Στον κόσμο των συνεντεύξεων με διασημότητες, ορισμένες ερωτήσεις ξεχωρίζουν για την τόλμη τους. Στην εκπομπή “The Assembly”, ο Στίβεν Φράι βρέθηκε αντιμέτωπος με μια τέτοια ερώτηση μόλις κάθισε: «Έχεις προσπαθήσει να αυτοκτονήσεις μερικές φορές. Είσαι χαρούμενος που είσαι ζωντανός τώρα;».
Το “The Assembly” δεν είναι μια συνηθισμένη εκπομπή. Σε αυτήν, ένας διάσημος καλεσμένος ανακρίνεται από μια ομάδα νέων ενηλίκων με νευροδιαφορετικότητα ή μαθησιακές δυσκολίες, οι οποίοι είναι λιγότερο δεσμευμένοι από τους συνήθεις κανόνες των τηλεοπτικών συνεντεύξεων. Κάθε ερώτηση είναι ταυτόχρονα κάτι που κανένας συμβατικός συνεντευξιαζόμενος δεν θα σκεφτόταν να πει, και κάτι για το οποίο είμαστε αμέσως περίεργοι να δούμε πώς θα αντιδράσει ο καλεσμένος. Οι διασημότητες μπαίνουν σε αυτό το φωτεινό δωμάτιο με θέα τον Τάμεση με ένα μείγμα χαράς και τρόμου, γνωρίζοντας ότι οι συμβάσεις και οι προσποιήσεις που συνήθως τους προστατεύουν δεν ισχύουν εδώ. «Σας έχω δει», λέει ο Φράι καθώς μπαίνει, «Χαμογελαστοί δολοφόνοι!»
Ενώ η προοπτική μιας συνέντευξης όπου στον καλεσμένο τίθενται άμεσες ερωτήσεις – αντί να λαμβάνει ανούσιες ερωτήσεις για ανέκδοτα – είναι σαφώς ανακούφιση για τους θεατές, προσφέρει και μια ευκαιρία στον ίδιο τον καλεσμένο να υπενθυμίσει σε όλους γιατί βρίσκεται στο βάθρο. Στην περίπτωση του Φράι, στην ύστερη καριέρα του, το ταλέντο του είναι ως δημοφιλής επικοινωνιακός, ένας ερμηνευτής απλών αλλά βαθιών ιδεών, ιδιαίτερα γύρω από τη θρησκεία και την ψυχική υγεία. Ο ίδιος μιλά πρόθυμα για αυτοκτονικό ιδεασμό, κάνοντας μια σύγκριση με το πώς θα μπορούσε κανείς να νιώσει θυμούμενος ένα σπασμένο άκρο: ο πόνος ήταν ακραίος, αλλά εκείνη η στιγμή και εκείνο το πρόσωπο του φαίνονται τώρα ξένα.
Πολλές από τις ερωτήσεις στο “The Assembly” είναι κοσμήματα από μόνες τους, ακόμη και πριν απαντηθούν. «Διάβασα ότι είσαι διπολικός. Ένα από τα μέλη της οικογένειάς μου έχει αυτή τη πάθηση. Πώς μπορώ να τους βοηθήσω, σε παρακαλώ;» είναι ένα όμορφο πράγμα για να ρωτήσει ένας άνθρωπος έναν άλλο και, πάλι, ο Φράι ανταποκρίνεται, παρουσιάζοντας μια προσιτή αλλά αποτελεσματική αναλογία για τη διπολική διαταραχή, συγκρίνοντάς την με μια καταιγίδα: «Ο ήλιος θα βγει κάποια στιγμή… δεν είναι η προσωπικότητά τους, είναι ο καιρός μέσα τους». Ανάμεσα στις δύο ερωτήσεις για τις πιο σκοτεινές στιγμές του Φράι, του τίθεται η ερώτηση, «Μπορείς να με βοηθήσεις να γνωρίσω την Céline Dion;», «Πόσα έχεις ξοδέψει για κοκαΐνη;» και «Είσαι top ή bottom;», αλλά η απότομη αλλαγή ύφους από τις ανάρμοστες ερωτήσεις βαθαίνει μόνο την παθολογία των σοβαρών.
