Όταν ο Les Claypool έγραψε το πρώτο του τραγούδι για τους Primus το 1984, βρέθηκε αντιμέτωπος με κρίση αυτοπεποίθησης. «Ντρεπόμουν να τραγουδήσω στο διαμέρισμά μου», λέει σε βιντεοκλήση. «Αλλά η συγκάτοικός μου τότε έβγαινε με την κόρη του ιεροκήρυκα και είχε τα κλειδιά της εκκλησίας απέναντι.» Μέσα στη νύχτα, ο εκκεντρικός μπασίστας και τραγουδιστής πήρε τον εξοπλισμό ηχογράφησής του στην άδεια εκκλησία, στήθηκε στο βάθρο και τραγούδησε για πρώτη φορά το αντιπολεμικό του τραγούδι “Too Many Puppies”, που μετέτρεπε τους στρατιώτες σε σκυλάκια: «Πολλά κουτάβια πυροβολούνται στο σκοτάδι!»

Ήταν η πρώτη από πολλές περίεργες δημιουργίες: οι ιδιόρρυθμες συγχωνεύσεις prog, metal και funk των Primus έχουν κάνει τον Claypool μια από τις πιο απίθανες επιτυχίες του rock. Άλμπουμ όπως το “Sailing the Seas of Cheese” του 1991 είναι καρτουνίστικα τοπία γεμάτα πολύχρωμους παρίες, που αντλούν έμπνευση από την ανατροφή του Claypool στην εργατική Καλιφόρνια, με φωνές εμπνευσμένες από τη δουλειά του Mel Blanc για τα Looney Tunes. Σήμερα, ο Claypool έχει δύο πλατινένια άλμπουμ, μια κληρονομιά επιρροής σε κολοσσούς όπως οι Deftones, και ένα παγκόσμιο cult κοινό που περιλαμβάνει τους Rush και τον Tom Waits. Ωστόσο, η παραξενιά του, μαζί με το γεγονός ότι έγραψε το θέμα του South Park και διέδωσε τη φράση “Primus sucks”, δυσκόλεψε την αφαίρεση της ετικέτας του «κλόουν της τάξης». «Υπάρχει ένα σιδερένιο χέρι σε αυτό το βελούδινο γάντι», υπόσχεται.

Το επερχόμενο άλμπουμ του “The Great Parrot-Ox and the Golden Egg of Empathy”, που ηχογραφήθηκε με τον Sean Ono Lennon ως Claypool Lennon Delirium, είναι άλλη μια εκκεντρική εφεύρεση. Όμως, κάτω από την ιστορία ενός ρομπότ που μετατρέπει τον κόσμο σε συνδετήρες, θέτει πραγματικά ερωτήματα για την ανθρωπότητα στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Συμπίπτοντας με μια περιοδεία που καλύπτει την καριέρα του και τις πρώτες εμφανίσεις των Primus στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά από σχεδόν μια δεκαετία, προκαλεί μια επανεκτίμηση του Claypool, ο οποίος –από εκείνο το βράδυ στην εκκλησία– λέει πάντα σοβαρά πράγματα με ανειλικρινείς τρόπους.

Μεγαλωμένος σε οικογένεια μηχανικών, όταν ο Claypool πήγαινε λύκειο «όλοι ήθελαν να γίνουν Eddie Van Halen». Μεταξύ των συμμαθητών του ήταν και ο μελλοντικός κιθαρίστας των Metallica, Kirk Hammett. Όμως, εμπνευσμένος από τον Geddy Lee των Rush και τους funk ήρωες όπως ο Larry Graham, ο Claypool έπιασε το τετράχορδο: «Για μένα το μπάσο ήταν ένα πιο σαγηνευτικό όργανο, ενώ η κιθάρα ακουγόταν κάπως αδύναμη.» Κόβοντας τα δόντια του παίζοντας R&B σε μπαρ των Hells Angels, ξεκίνησε τους Primus (αρχικά Primate), παίζοντας πάνω από ένα drum machine. Το παράξενο στυλ του, γεμάτο slap-bass, taps και χορδές, προήλθε από το «να κρατάω τη ρίζα του μπάσου αλλά και να προσπαθώ να παίζω τα μέρη της ρυθμικής κιθάρας».

Ο Claypool άρχισε να δημιουργεί καρτουνίστικους χαρακτήρες, χρησιμοποιώντας φωνές, συμπεριλαμβανομένου ενός χαρακτηριστικού ρινικού τόνου. Θυμάται περήφανα τον Chuck D των Public Enemy να του λέει «Ακούγεσαι σαν τον Mr. Magoo». Αλλά οι δημιουργίες του είχαν συχνά μια σκοτεινή πλευρά. «Υπήρχε πολύς αλκοολισμός και κατάχρηση ναρκωτικών στην οικογένειά μας, αλλά κάπως γελάσαμε μέσα από αυτό», λέει. Αυτή η ικανότητα να βρίσκει «χιούμορ μέσα από τον πόνο» του έδωσε τους χαρακτήρες για τα “Jerry Was a Race Car Driver”, “My Name Is Mud” και “Harold of the Rocks”: όλοι τους ζωηροί αλλά προβληματικοί ξένοι, που βοήθησαν τον Claypool να εξερευνήσει τη βία, τον εθισμό και άλλες πραγματικότητες γύρω του. «Γνωρίζω τους περισσότερους από αυτούς τους χαρακτήρες».

