Ο Dave Welder, ένα όνομα που ίσως δεν γνωρίζετε, αποτελεί έναν από τους πιο παραγωγικούς μουσικούς των ημερών μας. Μέσα σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, έχει κυκλοφορήσει έναν εντυπωσιακό αριθμό 26 δίσκων, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα ειδών όπως electronica, dub, ambient, kosmische και drone. Ένας από αυτούς τους δίσκους, ο “Thunderdrone”, έχει διάρκεια άνω των τεσσάρων ωρών. Πίσω από την ταμπέλα “Dave Welder”, που περιγράφεται ως “μια ομάδα μουσικών και καλλιτεχνών που εναλλάσσονται”, κρύβεται κατά κύριο λόγο ο κινηματογραφιστής Ben Wheatley, ο οποίος μέχρι πρότινος δρούσε εντελώς μυστικά.
Ο Wheatley, γνωστός για ταινίες όπως οι “High-Rise”, “Kill List”, “Sightseers”, αλλά και για μεγάλες παραγωγές όπως το “Meg 2: The Trench”, εκμυστηρεύεται: “Πάντα ήθελα να κάνω μουσική. Ήθελα να την κάνω για τις ταινίες μου, αλλά υπήρχε μια δυσαρμονία. Από όλες τις μορφές τέχνης, δεν μπορούσα πραγματικά να κατανοήσω τη μουσική. Ονειρευόμουν ότι μπορούσα να παίξω, αλλά μετά έλεγα, όχι, δεν μπορώ.”
Η ενασχόλησή του με το GarageBand πριν από μερικά χρόνια εξελίχθηκε γρήγορα σε εμμονή. “Είναι αυτή η παράξενη ροή όπου κάθεσαι μπροστά στη μηχανή και μετά βγαίνει μια μελωδία και σκέφτεσαι, ‘Ω, γαμώτο'”, περιγράφει. “Όταν την ακούω, δεν ξέρω καν πώς έκανα κάποια από αυτά.” Η μουσική του προσφέρει μια υγιή απόσπαση: “Μπορεί να έχω μια δουλειά να κάνω, αλλά λέω, ‘Δεν θέλω να το κάνω αυτό’, οπότε φτιάχνω μουσική και μετά επιστρέφω σε αυτό.” Εναλλακτικά, λειτουργεί ως “ανταμοιβή για την ολοκλήρωση εργασιών, ενώ παλαιότερα μπορεί να ήταν παίζοντας παιχνίδια ή κάνοντας doomscrolling. Είναι ένας πιο παραγωγικός και δημιουργικός τρόπος για να ηρεμήσεις.”
Το τελευταίο εγχείρημα του Wheatley είναι η πειραματική ταινία επιστημονικής φαντασίας “Bulk”, όπου για πρώτη φορά η μουσική είναι επίσης δική του σύνθεση (ή του Dave Welder). “Ένα από τα ωραία πράγματα στο να φτιάχνεις ταινίες είναι ότι συνεργάζεσαι με σπουδαίους συνθέτες, και εγώ κατάφερα να το χαλάσω”, λέει γελώντας. Ωστόσο, η αλληλεπίδραση ήταν πιο εύκολη. “Το κακό με το να είσαι συνθέτης είναι ότι πρέπει να ακούς τους σκηνοθέτες, αλλά ευτυχώς για μένα, ο σκηνοθέτης μου είμαι εγώ. Οπότε λέω, ‘Ω ναι, αυτό είναι αρκετά καλό, φίλε!'”
Ο Wheatley περιγράφει την προσέγγισή του στη σύνθεση μουσικής για την οθόνη ως συνεπή με την αισθητική του “Bulk”: “Πολύ ‘cottage industry’, πολύ χειροποίητο.” Με χιουμοριστική απόδοση του διαλόγου μέσω “παιχνιδιάρικα αστείας” μεταγλώττισης, ο χαρακτήρας του Sam Riley, Corey, εξερευνά ένα πολυσύμπαν, με την ταινία να γλιστράει από το film noir στην sci-fi B-movie, περιφρονώντας συμβατικές αφηγήσεις. Εκτός από τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία και τη μουσική σύνθεση, ο Wheatley δημιούργησε όλα τα μοντέλα για τα low-fi ειδικά εφέ, ενώ σχεδίασε και την εισαγωγή των τίτλων.
