Η σκηνοθετική ματιά της Ελίνα Κάρτμελ για το έργο του Τζιμ Κάρτραϊτ είναι φιλόδοξη. Υπερβαίνει τα συμβατικά όρια της σκηνής, αξιοποιώντας στο έπακρο τον κάθετο χώρο του θεάτρου, με τους ηθοποιούς να ανεβοκατεβαίνουν από σκάλες και να εμφανίζονται από ψηλότερα επίπεδα. Επιπλέον, η παραγωγή επεκτείνεται στον περιβάλλοντα χώρο πριν την έναρξη και κατά τη διάρκεια του διαλείμματος.
Το σκηνικό του Λέσλι Τρέβερς, διάσπαρτο σαν μετα-βιομηχανικό απόβλητο σε διάφορες γωνιές, φιλοξενεί, αν φτάσετε νωρίς και έχετε τον σωστό χρόνο, σύντομα σκετς που απεικονίζουν την εργατική τάξη: από την προετοιμασία για μια έξοδο, ένα μεθυσμένο παιχνίδι βελών, μέχρι μια χαμένη ψυχή να περιπλανιέται με το καρότσι της.
Αυτή η διείσδυση στην πραγματικότητα εξάπτει το ενδιαφέρον του κοινού και διευρύνει το πορτρέτο της κοινότητας που σκιαγραφεί ο συγγραφέας. Η σκηνοθέτις, φαίνεται να υπονοεί, ότι αυτή η κοινότητα δεν ζει μόνο σε έναν δρόμο του Λάνκασαϊρ το 1986, όπως οραματίστηκε ο Κάρτραϊτ, αλλά γύρω μας, μέσα στην καθημερινότητά μας. Έτσι, αρχίζουμε να παρατηρούμε τους συν-θεατές μας, αναρωτώμενοι αν κι εκείνοι αποτελούν μέρος του μωσαϊκού του Κάρτραϊτ.
Εξίσου τολμηρή είναι η προσέγγιση της Κάρτμελ στους ηθοποιούς. Τους θέτει σε γρήγορη ένταση, οδηγώντας τους στο απόγειο. Ο Τζόνι Βέγκας, στον ρόλο του Σκάλερι, είναι ταυτόχρονα μετρημένος και προκλητικός, παρουσιάζοντας με σύντομη έκρηξη χαρακτήρων, όπως η Λέσλι Τζόζεφ, μια ηλικιωμένη κυρία που τραγουδά για το ψωμί της, ή οι Λόρα Έλσγουορθι και Λούσι Μπομόντ ως νεαρές που διασκεδάζουν στην πόλη.
Τίποτα από αυτά δεν μειώνει την πικρή πλευρά του έργου του Κάρτραϊτ, γραμμένο με οργή για την παραμέληση και τη φτώχεια της Βρετανίας της Θάτσερ, αν και πιο πικρό παρά πολιτικά διαυγές. Οι χαρακτήρες του ονειρεύονται την ομορφιά του “Try a Little Tenderness” του Ότις Ρέντινγκ, ενώ κρύβουν τη δική τους ομορφιά. Οι προσβολές έρχονται πρώτες, οι εκκλήσεις για χρήματα δεύτερες, η φιλία κερδίζεται με δυσκολία.
Ως ένα κολάζ ασύνδετων μονολόγων και διπλών σκηνών, το “Road” μπορεί να μοιάζει με μια σειρά από οντισιόν. Οι ηθοποιοί της Κάρτμελ, συμπεριλαμβανομένου του προ-ηχογραφημένου Τομ Κούρτενεϊ ως άνδρα που έχει καθηλωθεί από τη νοσταλγία, θα περνούσαν αβίαστα μια τέτοια οντισιόν, αλλά η κατακερματισμένη δομή διευκολύνει το να εντυπωσιαστείς παρά να νοιαστείς. Παρόλα αυτά, ως το κεντρικό κομμάτι της επετειακής σεζόν για τα 50 χρόνια του Royal Exchange, η παραγωγή είναι γεμάτη ζωντάνια, αιχμηρή και ιλιγγιωδώς θεατρική.
Στο Royal Exchange, Manchester, έως 14 Μαρτίου.
