Η άφιξη του Harvey Dent, γνωστού και ως Two-Face, στην Gotham City σπάνια περνάει χωρίς συνέπειες στις ιστορίες του Batman. Η εκδοχή του Tommy Lee Jones στο Batman Forever, γεμάτη φωνές και νέον, μετέτρεψε τον χαρακτήρα σε κουλοχέρη ταυτοτήτων, ενώ η ερμηνεία του Billy Dee Williams στο Batman του 1989 προμήνυε μελλοντική καταστροφή. Στο The Dark Knight του Christopher Nolan, η πτώση του εισαγγελική λειτουργού του Aaron Eckhart σηματοδότησε τους κινδύνους της υπερβολικής εμπιστοσύνης στην ηθική ανθεκτικότητα ενός ατόμου, ιδιαίτερα σε μια πόλη όπου η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης βρίσκεται ήδη υπό υπαρξιακή πίεση.
Με την είδηση που ανακοινώθηκε με επιφύλαξη από το Hollywood Reporter, ότι ο Sebastian Stan θα υποδυθεί τον Dent στο πολυαναμενόμενο sequel του The Batman από τον Matt Reeves, είναι πιθανό το νέο επεισόδιο να επικεντρώνεται λιγότερο στις θεατρικές παραστάσεις του υπερήρωα της μεγάλης οθόνης του 20ου αιώνα και περισσότερο στην ιδέα ότι η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης πρόκειται να διαλυθεί σταδιακά. Στον Stan, ο Reeves έχει έναν ηθοποιό που διακρίνεται στο να ερμηνεύει άντρες των οποίων η ηθική διαβρώνεται σαν υγρός σοβάς, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στο όραμά του για την Gotham. Στην κοσμοθεωρία του Reeves, πρόκειται για μια πόλη που σαπίζει ευγενικά από μέσα, όχι για μια πόλη που κυβερνάται από ένα καρναβάλι τεράτων που λαχταρούν τα φώτα της δημοσιότητας. Έτσι, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς αυτή τη νωχελική, γοητευτικά καταδικασμένη Gotham να γεννά έναν Dent που θα ακολουθήσει την ακραία, θεατρική διαδρομή.
Υπάρχει μάλιστα η δυνατότητα να προχωρήσουμε πέρα από την εποχή του Nolan, με την έμφαση που έδινε στους συμβολισμούς και στα ηθικά πειράματα υψηλού κινδύνου. Η ερμηνεία του Eckhart είναι από τις σπουδαιότερες ερμηνείες σε οποιαδήποτε ταινία κόμικ, αλλά χρησιμοποιώντας την τρέλα της θλίψης για να τον μετατρέψει σε Two-Face, αντί να βασιστεί στην σταδιακή, συνεχώς αυτοδικαιούμενη ολίσθηση προς τη τερατολογία που βλέπουμε στα καλύτερα κόμικς ή στην εξαιρετική τηλεοπτική σειρά Batman: The Animated Series της δεκαετίας του ’90, κάτι χάθηκε. Όταν είναι στα καλύτερά του, ο Dent δεν “σπάει”, αλλά περισσότερο βρίσκει το δρόμο του προς την κακία, πείθοντας τον εαυτό του βήμα προς βήμα ότι ο νόμος δεν λειτουργεί πλέον και ότι μόνο εκείνος είναι αρκετά δυνατός για να τον αντικαταστήσει. Αυτός ο Two-Face δεν είναι χάος ντυμένο με τρέλα (όπως ο Joker) αλλά δικαιοσύνη απογυμνωμένη από ενσυναίσθηση, προσκολλημένη στην ψευδαίσθηση της δικαιοσύνης – το ημι-κατεστραμμένο νόμισμα που εξακολουθεί να προσποιείται ότι αντιπροσωπεύει τη νόμιμη διαδικασία. Η κάθοδός του στην κακία φαίνεται σχεδόν αναπόφευκτη σε μια πόλη τόσο βίαια σάπια όσο η Gotham, και η εμφάνισή του στην σκηνή απλώς επιβεβαιώνει πόσο αδύνατο είναι το έργο του Batman.
Θα ήταν ίσως ωραίο να δούμε τον νέο Two-Face να παραμένει στην Gotham για αρκετές ταινίες, σαν μια εναπομείνασα διαφθορά που θα υπενθυμίζει συνεχώς στον Batman του Robert Pattinson ότι πραγματικά δεν μπορεί να κερδίσει σε έναν κόσμο όπου η σωστή και η λάθος πράξη συχνά μοιάζουν πανομοιότυπες από μακριά. Οι ταινίες του Nolan είχαν τον Scarecrow του Cillian Murphy ως το τελευταίο αρουραίο που έφευγε από το συνεχώς βυθιζόμενο πλοίο της Gotham, ενώ φαίνεται πιθανό ο Penguin του Colin Farrell να είναι ο μόνιμος κατσαριδοειδής στην saga του Reeves. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για ένα άλλο διάσημο μέλος της συλλογής των κακοποιών του Batman να παραμένει αιώνια κρυμμένο στην αρχιτεκτονική.