Ο κανόνας ότι η ομάδα του “The Assembly” μπορεί να κάνει ό,τι νιώθει επεκτείνεται και στο να μην ρωτούν όλοι τίποτα. Έτσι, ένας ανερχόμενος ηθοποιός ονόματι Λούκα σηκώνεται και αποδίδει το “The World Is Too Much With Us” του William Wordsworth. Και το αποδίδει μάλλον παρά απλώς το απαγγέλλει, τοποθετώντας το κάπου ανάμεσα σε ένα σαιξπηρικό σόλο και μια δραματική απαγγελία από το βιβλίο ενός μιούζικαλ. Η τηλεόραση σπάνια έχει δει κάτι παρόμοιο, και ο Φράι, προς ευχαρίστησή του, προφανώς δεν έχει ξαναδεί.
Έχει αιφνιδιαστεί με έναν διαφορετικό τρόπο από τον χαμογελαστο δολοφόνο Τζέικομπ, ο οποίος ξέρει ακριβώς τι κάνει όταν σηκώνεται, κραδάζοντας ένα κομμάτι χαρτί: «Έχεις κάνει διαφημίσεις για Heineken, Alliance & Leicester, Twinings, Pioneer…». Ακολουθεί μια απαγγελία μιας παράλογα εκτεταμένης λίστας επιχειρήσεων, που θυμίζει την κωμική σκηνή από το μυθιστόρημα του Φράι του 1991, “The Liar”, όπου ο ήρωας, ο Άντριαν, φωνάζει τυχαία ονόματα εμπορικών σημάτων σε ένα μικρόφωνο, προσπαθώντας να εμποδίσει μια ταινία για το κολέγιό του στο Κέιμπριτζ να προβληθεί στο BBC. Ο Τζέικομπ συνεχίζει: «Walkers crisps, Marks & Spencer, Honda, Virgin Media, Trebor Extra Strong Mints, After Eight mints…». Έχει συνειδητοποιήσει ότι αυτή είναι μια από εκείνες τις αστείες στιγμές που γίνονται πιο αστείες αν διαρκέσουν περισσότερο από ό,τι περιμένει κανείς. Αλλά τελικά τελειώνει: «… Direct Line, EE και Whitbread». Αφού έχει κερδίσει ένα αυξανόμενο, κυματιστό γέλιο απαριθμώντας κάθε διαφημιστική δουλειά του Στίβεν Φράι που μπόρεσε να βρει, ο Τζέικομπ κάνει μια παύση πριν δώσει το τελειωτικό χτύπημα. «Υπάρχει κάτι που δεν θα έκανες για χρήματα;»
Αυτό οδηγεί σε ευτυχισμένη αναταραχή, όχι λιγότερο από τον ίδιο τον Φράι, ο οποίος υποβάλλεται εθελοντικά σε μια εκπομπή που κυμαίνεται ανάμεσα στην ανελέητη εξερεύνηση του “In the Psychiatrist’s Chair” του Radio 4 και την προκλητική σφαγή που συνηθίζουν να δέχονται οι διασημότητες από την Ντέιμ Έντνα Έβερετζ και την Κυρία Μέρτον. Στο τέλος, ο Φράι απολαμβάνει ένα τραγούδι, καθώς αυτή είναι η τελευταία κίνηση που έχει ετοιμάσει το “The Assembly” για να αποδομήσει απαλά τον καλεσμένο. Το “I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free” της Nina Simone μπορεί να μην είναι η προφανής επιλογή για έναν άνετο λευκό τηλεοπτικό προσωπικότητα, αλλά νωρίτερα κατά τη διάρκεια της συνάντησης ο Φράι είχε μιλήσει για τον φόβο και το τραύμα που του προκαλεί ακόμη ο αντισημιτισμός. Και, καθώς αναγνωρίζει τα πρώτα μέτρα, υπάρχει μια έκφραση στα μάτια του παρόμοια με αυτήν όταν μιλούσε για τη διπολική του διαταραχή. Ωστόσο, η εμφάνιση στο “The Assembly” είναι μια απελευθερωτική εμπειρία. Καθώς ο ρυθμός του τραγουδιού ανεβαίνει, σηκώνεται και χορεύει.
Το “The Assembly” προβλήθηκε στο ITV1 και είναι διαθέσιμο στο ITVX.
