Αν συναντούσατε αυτά τα σκιάχτρα μέσα στη νύχτα, το πιθανότερο είναι πως θα τρέχατε να σωθείτε. Ωστόσο, αν σταθείτε για να ακούσετε τη θλιμμένη παρέα των εκτοπισμένων φυλάκων των καλλιεργειών, που δεν έχουν πλέον ούτε σοδειές να προστατέψουν ούτε πουλιά να φοβίσουν λόγω της κλιματικής κρίσης, θα ανακαλύψετε τις αγνές προθέσεις τους.

Το αισθητηριακά φιλόδοξο έργο **Farm Fatale** παρουσιάζει πέντε σκιάχτρα, με πρόσωπα από λιωμένο πλαστικό και φωνές που θυμίζουν παιδιά «καταπιεσμένα» από μηχανές, να ζουν σε ένα αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό στούντιο. Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα δυστοπικό κοντινό μέλλον, όπου η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική και το κελάηδισμα των πουλιών υπάρχει μόνο ως ηχογράφηση. Σε αυτόν τον κόσμο, μόνο οι βιομηχανικοί αγρότες καταφέρνουν να ευημερούν, εκμεταλλευόμενοι την καταστροφή των υπολοίπων. Σε μια από τις πιο χαριτωμένες σκηνές, τα σκιάχτρα παίρνουν συνέντευξη από μια μέλισσα –χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο κολλημένο πάνω σε μια τσουγκράνα– η οποία περιγράφεται ως μία από τις τελευταίες στην Ευρώπη.

Η γαλλική παραγωγή, σε σκηνοθεσία του Philippe Quesne, δημιουργήθηκε αρχικά στη Γερμανία. Ο σκηνοθέτης, γνωστός για τις μακροχρόνιες συνεργασίες του με τους ηθοποιούς, υιοθετεί μια κοινωνιολογική ματιά, παρατηρώντας τη συμπεριφορά μιας ομάδας εκκεντρικών χαρακτήρων σε έναν περιορισμένο χώρο. Παρά το γεγονός ότι στο δεύτερο μέρος το έργο δείχνει να χάνεται στην υπερβολική φαντασία του –με σκηνές όπως μια συναυλία επιστημονικής φαντασίας για αυγά και μια βίαιη επίθεση– το τελικό αποτέλεσμα παραμένει μαγευτικό.

Με μια εξαιρετική αισθητική και έναν θίασο που ενσαρκώνει με προσήλωση τους ρόλους –με τον Gaëtan Vourc’h να ξεχωρίζει ως ένας αλλόκοτος ακτιβιστής– το **Farm Fatale** μετατρέπεται σε μια ελκυστική εμπειρία. Μέσα από το καραόκε και την αναζήτηση της τέχνης ως μέσο σωτηρίας, αυτά τα παράξενα σκιάχτρα καταφέρνουν να απορρίψουν την απόγνωση, προσφέροντας μια απρόσμενα γλυκιά συντροφιά.