Το 2020, οι κάτοικοι του Berkeley Springs, West Virginia, έμαθαν ότι ένα μυστηριώδες ζευγάρι από τη Νέα Υόρκη είχε αγοράσει ένα ιστορικό τοπικό κτίριο, γνωστό ως «ο πύργος», το οποίο οι νεοφερμένοι σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν ως έδρα και συνεδριακό χώρο για τη μη κερδοσκοπική τους οργάνωση. Ακολούθησε μια πικρή ιστορία, για την οποία ο δημοσιογράφος Michael Edison Hayden γράφει στο νέο του βιβλίο, “Strange People on the Hill: How Extremism Tore Apart a Small American Town”.

Το ζεύγος που αναφερόταν ήταν ο Peter και η Lydia Brimelow, των οποίων η διαδικτυακή έκδοση VDare έλαβε το όνομά της από τη Virginia Dare, το πρώτο αγγλικό παιδί που γεννήθηκε στην Αμερική. Οι επικριτές έχουν κατηγορήσει την αντι-μεταναστευτική έκδοση ότι αποτελεί το «ευγενικό πρόσωπο» ενός αστερισμού ομάδων και προσώπων της λευκής εθνικιστικής ιδεολογίας, την οποία ο Hayden αναφέρει απλώς ως «το κίνημα». (Το VDare και οι Brimelows αμφισβητούν αυτόν τον χαρακτηρισμό· ο Brimelow έχει περιγράψει τον εαυτό του ως «πολιτικό εθνικιστή».) Ο Stephen Miller, σύμβουλος του Donald Trump, φέρεται να είναι θαυμαστής των κειμένων του VDare.

Ορισμένοι κάτοικοι του Berkeley Springs ανησύχησαν μήπως η πόλη τους συνδεθεί δημόσια με την ακροδεξιά, και προσκάλεσαν τον Hayden, τότε ερευνητή για το Southern Poverty Law Center (SPLC), να τους μιλήσει και να αναφερθεί σε ό,τι συνέβαινε. Ο Hayden ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τους κατοίκους και κατέγραψε αυτό που έγινε μια πολυετής διάλυση – της πόλης, όπου ο γείτονας στράφηκε εναντίον του γείτονα, του VDare, του οποίου η ύπαρξη βρέθηκε υπό αυξανόμενη οικονομική και νομική πίεση, και του SPLC, όπου εσωτερικές διαφωνίες σχετικά με τη στρατηγική και τις εργασιακές πρακτικές είχαν εκραγεί. Στην πορεία αυτού που έγινε αυτό το βιβλίο, ο Hayden υπέστη επίσης μια κρίση ψυχικής υγείας, που επιδεινώθηκε από την πίεση των ετών που κάλυπτε την ακροδεξιά.

Η άφιξη του VDare ήταν σαν σπίθα σε προσάναμμα, σε μια πόλη που ήδη διαπραγματευόταν διαφωνίες σχετικά με την πανδημία και τα κινήματα Black Lives Matter και Pride. Οι κάτοικοι ήταν διχασμένοι σχετικά με το πώς, αν καθόλου, να αντιδράσουν στην προοπτική η πόλη τους να γίνει οργανωτικό κέντρο της ακροδεξιάς. Γείτονες σταμάτησαν να μιλούν σε γείτονες, επιχειρηματικές συνεργασίες κατέρρευσαν και άνθρωποι επιτέθηκαν ο ένας στον άλλο στο Facebook.

Συνομίλησα με τον Hayden για το πώς η ειρηνική πόλη του Berkeley Springs έγινε μικρόκοσμος των εντάσεων που καθορίζουν μια εποχή πικρής πόλωσης και μιας ανερχόμενης ακροδεξιάς. Αυτή η συνέντευξη έχει επεξεργαστεί και συμπυκνωθεί για λόγους σαφήνειας.

Τι είναι το VDare και πώς σχετίζεται με αυτό που αποκαλείτε «το κίνημα»; Υπήρχαν πάντα πολύ αποφασισμένοι ακτιβιστές και ομάδες – αυτοί που ο προηγούμενος εργοδότης μου, το SPLC, θα είχε χαρακτηρίσει λευκούς εθνικιστές ή νεοναζί – που εργάζονταν για να φέρουν τη θεωρία της «μεγάλης αντικατάστασης» στην επικρατούσα ιδεολογία.

Το VDare υπήρξε πιθανώς πιο επιδραστικό στη διάδοση αυτής της ιδέας. Από την ίδρυσή του το 1999, ο Peter Brimelow έκανε σχεδόν ό,τι μπορούσε για να στρέψει την προσοχή σε αυτό που παλαιότερα αποκαλούσαν «λευκή γενοκτονία» – την ιδέα ότι οι λευκοί υπονομεύονται σκόπιμα από τη μη λευκή μετανάστευση.

