Στα τέλη του 2011, ενώ η εορταστική περίοδος βρισκόταν στο απόγειό της, εγώ δεν είχα καμία διάθεση για γιορτές. Μετά από δύο χρόνια επίπονων θεραπειών γονιμότητας, το σώμα μου είχε καταντήσει ένα «μαξιλαράκι για καρφίτσες» από τις συνεχείς ορμονικές ενέσεις, ενώ το μυαλό μου ήταν βυθισμένο στην εξάντληση των αποτυχημένων προσπαθειών.
Ήμουν στα τέλη της δεκαετίας των 20. Είχα παντρευτεί στα 25 μου και πάντα πίστευα ότι θα γινόμουν νέα μητέρα. Ωστόσο, η διαίσθησή μου ότι ο δρόμος δεν θα ήταν εύκολος αποδείχθηκε σωστή. Καθώς πλησίαζα τα 28, είχα γίνει πλέον «θαμώνας» των κλινικών γονιμότητας.
Ενώ ανάρρωνα από τη δεύτερη αποβολή μου εκείνης της χρονιάς, άκουσα στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τη βραχνή φωνή της Sia στο κομμάτι «Titanium», τη συνεργασία της με τον David Guetta. Αν και δεν ήταν το είδος της μουσικής που συνήθιζα να ακούω, ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Είχα ξεχάσει πώς ήταν η ζωή πριν από τις ορμόνες και τα ραντεβού στα νοσοκομεία. Χρειαζόμουν κάτι που θα μου ξαναέδινε ελπίδα.
Άνοιξα την ένταση και τα λόγια άρχισαν να με συγκλονίζουν: «Είμαι αλεξίσφαιρη, δεν έχω τίποτα να χάσω». Ένιωσα πως οι στίχοι μιλούσαν προσωπικά σε εμένα, ως απάντηση σε όλες τις απογοητεύσεις που είχα βιώσει. Καθώς η Sia τραγουδούσε «Με πυροβολείς, αλλά δεν θα πέσω / Είμαι τιτάνιο», έκλαιγα, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα τη δύναμη να επιστρέφει.
Τους επόμενους μήνες, το τραγούδι έγινε η ιεροτελεστία μου. Στο αυτοκίνητο, καθ’ οδόν για εξετάσεις αίματος και υπερήχους, το άκουγα συνεχώς στη διαπασών. Τραγουδούσα με τη φωνή μου, όσο φάλτσα κι αν ήταν, αφήνοντας τον στίχο να με κατακλύζει.
Τον Μάιο του 2012, όταν επισκεφθήκαμε την κλινική για μια ακόμα μεταφορά εμβρύου, το «Titanium» ήταν η πηγή της αποφασιστικότητάς μου. Τον Ιανουάριο του 2013, γεννήθηκε ο πρώτος μας γιος. Σήμερα, είναι το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά μας – το δεύτερο ήρθε 15 μήνες μετά μέσω εξωσωματικής, και το τρίτο ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, φυσικά.
Για την οικογένειά μας, το συγκεκριμένο κομμάτι παραμένει το «τραγούδι της μάχης» μου. Είναι η υπενθύμιση ότι κατάφερα να ξεπεράσω ένα εμπόδιο που φάνταζε ανυπέρβλητο. Ακόμα και σήμερα, όταν χρειάζομαι μια δόση δύναμης, κατεβάζω τα παράθυρα στο αυτοκίνητο και αφήνω τον ρυθμό του να με οπλίσει ξανά.
