Ο Άντριου Κλέμεντς, επί χρόνια και πολυαγαπημένος κριτικός κλασικής μουσικής της εφημερίδας The Guardian, απεβίωσε την Κυριακή σε ηλικία 75 ετών, μετά από περίοδο ασθένειας.
Ο Κλέμεντς εντάχθηκε στην ομάδα τεχνών των Guardian τον Αύγουστο του 1993, διαδεχόμενος τον Έντουαρντ Γκρίνφιλντ ως επικεφαλής μουσικός κριτικός της εφημερίδας. Ο διορισμός του επισφραγίστηκε από προσωπική σύσταση του αείμνηστου Άλφρεντ Μπρέντελ προς τον εκδότη, ο οποίος υποστήριξε ότι ο Κλέμεντς έπρεπε να αναλάβει τη θέση λόγω της βαθιάς του κατανόησης της σύγχρονης μουσικής. Για τα επόμενα 32 χρόνια, ο Κλέμεντς κάλυψε όλους τους τομείς της κλασικής μουσικής στα γραπτά του για τους Guardian, και συχνά πέραν αυτών.
Ως μια εξαιρετική και διακριτή κριτική φωνή, η βαθιά γνώση και η αγάπη του για τη μουσική ήταν εμφανείς σε κάθε του λέξη. Ήταν εξαιρετικά σεβαστός από τους συναδέλφους του κριτικούς και η αξία των δύσκολα κερδισμένων πεντάστερων κριτικών του ήταν ανεκτίμητη. Παρόλο που η κακή του υγεία του στέρησε τη δυνατότητα να παρακολουθεί ζωντανές εκδηλώσεις από τον Μάρτιο του 2025, η τελευταία του κριτική CD δημοσιεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου.
Τα μουσικά ενδιαφέροντα του Κλέμεντς είχαν διαμορφωθεί από τα σχολικά του χρόνια, ως νεαρός φλαουτίστας, όταν ήρθε σε επαφή με ένα έργο του Πιερ Μπουλέζ, το οποίο άνοιξε την πόρτα για τη διά βίου ενασχόλησή του και την εγκυκλοπαιδική γνώση της σύγχρονης μουσικής. Για δεκαετίες αργότερα, μπορούσε να θυμάται σχεδόν κάθε συναυλία που είχε παρακολουθήσει. Σε όλους τους τομείς της μουσικής, δεν φοβόταν να προκαλέσει αντιδράσεις, ήταν πρόθυμος να εμμένει στις καλά διαμορφωμένες πεποιθήσεις του και αρνιόταν να ακολουθήσει πιο συντηρητικές ή ορθόδοξες απόψεις.
Πριν ενταχθεί στους Guardian, ο Κλέμεντς ήταν κριτικός μουσικής στο New Statesman και εκδότης του Musical Times. Έγραφε στους Financial Times μεταξύ 1979 και 1993. Ξεκίνησε την καριέρα του εργαζόμενος για τον εκδοτικό οίκο Faber music publishers και το Open University, μετά από σπουδές θεωρητικής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge.
Η υποστήριξή του σε συνθέτες όπως ο Χάρισον Μπέρτουιστλ, ο Χανς Αμπραχάμσεν, ο Όλιβερ Νούσεν και ο Μαρκ-Άντονι Τάρνατζ, βοήθησε ώστε τα έργα τους να ληφθούν σοβαρά υπόψη από άλλους κριτικούς και μουσικές διοικήσεις. Η σόλο πιανιστική μουσική ήταν επίσης ένα από τα μεγαλύτερα πάθη του Κλέμεντς. Σε ένα από τα τελευταία κομμάτια που έγραψε, ανέφερε για τον αείμνηστο Ρουμάνο μουσικό Ράντου Λούπου: «Κανένας πιανίστας που έχω ακούσει σε πάνω από 50 χρόνια παρακολούθησης ρεσιτάλ δεν μου έχει προσφέρει πιο σταθερή ευχαρίστηση ή μεγαλύτερη αίσθηση θαυμασμού».
Εκτός μουσικής, τα πτηνά, οι πεταλούδες και οι ορχιδέες αποτελούσαν ένα διαρκές πάθος – αλίμονο στον σχεδιαστή όπερας που έκανε λάθος σε ένα πτηνό.
Η κάπως απότομη εξωτερική εμφάνιση που παρουσίαζε, έκρυβε μια ευγενική και ζεστή φύση. Ήταν υποστηρικτικός και γενναιόδωρος με τους συναδέλφους του, γρήγορος στα κομπλιμέντα, υπομονετικός με τις ερωτήσεις και διεισδυτικός με τις παρατηρήσεις του. Πάνω απ’ όλα, ήταν πάντα πρόθυμος να γελάσει με τον εαυτό του.
Η Κάθριν Βάινερ, αρχισυντάκτρια των Guardian, δήλωσε: «Ο Άντριου Κλέμεντς έγραφε για την κλασική μουσική με τη μέγιστη πάθος και ακρίβεια. Οι κριτικές του για τους Guardian άντλησαν από μια ζωή διακριτικής ακρόασης και, εκτός του ότι ήταν διαφωτιστικές, ήταν πάντα μια χαρά να τις διαβάζεις».