Και τα κατάφερε. Στο Ρεπουμπλικανικό Εθνικό Συνέδριο το 2024, άνθρωποι κρατούσαν πινακίδες που ζητούσαν μαζικές απελάσεις. Αυτό είναι εν μέρει η κληρονομιά του Brimelow.

Ο Brimelow, ο οποίος γεννήθηκε στη Βρετανία, δεν ταιριάζει με αυτό που ο μέσος Αμερικανός σκέφτεται όταν σκέφτεται την ακροδεξιά. Δεν είναι ένας Κου-Κλουξ-Κλαν με κουκούλα, ούτε ένας νεοναζί, ούτε ένας πολίτης με όπλα που τρέχει στο δάσος, σωστά;

Ο Brimelow έχει περάσει από πολλά διαφορετικά στάδια στη ζωή του. Ήταν χρηματοοικονομικός δημοσιογράφος, γράφοντας για εκδόσεις όπως το Forbes, πριν γίνει αυτός που γνωρίζουμε.

Με τον καιρό, έγινε ανελέητος στην προσπάθειά του να περιορίσει τη μετανάστευση. Το 1995, δημοσίευσε το βιβλίο “Alien Nation”, το οποίο υποδηλώνει ότι η μη λευκή μετανάστευση στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αρνητικό αντίκτυπο οικονομικά, μεταξύ άλλων. Έλαβε υποστήριξη από τον John Tanton, τον «πατέρα» του αντι-μεταναστευτικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Brimelow πήρε τη σκυτάλη από τον Tanton και έγινε ο ίδιος η πιο σημαντική αντι-μεταναστευτική φιγούρα στις ΗΠΑ – κάτι που είναι ενδιαφέρον, δεδομένου ότι ο Brimelow είναι μετανάστης από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Όταν ο Brimelow ίδρυσε το VDare, ήταν ακόμα ένα κοινωνικά αποδεκτό «κακό αγόρι» του συντηρητισμού – αυτός ο τύπος που λέει κάποια πράγματα που δεν υποτίθεται ότι λες, αλλά υπάρχει μια θέση γι’ αυτόν. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι ξύπνησαν στο μέγεθος του ρατσισμού στην ρητορική του – έχει υποστηρίξει, για παράδειγμα, ότι ο Robert E Lee αξίζει περισσότερο επαίνους από τον Martin Luther King – και έγινε ταμπού.

Με τον καιρό, έγινε επιδραστικός στο κίνημα της λευκής εθνικιστικής ιδεολογίας. Και όταν αυτό το κίνημα έγινε το κίνημα «alt-right» – μια ελαφρώς πιο κοινωνικά αποδεκτή εκδοχή της λευκής υπεροχής – γύρω από την πρώτη εκλογή του Trump, ο Brimelow επέστρεψε σε σημείο προσοχής στον συντηρητισμό.

Αυτό το βιβλίο αφορά εν μέρει το VDare, εν μέρει εσάς, και εν μέρει το Berkeley Springs. Κάνατε μια ενδιαφέρουσα απόφαση να συνδυάσετε αυτές τις ιστορίες. Συνδυάζοντας αυτές τις ιστορίες, ήθελα να αποτυπώσω αυτή την πολιτική στιγμή στην οποία βρισκόμαστε – πώς όλοι στις ΗΠΑ νιώθουν αυτή την απίστευτη ένταση συνεχώς.

Θυμάμαι στις αρχές της εποχής Obama, ακούγοντας: «Ω, είμαστε τόσο πολωμένοι». Ο ίδιος ο Obama είχε την πρώτη του μεγάλη στιγμή, στο Δημοκρατικό Συνέδριο του 2004, με μια ομιλία για τις κόκκινες και μπλε πολιτείες και πώς η χώρα είναι πολύ διαιρεμένη. Φαίνεται σχεδόν παλιομοδίτικο τώρα, επειδή ζούμε σε αυτό που το ίδιο το VDare έχει αποκαλέσει «έναν ψυχρό εμφύλιο πόλεμο».

Ήθελα να δείξω τι κάνει αυτή η ατμόσφαιρα στους ανθρώπους: επηρεάζει έναν δημοσιογράφο από τη Νέα Υόρκη, επηρεάζει αυτούς τους εύπορους λευκούς εθνικιστές, επηρεάζει ανθρώπους που πουλούν χειροτεχνίες σε ένα κατάστημα στη West Virginia.

Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι γείτονές τους μπορούν να τους στρέψουν εναντίον τους ανά πάσα στιγμή, αυτό έχει τεράστιο αντίκτυπο στην ψυχική υγεία όλων.

Είχατε μια κρίση ψυχικής υγείας, την οποία περιγράφετε με ειλικρίνεια. Άρχισα να έχω πραγματικά έντονη αυτοκτονική ιδεοψία. Νομίζω ότι είναι αδύνατο να πεις, «Ω, αυτό το ένα πράγμα είναι που το προκάλεσε» – υπάρχει μια τέτοια σύγκλιση παραγόντων. Αλλά καλύπτω το κίνημα για πάνω από 10 χρόνια, και δεν είναι απλώς, ξέρεις, να κάθεσαι και να ερευνάς και να εκτίθεσαι σε περιστασιακές σβάστικες. Υπάρχει μια στιγμή στο βιβλίο όπου πήρα τον οκτάχρονο γιο μου σε ένα γήπεδο μπέιζμπολ και το FBI κάλεσε για κάποιον που ήθελε να με δολοφονήσει.

Η αντιμετώπιση αυτού για χρόνια με έφτασε στα όριά μου. Και νομίζω, σε λιγότερο οξεία μορφή, οι άνθρωποι το νιώθουν σε όλη τη χώρα. Δεν κάνουμε καν μια συζήτηση για το τι κάνει μια δεκαετία Trump στην ψυχική μας υγεία. Ναι, ο Biden ήταν για λίγο πρόεδρος, αλλά αισθάνεται πραγματικά ότι είχαμε τρεις συνεχόμενες θητείες στις οποίες ο Trump ήταν το κύριο θέμα της ζωής μας.

Πέρυσι, ο Γενικός Εισαγγελέας της Νέας Υόρκης, όπου το VDare είναι εγγεγραμμένο ως μη κερδοσκοπική οργάνωση, μήνυσε το VDare. Η αγωγή κατηγόρησε τους Brimelows ότι χρησιμοποίησαν τη μη κερδοσκοπική οργάνωση για προσωπικό όφελος. (Οι Brimelows και το VDare αμφισβητούν αυτόν τον ισχυρισμό.) Το VDare αντέδρασε επιθετικά – και δαπανηρά – στην αγωγή. Τι συμβαίνει; Μέρος αυτού που συνέβη είναι ότι φαινόταν, σε διαδικτυακές παρουσιάσεις, σαν η οικογένεια Brimelow να μπορεί να ζούσε στον πύργο που είχαν αγοράσει, κάτι που θα ήταν, όσο καταλαβαίνω, παραβίαση των νόμων περί μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Θέλω να τονίσω πολύ ότι το VDare το αρνείται αυτό, και ότι όταν συνάντησα τους Brimelows στον πύργο μια φορά, ήταν κατηγορηματικοί ότι δεν ζουν εκεί. Έτσι, είναι ένα ερώτημα: οι Brimelows χρησιμοποίησαν τις δωρεές που έλαβαν για να πλουτίσουν;

Το άλλο μέρος της νομικής διαμάχης είναι ότι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τους συγγραφείς και τους δωρητές τους ανώνυμους. Φαίνεται να έχουν αγοράσει τον πύργο με τη βοήθεια περίπου 4,5 εκατομμυρίων δολαρίων σε δωρεές που διατέθηκαν μέσω της DonorsTrust, μιας ομάδας που συγκεντρώνει χρήματα από πλούσιους δεξιούς και βοηθά στην απόκρυψη της πηγής.

Οι ίδιοι οι Brimelows είπαν ότι τα χρήματα προήλθαν κυρίως από δύο άτομα. Αυτοί οι δωρητές θέλουν να προστατευτούν. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να συνδεθούν δημόσια με το VDare ή το κίνημα. Οι απόψεις του VDare, τελικά, είναι αντιδημοφιλείς.

Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί. Αλλά οικονομικά, νομίζω ότι είναι πραγματικά το τέλος του δρόμου για το VDare. Προσλάμβαναν δικηγόρους, τον έναν μετά τον άλλο, και αυτό έγινε εξαιρετικά ακριβό.

Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί στη συνέχεια για αυτούς; Προσπαθώ να καταλάβω τι πιθανούς μοχλούς θα μπορούσε να έχει η διοίκηση Trump για να βοηθήσει το VDare, αν το επιλέξει, αλλά δεν είμαι πραγματικά σίγουρος. Θα βοηθούσε καν η διοίκηση το VDare; Το VDare χρειάζεται κάποιο είδος μαζικής παρέμβασης, αν η οικονομική του κατάσταση είναι τόσο κακή όσο φαίνεται. Πολλές εταιρείες τεχνολογίας έχουν επίσης δηλώσει ότι δεν θα φιλοξενήσουν το περιεχόμενο του VDare. Αυτό έχει ασκήσει μεγάλη πίεση στο VDare. Αναγκάζονται συνεχώς να μετακινούνται από τη μια πλατφόρμα στην άλλη για να παραμένουν σε λειτουργία.

Επίσης, έχω την αίσθηση – και αυτή είναι απλώς η δική μου ανάγνωση – ότι οι Brimelows είναι κουρασμένοι. Ο Peter είναι σχεδόν 80 ετών. Έχουν τρία παιδιά. Και η Lydia δεν έχει γνωρίσει τίποτα άλλο παρά αυτό στην ενήλικη ζωή της. Τον γνώρισε όταν ήταν περίπου 57 ετών και εκείνη περίπου 20. Όταν γνωρίστηκαν, ήταν ακόμα αυτός ο ατίθασος κακός της συντηρητικής κίνησης και είχε πολλά χρήματα. Εκείνη ήταν πολύ νέα και φοιτήτρια. Η φήμη του VDare μόνο χειροτέρεψε από τότε. Πρέπει να είναι τρομερά αγχωτικό.

Τότε υπάρχει το άλλο ερώτημα: Χρειάζεται πλέον το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, ή ο Trump, ή οποιοσδήποτε από αυτούς τους ανθρώπους, το VDare; Έχουν όλους αυτούς τους διαδικτυακούς influencers, και σε αυτό το σημείο σχεδόν κάθε πολιτικός Maga έχει αποδώσει τιμητική αναφορά στη θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης. Όχι, δεν πρόκειται να δημιουργήσεις μια χώρα που θα είναι 90% λευκή ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά η αποστολή του VDare να κάνει τη μετανάστευση ένα καυτό ζήτημα έχει επιτύχει με έναν τρόπο που μπορεί να κάνει το VDare παρωχημένο.

Θα διαβάζουν οι νεότεροι ανθρώποι τώρα το VDare; Όχι. Παρακολουθούν τον Nick Fuentes. Είμαι σίγουρος ότι σύντομα ακόμη και ο Fuentes θα φανεί σαν ένας ηλικιωμένος στα μάτια κάποιων νεαρών ριζοσπαστών.

Και δεν υπάρχει πολλή αλληλεγγύη στην δεξιά Maga. Οι άνθρωποι ξεχνιούνται – ή απορρίπτονται – πολύ, πολύ γρήγορα. Σκέφτονται πάντα το επόμενο πράγμα – τους στοχαστές, ή ομιλητές, που μπορούν να βοηθήσουν να αποκτήσουν δύναμη αύριο.

Κατά την έρευνα για αυτό το βιβλίο, τι σας εξέπληξε περισσότερο; Λοιπόν, η Αμερική είναι ένα άγριο μέρος, και όλα είναι δυνατά. Και μόλις νομίζεις ότι καταλαβαίνεις τι είναι η West Virginia – όταν έχεις την «ταξινομήσει» – συναντάς κάποιον σαν τη Lisa Marie. Είναι ένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου.

Εδώ είναι μια τρανς γυναίκα που ζει σε ένα δασώδες μέρος, που δεν μπορείς να βρεις με GPS, σε μια φάρμα μανιταριών στη West Virginia. Κάνει ανοιχτή οπλοφορία στην πόλη, όπως είναι δικαίωμά της, και έχει πολλά συναρπαστικά πράγματα να πει για τον κόσμο. Και τρολάρει τον Peter Brimelow στο Twitter, χρησιμοποιώντας αστεία στην διάλεκτο των Appalachian, για να του πει ότι δεν είναι «τοπικός» και πρέπει να φύγει.

Για μένα, αντιπροσωπεύει αυτό το στοιχείο της Αμερικής που είναι πάντα εκπληκτικό, αιφνιδιαστικό, πέρα ​​από κάθε είδους στερεοτύπηση.

Θα μπορούσατε να πείτε ότι η ζωή σε μια αυτόνομη φάρμα και η ενθουσιώδης υιοθέτηση της δεύτερης τροπολογίας είναι τόσο αμερικανική όσο γίνεται. Απολύτως. Και για τουλάχιστον μια σύντομη στιγμή, ενώ ήμουν μαζί της, σκεφτόμουν: πρέπει να το κάνω κι εγώ; Ξέρω ότι δεν μπορώ. Αλλά είναι ένα πραγματικό θαύμα.