Η εβδομάδα των “Misbegotten Adaptations” παρουσιάζει μια επική ινδική γκανγκστερική ιστορία με αψεγάδιαστα διαπιστευτήρια. Ο σκηνοθέτης Vishal Bhardwaj, γνωστός για τις ευρηματικές του μεταφορές του Σαίξπηρ σε Macbeth (Maqbool, 2003), Othello (Omkara, 2006) και Hamlet (Haider, 2014), επιστρέφει με μια νέα, ανατρεπτική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Η ταινία, “O’Romeo”, δεν αποτελεί μια απλή σύγχρονη μεταφορά, αλλά μια αναβίωση μιας βάναυσης αληθινής ιστορίας εγκλήματος, αντλώντας έμπνευση από το βιβλίο “Mafia Queens of Mumbai” του Hussain Zaidi. Το ίδιο βιβλίο αποτέλεσε τη βάση για την επιτυχία του Sanjay Leela Bhansali, “Gangubai Kathiawadi” (2022).
Με αυτή την νέα προσέγγιση, ο Bhardwaj ευθυγραμμίζεται με την πρόσφατη, ωμή στροφή του mainstream Bollywood, όπως φάνηκε σε ταινίες όπως το “Animal” και το “Dhurandhar”. Ωστόσο, η μετάβαση αυτή είναι ξαφνική, σαν ο Kenneth Branagh, μετά τις επιτυχίες του με τον Σαίξπηρ στις αρχές της δεκαετίας του ’90, να αποφάσιζε να δοκιμάσει κάτι σαν το “Natural Born Killers”.
Για τη Βενετία (ή πιο σωστά, για μια εκδοχή της Βενετίας που θα θύμιζε το Venice Beach του Baz Luhrmann), ο Bhardwaj αφήνει πίσω του τον υπόκοσμο της Βομβάης της δεκαετίας του ’90 και μας εισάγει στον πρώτο ηθικά διεφθαρμένο Ρωμαίο του κινηματογράφου. Ο Hussein Ustara (Shahid Kapoor), με το παρατσούκλι “Romeo”, είναι ένας βαριά σημαδεμένος εκτελεστής που εργάζεται για έναν τοπικό νονο, ενώ η “Ιουλιέτα” του (Triptii Dimri από το “Animal”) είναι μια θυμωμένη χήρα που κρατά ένα μεγάλο λίστα στόχων. Οι δύο αυτοί έρωτες είναι γραφτό να είναι αντίθετοι: ο Romeo τη σώζει κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας εναντίον του δικηγόρου που δυσφημεί τον αείμνηστο σύζυγό της, κερδίζοντας έτσι πανίσχυρους εχθρούς. Η σκηνή όπου ο Leo παρατηρούσε την Claire Danes εδώ, αντικαθίσταται από το κρεβάτι στο οποίο αυτός ο Romeo φέρνει δύο συνοδούς, ενώ η Ιουλιέτα του ακούει από έξω. Καλώς ορίσατε την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.
Παρά τη σκοτεινή ατμόσφαιρα, η ταινία διακρίνεται για την τολμηρή εικόνα και τον προσεγμένο σχεδιασμό. Οι ερμηνείες είναι δυνατές. Ο Kapoor και η Dimri ανταποκρίνονται στις ιδιόρρυθμες απαιτήσεις της πλοκής, ενώ ο Nana Patekar είναι αισθητά πονηρός ως ο κουρασμένος διαχειριστής του αντι-ήρωα. Ενώ το “Gangubai” ανέδειξε την αυξημένη τονική ευαισθησία του Bhansali, οι τρεις εξαντλητικές ώρες του “O’Romeo” κυμαίνονται μεταξύ της χυδαιότητας και της συναισθηματικής απάθειας. Πρόκειται για μια ιστορία εμμονής και απόρριψης, με τους νεκρο-μάτια εραστές να σύρουν ο ένας τον άλλον προς τον υπόνομο και τον τάφο. Είναι το είδος της χαρακτηριστικής αποτυχίας που μπορεί να προκύψει μόνο από κάποιον τόσο εμμονικό με μια ιστορία, ώστε να την καταπίνει ολόκληρη μαζί με τα δηλητήριά της. Παρόλα αυτά, είναι κάπως συγκινητικό να βλέπεις έναν τόσο στοχαστικό κινηματογραφιστή να πετάει την κάρτα του βιβλιοπωλείου του για χάρη του χυδαίου “σκληρού”.
Το “O’Romeo” προβάλλεται αυτή τη στιγμή στους κινηματογράφους.