Αυτοί οι τίτλοι θυμίζουν punk fanzine, με οδηγίες για την αναδημιουργία της ταινίας και του soundtrack της χρησιμοποιώντας τον ίδιο πρωτόγονο εξοπλισμό που χρησιμοποίησε, όπως iPhones και GarageBand. “Υπάρχει ένα punk στοιχείο σε αυτό”, λέει για τη συνολική προσέγγιση. “Η σύγχρονη τεχνολογία, ενώ σε καταστρέφει, σου δίνει ταυτόχρονα την ευκαιρία να δημιουργήσεις πράγματα και να τα προωθήσεις.” Οι τίτλοι αποτίουν επίσης φόρο τιμής σε ορισμένες από τις μουσικές εμπνεύσεις του Wheatley, όπως οι Fall, Neu! και Aphex Twin.
Αυτή η νέα, παιχνιδιάρικη, πειραματική δημιουργία μουσικής, καθώς και η σταθερή DIY ηθική του “Bulk”, αποτελούν αντίδραση σε μεγάλα projects όπως το “Meg 2” με τον προϋπολογισμό του 130 εκατομμυρίων δολαρίων; “Είναι όλα μέρος της ίδιας δημιουργικής διαδικασίας”, αναφέρει. “Είναι μια αντίδραση, αλλά όχι με αρνητικό τρόπο. Μετά το “Meg”, έφτιαξα το [teen zombie drama] ‘Generation Z’, που ήταν πάλι διαφορετικό.” Ενώ εργαζόταν στην επόμενη ταινία του, “Normal”, με τον Bob Odenkirk, συνέχιζε να δημιουργεί τη δική του μουσική. “Έκανα γυρίσματα στην ταινία του Bob και μετά το βράδυ επέστρεφα και έφτιαχνα πράγματα και τα άκουγα. Ακούγεται επιεικής να ακούς τη δική σου μουσική, αλλά είναι μια από τις μυστικές απολαύσεις της.”
Ο Wheatley έχει “κολλήσει” τόσο πολύ με αυτή την ενασχόληση, που έχει ήδη ιδέες για τη δημιουργία νέων καθηλωτικών εμπειριών που συνδυάζουν μουσική με ταινίες στους κινηματογράφους, ενσωματώνοντας στοίβες ηχητικών συστημάτων και εξατομικευμένα προγράμματα φωτισμού. “Σαν συναυλία αλλά και ταινία”, λέει. “Θα ήταν μια φανταστική εμπειρία, αλλά αν θα είχε οικονομικό νόημα… δεν ξέρω.”
Έχουν γίνει ακόμη και μερικές κρυφές ζωντανές εμφανίσεις από τον Dave Welder, συμπεριλαμβανομένης μιας στο Cafe Oto του Λονδίνου. “Η μουσική πρέπει να ακούγεται από ανθρώπους, οπότε δεν είναι καλό απλώς να την εκπέμπεις και να την αφήνεις στις πίσω γωνίες του διαδικτύου για πάντα”, λέει. “Ήθελα να την ακούσω σε τεράστια ηχεία. Πάντα προσπαθούσα να κάνω διαφορετικά πράγματα, και η ζωντανή εμφάνιση ήταν απλώς μια ακόμη από αυτές τις εμπειρίες, αλλά καθόμουν εκεί και σκεφτόμουν, ‘Πώς στο διάολο κατέληξα στον δρόμο που με οδήγησε εδώ;’ Είμαι πραγματικά χαρούμενος που το κάνω, αλλά είναι παράξενο.” Η περιοδεία προβολών και Q&A για το “Bulk” πραγματοποιείται σε κινηματογράφους από τις 15 Ιανουαρίου. Το soundtrack είναι διαθέσιμο τώρα.
