Το σενάριο του “Psycho Killer“, που πέρασε από πολλά χέρια για σχεδόν δύο δεκαετίες, αναμενόταν να έχει κάτι μαγνητικό που θα το κρατούσε στο Χόλιγουντ και μακριά από τον κάδο απορριμμάτων. Μαζί με αυτό, φαινόταν αναμενόμενο να υπάρχει και κάτι λίγο «καταραμένο» στην υπόθεσή του, γι’ αυτό και η τελική του παραγωγή προκαλούσε μεγάλη περιέργεια. Το “Psycho Killer”, γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του 2000 από τον Andrew Kevin Walker του “Seven”, γνώρισε πολλά «παραλίγο» στην πορεία. Το 2009, ο Fred Durst είχε συμφωνήσει να αναλάβει τη σκηνοθεσία, το 2010 ο Eli Roth να αναλάβει την παραγωγή, ενώ το 2011 αναμενόταν να ξεκινήσει η παραγωγή. Το 2015, ήταν προγραμματισμένο να εξασφαλίσει γερμανική χρηματοδότηση. Ωστόσο, κάθε προσπάθεια συνάντησε εμπόδια, με την ταινία τελικά να ολοκληρώνεται το 2023.
Τρία χρόνια αργότερα, η ταινία κυκλοφορεί πλέον από την 20th Century Studios (γνωστή ως Disney), με τον επί χρόνια παραγωγό Gavin Polone να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Η απάντηση στο ερώτημα “Γιατί αυτή;” φτάνει διακριτικά σε περισσότερους από 1.000 κινηματογράφους.
Το ιδιοφυές σενάριο του Walker για το “Seven” δεν οδήγησε στην καριέρα που πολλοί περίμεναν (το σενάριο του για το “8mm” αλλοιώθηκε τόσο πολύ που το αποκήρυξε, συνέβαλε στο απογοητευτικό “Wolfman” του 2010, ενώ η ταινία του “Windfall” υπήρξε αποτυχία), αλλά ίσως αμέσως μετά την επιτυχία του 1995, ένα θρίλερ με serial killer στο όνομά του να φαινόταν προφανής επιτυχία. Ωστόσο, αυτό που προκαλεί εντύπωση στο “Psycho Killer” είναι ότι ακόμη και όταν το σενάριο κυκλοφόρησε διαδικτυακά το 2007, θα φάνταζε ως μια εντελώς περιττή B-movie, το είδος ταινίας που θα μπορούσε να γυριστεί φτηνά και να κυκλοφορήσει απευθείας σε unrated DVD.
Είναι λοιπόν δύσκολο να κατανοηθεί γιατί μια ταινία όπως το “Psycho Killer” λαμβάνει οποιαδήποτε μορφή κινηματογραφικής διανομής σε αυτήν την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, καθώς τα στούντιο συνεχίζουν να χάνουν εκατομμύρια προσπαθώντας, και κατά κύριο λόγο αποτυγχάνοντας, να προσελκύσουν κοινό από τις πολλές οθόνες. Περίμενα να κατανοήσω, να βρω κάτι διακριτικό που θα εξηγούσε γιατί της δόθηκε η ίδια διανομή που θα ονειρευόταν κάθε δημιουργός ταινιών genre, αλλά έφυγα μπερδεμένος. Μπορεί να υπάρχει αρκετή ικανότητα στην κινηματογράφηση του Polone για να διασφαλίσει ότι αυτή δεν θα είναι η χειρότερη ταινία τρόμου της χρονιάς, αλλά πιθανότατα θα είναι η λιγότερο αναγκαία.
Πρόκειται για ένα παράξενο δημιούργημα, καθώς είναι υπερβολικά ευθύγραμμο και αφελές για να λειτουργήσει ως αστυνομικό θρίλερ, αλλά υπερβολικά βαρετό και χωρίς τρομακτικά στοιχεία για να λειτουργήσει ως ταινία τρόμου, πέφτοντας άβολα κάπου στη μέση. Η ταινία ξεκινάει καθώς οι ΗΠΑ βρίσκονται στο έλεος ενός serial killer που φοράει μάσκα (ο παλαιστής-ηθοποιός James Preston Rogers), μιας μυστηριώδους φιγούρας που διασχίζει τη χώρα αφήνοντας πίσω της ένα μονοπάτι σφαγών. Τα θύματά του βρίσκονται περιτριγυρισμένα από σατανικά σύμβολα και μηνύματα, παρόλο που το FBI παραμένει αδρανές και γελοία ανίκανο, με έναν τρόπο που καθιστά την ταινία για λίγο να μοιάζει με ταινία του 2026. Μετά τη δολοφονία του συζύγου της, η αστυνομικός Jane (Georgina Campbell από το “Barbarian”) εμμονικά προσπαθεί να τον εντοπίσει.
Παρακολουθούμε τον πρωταγωνιστή και τον ανταγωνιστή σχεδόν εξίσου, σαν να αλλάζουμε χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιού, και οι δύο γραμμένοι με περίπου την ίδια ανάλυση. Μας οδηγούν προς κάτι, μια αποκάλυψη που θα εξηγήσει την αλυσίδα των δολοφονιών, η οποία υπονοείται από την εμμονή του δολοφόνου με εγκλήματα του παρελθόντος. Όταν όμως τα κομμάτια του παζλ πέφτουν στη θέση τους, γίνεται με έναν θόρυβο. Δεν υπάρχει τίποτα αρκετά αποκαλυπτικό για να δικαιολογήσει την επίπονη προσπάθεια που απαιτήθηκε για να φτάσουμε εκεί, παρά τις λίγες ευχάριστα δυναμικές στιγμές (υπάρχει μια κινητική μάχη σε δωμάτιο ξενοδοχείου και ένας κακόβουλα υπερβολικός Malcolm McDowell που μας ξυπνούν στιγμιαία). Υποθέτω ότι το φιλόδοξο τελικό σχέδιο του δολοφόνου ήταν αυτό που κρατούσε τους ανθρώπους να επιστρέφουν στο σενάριο, αλλά το βιαστικό φινάλε εκτυλίσσεται με μια αδιαφορία, μαζί με ένα αναμενόμενο, τυπικό jump-scare coda, που ακόμη και όσοι κάποτε ποθούσαν αυτή την ιστορία, σίγουρα θα τη δουν ως αποτυχία, εντελώς ανεξάρτητα από το όραμά τους για το τι θα μπορούσε να είναι.
Είναι απλώς ένα επεισόδιο τρίτης κατηγορίας του X-Files, αλλά χωρίς την σημαντική απήχηση του Mulder και της Scully. Η πρωταγωνίστρια Campbell, ως η γενική πενθούσα εμμονική, αδυνατεί πραγματικά να επιβληθεί. Η αναζήτησή της μπορεί να είναι καρποφόρα, αλλά το επίπονο ταξίδι της ταινίας από την κόλαση της ανάπτυξης στους κινηματογράφους είναι χωρίς ανταμοιβή για όσους εμπλέκονται και για εμάς που μένουμε να παρακολουθούμε. Το “Psycho Killer” είναι τόσο απελπιστικά αδιάφορο όσο και ο τίτλος του.
