Η ταλαντούχα Ρέιτσελ Ζέγκλερ, μετά την αποθεωτική της ερμηνεία στο “Evita”, επιστρέφει στο Palladium, αυτή τη φορά για μια συναυλία-γιορτή για τα 25 χρόνια του μιούζικαλ “The Last Five Years” του Τζέισον Ρόμπερτ Μπράουν. Στο πλευρό της, ο Μπεν Πλατ, σε μια παραγωγή που εξερευνά την πορεία μιας σχέσης από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες. Το μιούζικαλ παρουσιάζει την ιστορία ενός ζευγαριού, του μυθιστοριογράφου Τζέιμι (Πλατ) και της ηθοποιού Κάθι (Ζέγκλερ), μέσα από εναλλασσόμενα σόλο. Μια από τις καινοτομίες του έργου είναι ότι η Κάθι αφηγείται την ιστορία αντίστροφα, ξεκινώντας από τον πόνο του χωρισμού, ενώ ο Τζέιμι την παρακολουθεί χρονολογικά, από την πρώτη ερωτική σπίθα. Η κορύφωση έρχεται στη μέση, όπου οι δύο τους στέκονται μαζί στο γάμο τους.
Ο Μπράουν σκηνοθετεί και διευθύνει από το πιάνο, ενώ η σκηνογραφία της Μπρέτα Γκέρεκε, με τα πολλαπλά επίπεδα και τις κεντρικές σκάλες, αναπαριστά τις κατοικίες και τους αστικούς χώρους όπου εκτυλίσσεται η ιστορία. Ο Τζέιμι και η Κάθι εισέρχονται από αντίθετες πλευρές και συναντιούνται στο κέντρο, προαναγγέλλοντας την ένωσή τους. Ο Πλατ, με τη συνοδεία ενός μελαγχολικού εγχόρδου, ερμηνεύει το “Still Hurting”, αποτυπώνοντας την απογοήτευση της Κάθι, της οποίας ο αποχωρισμένος σύντροφος δεν ακούει τον ανείπωτο πόνο της.
Ο Πλατ επανέρχεται δυναμικά με το χαρούμενο, λατινικής αίσθησης σόλο του “Shiksa Goddess”, εκφράζοντας τις προσδοκίες του για την αντίδραση της εβραϊκής του οικογένειας στην αγάπη του για την παγανίστρια Κάθι. Η Ζέγκλερ, από την πλευρά της, προσδίδει μια πιο σαρκαστική χροιά, με ένα χαρακτηριστικό χαμόγελο στο “See I’m Smiling”. Καθώς η καριέρα του Τζέιμι γνωρίζει ραγδαία άνοδο, παρασύρεται από τον δικό του ρυθμό, ενώ η Κάθι, της οποίας η καριέρα καθυστερεί, παρακολουθεί από απόσταση. Το έργο θίγει διαχρονικά θέματα όπως η επιτυχία, η πίστη στον σύντροφο και στον εαυτό, και οι συνέπειες της επαγγελματικής απόρριψης.
Η αίσθηση του περάσματος του χρόνου είναι διάχυτη, με το μιούζικαλ να μετράται σε κρίσιμα λεπτά, αμέριμνες βραδιές, αργοπορημένες αφίξεις (της) και πρόωρες αναχωρήσεις (του). Ακόμη και ένα κουδούνι που χτυπά, δίνει τον ρυθμό, όπως στην ερμηνεία του Πλατ στο “The Schmuel Song”. Το έργο αποτυπώνει την ταχύτητα της δεκαετίας των 20 και την αίσθηση ότι η ζωή φεύγει. “Νόμιζα ότι είχαμε λίγο… χρόνο”, τραγουδάει η Κάθι με παραίτηση, συνειδητοποιώντας ότι δεν υπάρχει πια.
Η δομή του έργου, σε 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα, δημιουργεί ένα μείγμα χαράς και πόνου. Ακόμη και στις πιο μελαγχολικές στιγμές, η ορχήστρα οκτώ μουσικών διατηρεί μια αίσθηση λάμψης, σαν υπόλειμμα του ρομαντισμού. Υπάρχει ζωηρό πιάνο, pop-cabaret ατμόσφαιρα και ένα ανέμελο, high-kicking νούμερο από τη Ζέγκλερ. Τόσο η Ζέγκλερ όσο και ο Πλατ αλλάζουν ρούχα πολλές φορές, και εμφανίζονται μαζί με επίσημα γαμήλια ρούχα για το “The Next 10 Minutes”, μια σκηνή που εκτελείται με εξαιρετική ηρεμία.
Ενώ οι ηχογραφήσεις των άλμπουμ απομονώνουν καθαρά τις ιστορίες του Τζέιμι και της Κάθι, στη σκηνή οι δύο χαρακτήρες επικαλύπτονται ελαφρώς περισσότερο, με κάποιες επιπλέον σκηνές που ίσως αποδυναμώνουν ελαφρώς το συνολικό αποτέλεσμα. Είναι ένα κατόρθωμα για ηθοποιούς που σχεδόν δεν είναι ποτέ μαζί στη σκηνή να μεταφέρουν μια πειστική σύνδεση, αλλά ο Πλατ και η Ζέγκλερ το καταφέρνουν, αφήνοντας τον θεατή με μια αίσθηση ατομικής θλίψης, παρά θρηνώντας για το τέλος της σχέσης τους. Η πενταετής σχέση είναι μεγάλο διάστημα, ειδικά στα 20, και ενώ η μεταμόρφωση δεν είναι στο επίπεδο του “Benjamin Button”, η Ζέγκλερ πείθει καθώς νεανίζει μπροστά στα μάτια μας, ενώ ο Πλατ χάνει την αρχική του ελαφρότητα. Η επιλογή αυτών των δύο μεγάλων αστέρων του μιούζικαλ εξασφάλισε ότι η παράσταση, η οποία δεν είχε press night, εξαντλήθηκε αστραπιαία.
Το London Palladium παρουσιάζει το έργο έως τις 29 Μαρτίου. Στη συνέχεια, θα μεταφερθεί στο Hollywood Bowl, Los Angeles, στις 3 Απριλίου και στο Radio City Music Hall, New York, στις 6-7 Απριλίου.
