Είναι άραγε κατάρα για έναν καλλιτέχνη να σημειώνει τεράστια επιτυχία από τα πρώτα κιόλας βήματα της καριέρας του; Τα πρώιμα έργα της χορογράφου Oona Doherty, όπως το Hope Hunt και το Hard to be Soft, την καθιέρωσαν ως μια μοναδική, επείγουσα και ακατέργαστη φωνή που κινείται σε αχαρτογράφητα νερά. Αν και η πορεία της έκτοτε παρουσιάζει διακυμάνσεις, η Oona Doherty παραμένει πάντα πιστή στο δικό της, ιδιαίτερο καλλιτεχνικό αποτύπωμα.
Μετά το υψηλών απαιτήσεων Specky Clark, η νέα της παγκόσμια πρεμιέρα με τίτλο Leather Jacket, παρουσιάζεται στο Bold Tendencies, τον χώρο ενός πολυώροφου πάρκινγκ στο Peckham που μετατράπηκε σε θέατρο. Πρωταγωνιστές είναι οκτώ χορευτές που φορούν δερμάτινα μπουφάν κάτω από έντονα φώτα φθορισμού. Η κίνηση ξεκινά με ένα επαναλαμβανόμενο, βαρύ χτύπημα του ποδιού στο έδαφος, διατηρώντας έναν αποφασιστικό ρυθμό. Η εμπειρία για τον θεατή είναι καθηλωτική καθώς το χτύπημα των ποδιών μετατρέπεται σε χτύπημα των μηρών, σε αναπηδήσεις και τελικά σε μια δική της, διαστρεβλωμένη εκδοχή ιρλανδικού χορού, συγχρονισμένη με την εναλλαγή από ηλεκτρονική μουσική σε πειραματικά ιρλανδικά παραδοσιακά ακούσματα του Cormac Begley.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι χορευτές έχουν ήδη βγάλει τα δερμάτινα μπουφάν, μένοντας μόνο με τα εσώρουχά τους. Αυτό που αναδεικνύεται είναι η συλλογική απόλαυση του μοιρασμένου ρυθμού. Ο συγχρονισμός είναι ακριβής, χωρίς όμως οι χορευτές να χάνουν την ανθρώπινη υπόστασή τους, αποφεύγοντας την εικόνα ενός άψυχου στρατεύματος. Υπάρχει μια συγκινητική ειλικρίνεια στην εξάντλησή τους· ανάμεσα στις ενότητες της παράστασης, τους βλέπουμε να λαχανιάζουν, να ιδρώνουν, να πίνουν νερό και να γελάνε μεταξύ τους με ένα βλέμμα που λέει «δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα καταφέραμε». Η παρουσία τους είναι αυθεντική. Αυτό ακριβώς θέλει να μας δείξει η Oona Doherty: την πίεση, τον ιδρώτα και την προσπάθεια. Ο χορός γίνεται το μέσο και τα δερμάτινα μπουφάν απλώς καθιστούν την εργασία τους πιο δύσκολη και πιο απαιτητική.
Αν και η ίδια η κίνηση δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, υπάρχουν στιγμές ειρωνικής θεατρικότητας, όπως όταν ένας χορευτής φοράει γυαλιά ηλίου και καπνίζει ένα τσιγάρο, υιοθετώντας μια κωμική στολή του «cool». Υπάρχει επίσης μια υποψία σκοτεινού υποστρώματος όταν οι χορευτές χτυπούν τα βαριά μπουφάν στο πάτωμα, αντηχώντας τον ρυθμό της έναρξης με μια αίσθηση βίαιου κρότου. Στη διάρκεια των 45 λεπτών που διαρκεί, το έργο δεν επιχειρεί να ανοίξει έναν νέο κόσμο, αλλά αποτελεί ένα ακόμη απρόβλεπτο βήμα στη μοναδική διαδρομή της Oona Doherty.
