Ο πολυβραβευμένος με Tony σκηνοθέτης John Doyle, εξέφρασε την ανησυχία του ότι οι προειδοποιήσεις για συγκλονιστικό περιεχόμενο (trigger warnings) πριν από τις θεατρικές παραστάσεις κινδυνεύουν να «απαλύνουν» το κοινό και να «αποστειρώσουν» την τέχνη του θεάτρου. Ο Σκωτσέζος σκηνοθέτης, ο οποίος έχει διευθύνει τέσσερα βρετανικά θέατρα, δήλωσε: «Να φροντίζουμε το κοινό, αλλά το θέατρο υποτίθεται ότι μας κάνει να νιώθουμε άβολα. Υποτίθεται ότι μας κάνει να φοβόμαστε. Οι αρχαίοι Έλληνες έγραψαν αυτά τα έργα γιατί ήθελαν να κοιτάξετε τη σκοτεινή σας πλευρά. Αν απαλύνουμε υπερβολικά το κοινό, ποιο είναι το νόημα;»

Ο Doyle σημείωσε ότι ορισμένα πανεπιστήμια δεν μελετούν τον Σαίξπηρ «επειδή δεν θέλουν να αναστατώσουν τους φοιτητές». «Ο Σαίξπηρ έγραψε για όλα όσα αφορούν την ανθρώπινη κατάσταση στο σκοτεινότερο σημείο της. Αιμομιξία, δολοφονία, αποκεφαλισμός βασιλιά, ό,τι μπορείς να φανταστείς, το έγραψε. Αλλά δεν θα απομείνει τίποτα αν τα κάνουμε όλα «ωραία». Δεν πρέπει να φοβόμαστε να προκαλούμε το κοινό σε κάθε ευκαιρία.»

Πρόσθεσε: «Η απάντησή μου είναι απλή – γιατί να διαβάσεις, να δεις ή να παίξεις ένα έργο αν έχεις προειδοποιηθεί ότι μπορεί να σε αναστατώσει; Είναι για να σε αναστατώσει. Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση που πρέπει να γίνει για το πώς ενημερώνουμε το κοινό μας και πώς διατηρούμε την έκπληξη και την αναστάτωση που είναι εγγενείς στη θεατρική δημιουργία.»

Οι προειδοποιήσεις αυτές ενημερώνουν το κοινό ότι μπορεί να βρει ένα συγκεκριμένο δράμα στενοχώρια, προειδοποιώντας για οτιδήποτε, από βία έως δυνατούς θορύβους. Η Royal Shakespeare Company έχει συμπεριλάβει αυτό που περιγράφει ως «συμβουλευτικές σημειώσεις περιεχομένου» στη νέα της περιοδεύουσα παραγωγή του Hamlet, ενημερώνοντας το κοινό ότι περιέχει «σκηνές ενήλικης φύσης, συμπεριλαμβανομένου θανάτου και απεικονίσεων πένθους». Πέρυσι, απορρίπτοντας την ανάγκη για τέτοιες προειδοποιήσεις, η Dame Judi Dench συμβούλευσε τους «ευαίσθητους» θαυμαστές να «αποφύγουν το θέατρο», λέγοντας: «Θα έπρεπε να υπάρχει μια αρκετά μεγάλη προειδοποίηση για το King Lear ή το Titus Andronicus».

Ο Doyle θυμήθηκε ότι συνεργάστηκε με φοιτητές σε μια παραγωγή του Miss Julie του Strindberg: «Μία από αυτές ήταν θυμωμένη μαζί μου επειδή δεν της είχα δώσει προειδοποίηση για το έργο. Είπε ότι το έργο την αναστάτωσε. Εγώ είπα: Λοιπόν, ο Strindberg ήθελε να αναστατωθείς. Αν σου έδινα μια προειδοποίηση, θα είχα αφαιρέσει τον σκοπό του συγγραφέα.»

Ο Doyle έχει ανακηρυχθεί ως ο σωτήρας του μιούζικαλ του Broadway. Οι αναγνωρισμένες παραγωγές του περιλαμβάνουν τα Sweeney Todd, Company και The Color Purple. Το τελευταίο ήταν μια επιτυχία στο box office με πρωταγωνίστρια την Cynthia Erivo και την Jennifer Hudson στο Broadway το 2015, έχοντας μεταφερθεί από το Λονδίνο, όπου παρουσιάστηκε από το Menier Chocolate Factory.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, Opening Doors: Reimagining the American Musical, το οποίο «αντανακλά το θεατρικό ταξίδι 50 ετών» ενός αγοριού που μεγάλωσε σε ένα λαϊκό σπίτι στο Inverness, σε μια οικογένεια χωρίς χρήματα. Σε ένα απόσπασμα, ανέφερε ότι η μητέρα του «προερχόταν από μια γενιά «στερημένη» από προειδοποιήσεις. «Μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις άβολες πτυχές αυτών που μας κάνουν ανθρώπινους», έγραψε. «Έχω μεγάλες επιφυλάξεις σχετικά με την προειδοποίηση του κοινού για το τι πρόκειται να βιώσει. Δεν είναι αυτή η ωμή εμπειρία, το νόημα του θεάτρου; Ίσως το να αναστατώνεις είναι μέρος της δουλειάς.»

Υποστήριξε ότι μέρος του προβλήματος είναι το υψηλό κόστος σκηνοθεσίας παραγωγών σε μια βιομηχανία όπου ο οικονομικός κίνδυνος είναι «ακραίος» και πολύ λίγες εταιρείες ανακτούν τα χρήματα που επενδύουν. «Οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες φοβούνται να προκαλέσουν το κοινό επειδή κάποιος μπορεί να πει: ‘Ω, μην πας να το δεις γιατί είναι πολύ αναστατωτικό.’»

Κριτικοί έχουν σημειώσει ότι ο Doyle έκανε όνομα απογυμνώνοντας τα μιούζικαλ από τα ουσιώδη. Σε παραγωγές όπως Cabaret και Fiddler on the Roof, για παράδειγμα, οι ηθοποιοί έπαιζαν τα όργανα επί σκηνής.

Πιστεύει ότι το κόστος παραγωγής θεάτρου έχει «ξεφύγει από κάθε έλεγχο» και ότι η τέχνη «δεν είναι τόσο πολιτισμικά περιεκτική όσο θα έπρεπε», εν μέρει επειδή τα εισιτήρια έχουν γίνει τόσο ακριβά. Πρόσθεσε: «Αυτό συμβαίνει επειδή είναι τόσο ακριβό να παράγεις θέατρο και πιστεύω ότι αυτό δεν είναι απαραίτητο. Δεν πρέπει να κάνουμε ταινίες στη σκηνή που βασίζονται στο θέαμα και στα εντυπωσιακά ειδικά εφέ. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ειλικρινή αφήγηση που δεν χρειάζεται να κοστίζει τόσα πολλά χρήματα. Μόλις εισάγεις τεχνολογικές εικόνες σε μια πλατφόρμα ως καλλιτέχνης, δεν έχεις πλέον πραγματικά τον έλεγχο. Δεν είναι η ψυχή σου. Επιστρέψτε σε κάτι που είναι αφήγηση, όπου άνθρωποι σε ένα δωμάτιο μιλούν μεταξύ τους.»