία δίνουν τη θέση τους στην απελευθέρωση μόλις ο παίκτης βρεθεί στο γήπεδο. Με τον Ρόμπερτ Ντιβάλ, μόλις “ζεσταθούν οι μηχανές”, η μαγεία ξεκινούσε.
Από το πλατό αναδύθηκαν μοναδικές ιστορίες. Σε μια σκηνή, η Elizabeth Debicki, μετά από πυροβολισμό, πέφτει πάνω στον Ντιβάλ. Στην παγωμένη αυτή στιγμή, όπου οι δύο ηθοποιοί βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο, ο Ντιβάλ αρχίζει να τραγουδάει το “Getting to know you” από το “The King and I”, μια πράξη που άφησε άφωνο τον αφηγητή.
Μια άλλη φορά, η σύζυγος του Ντιβάλ, μια ευγενική κυρία, βρέθηκε στο πλατό. Ενώ γυρίσματα γίνονταν σε μια μεγάλη κουζίνα, η σύζυγός του άνοιξε μια βαλίτσα, σαν να ήταν σε ταινία κατασκοπείας, και έβγαλε ένα ακουστικό με μικρόφωνο. Ο αφηγητής συνειδητοποίησε ότι ο Ντιβάλ φορούσε ακουστικό και η σύζυγός του του διάβαζε τις ατάκες του, μιμούμενοι την τεχνική του Brando. Αυτό το περιστατικό προκάλεσε γέλιο.
Η ερμηνεία του Ντιβάλ χαρακτηριζόταν από την αμεσότητα και τη διαφάνεια, επιτρέποντας την ευελιξία και την ανάδειξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος στη σκηνή. Η αφοσίωσή του στο έργο ήταν απόλυτη, καθιστώντας τον έναν πραγματικό καλλιτέχνη, πρόθυμο να δώσει τα πάντα. Η ταινία “The Apostle”, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε, αποδεικνύει την ικανότητά του να δημιουργεί ζωντανές σκηνές και να κερδίζει το κοινό, φέρνοντας την αναταραχή που απαιτεί ο χαρακτήρας. Αυτή η ικανότητα πηγάζει από το γεγονός ότι ήταν σπουδαίος ηθοποιός, κάτι που δεν συμβαίνει σε όλους.
Η σταθερότητα που έφερνε σε κάθε αφήγηση ήταν η ουσία της καλλιτεχνικής του ιδιοφυΐας. Έφερε βαρύτητα, αποτρέποντας τα πάντα από το να διαλυθούν. Ήταν τόσο δεξιοτέχνης που χωρίς αυτόν, οι Al Pacino και Robert De Niro δεν θα είχαν φτάσει εκεί που έφτασαν. Αυτές οι “βραχώδεις” φιγούρες είναι απαραίτητες. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε την καταγωγή του, καθώς ο πατέρας του ήταν Υποναύαρχος στο Αμερικανικό Ναυτικό, γεγονός που του προσέδιδε μια αύρα πειθαρχίας και κατανόησης του στρατιωτικού στοιχείου, όπως φάνηκε και στο ρόλο του στο “Apocalypse Now”. Ο Ρόμπερτ Ντιβάλ δεν ήταν καθόλου αφελής.
Η ευρύτητα του ταλέντου του, ως ηθοποιού, σεναριογράφου και σκηνοθέτη, είναι αξιοσημείωτη. Πάντα πίστευε στον εαυτό του. Η απόφασή του να μην συμμετάσχει στο “Godfather III” έδειξε την αυτοπεποίθησή του. Έγραψε μουσική για το “Tender Mercies” και πρωταγωνίστησε σε μια ταινία τάνγκο. Είχε καλλιτεχνική αυτονομία. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό του Duvall. Πάντα πόνταρε στον εαυτό του, και γι’ αυτό πέθανε ευτυχισμένος.