Οι Primus άρχισαν να παίζουν σε κλαμπ, και το 1986 το εκπληκτικό του παίξιμο στο μπάσο του χάρισε μια ακρόαση για να αντικαταστήσει τον Cliff Burton στους Metallica. «Δεν ήξερα πόσο δημοφιλείς ήταν», λέει ο Claypool, και παρεξήγησε την κατάσταση. «Παίξαμε ένα ή δύο τραγούδια και είπα, ‘Λοιπόν, θέλετε να τζαμάρουμε λίγο Isley Brothers;’ Κανείς δεν γέλασε.» Αν ο Claypool υποδηλώνει ότι η ιδιορρυθμία του τους τα τίναξε, ο James Hetfield των Metallica έδωσε διαφορετικό λόγο στο ντοκιμαντέρ “Behind the Music”: «Ήταν υπερβολικά καλός.»

Αλλά οι Primus σύντομα έλαβαν τη δική τους ευκαιρία στην μεγάλη σκηνή, πλέον σε κλασική σύνθεση με τον κιθαρίστα Ler LaLonde και τον ντράμερ Tim Alexander. Η επιτυχία του “Suck On This” του 1989 και του “Frizzle Fry” του 1990 τους εξασφάλισε μια μεγάλη συμφωνία με την Interscope. «Είπα: ‘Λοιπόν, θα πλέουμε στις θάλασσες του τυριού’», θυμάται ο Claypool, εννοώντας: «Θα ωθηθούμε στην mainstream αγορά, και θα κολυμπήσουμε ή θα πνιγούμε.» Μια εναλλακτική λύση στα πιο σοβαρά rock άλμπουμ του 1991, όπως το “Nevermind” των Nirvana και το “Ten” των Pearl Jam, το “Sailing the Seas of Cheese” έγινε πλατινένιο, όπως και το “Pork Soda” του 1993. Έκτοτε, έχει την εντολή να είναι όσο παράξενος θέλει.

Το νέο άλμπουμ του Claypool Lennon Delirium, “The Great Parrot-Ox and the Golden Egg of Empathy”, μια ψυχεδελική rock όπερα σε Technicolor, συνδυασμένη με ένα κόμικ, μπορεί να είναι το πιο παράξενο μέχρι στιγμής. Μέσω τηλεφώνου, ο Lennon περιγράφει τη συνάντησή του με τον Claypool όταν το συγκρότημά του, The Ghost of a Saber Tooth Tiger, άνοιξε για τους Primus το 2015, δεμένοι πάνω σε «περίεργα πράγματα» όπως οι King Crimson, και αποφασίζοντας να συνεργαστούν. Αυτό το τρίτο άλμπουμ εμπνεύστηκε από τα γραπτά του φιλοσόφου Nick Bostrom σχετικά με την αυγή της ανεξέλεγκτης Τεχνητής Νοημοσύνης. Ζητώντας του «να κάνει κάτι πολύ ακίνδυνο, όπως να φτιάχνει συνδετήρες με αποδοτικό τρόπο», λέει ο Lennon, μπορεί τελικά «να μετατρέψει ολόκληρο τον κόσμο σε συνδετήρες».

Το άλμπουμ μετατρέπει αυτό σε μια ιστορία που κατοικείται από τους παράξενους χαρακτήρες του Claypool, απεικονίζοντας τη γη της Cliptopia να μετατρέπεται σε συνδετήρες από την ΤΝ Cliptron – η οποία ανατρέπεται από μια λάτρης της τέχνης νεαρή, έναν ναύτη, θαλάσσια μανέτη που μιλάνε και μισό-παπαγάλο μισό-βόδι. Ανακουφιστικά, δεν δαιμονοποιεί την τεχνολογία τόσο όσο υποστηρίζει την ανθρώπινη συμπόνια ως απαραίτητο σύντροφό της. Τα «χιουμοριστικά κόκαλα» του Claypool, όπως τα χαρακτηρίζει ο Lennon, την κάνουν να τραγουδάει, και βοήθησαν στην τροφοδότηση των δικών του συνεισφορών. «Μπορώ να είμαι αστείος στη ζωή, αλλά μπορεί να είναι δύσκολο να είμαι σκόπιμα αστείος στη μουσική. Το να είμαι σε ένα συγκρότημα με τον Les βγάζει αυτή την πλευρά μου», λέει ο Lennon, σημειώνοντας επίσης «Υπάρχουν αυτά τα βαθιά στρώματα ειρωνείας σε ό,τι κάνει. Είναι ένας από τους καλύτερους στιχουργούς που έχω γνωρίσει.»

Το άλμπουμ παρουσιάζει τη δύναμη της ενσυναίσθησης μέσω ενός χρυσού αυγού, το οποίο στο κόμικ μαλακώνει την ατσάλινη καρδιά του Cliptron αφού εκκολαφθεί – αποκαλύπτοντας ένα μωρό παπαγάλο-βόδι. «Ένα από τα μεγαλύτερα στοιχεία που αλλάζουν την οπτική γωνία που μπορεί να βιώσει ένα άτομο είναι η απόκτηση παιδιού», λέει ο Claypool, πατέρας δύο παιδιών. Η πατρότητα ενίσχυσε επίσης τη φαντασία του, βασίζοντας το τελευταίο άλμπουμ των Primus, “The Desaturating Seven”, σε μια ιστορία πριν τον ύπνο που διάβαζαν εκείνος και η σύζυγός του στα παιδιά τους. Ωστόσο, «Υπήρχε πάντα αυτό το στοιχείο της αγκαλιάς της παιδικής μας ηλικίας για τους Primus», λέει, συμπεριλαμβανομένων των πλευρικών τους περιπετειών στις περιοδείες. «Κάθε φορά που βρισκόμασταν κοντά σε ένα Disneyland, εγώ και ο Ler έπρεπε να πάμε.» Γέρνει μπροστά, υιοθετώντας τη φωνή του Magoo. «Συνήθως υπό την επήρεια κάποιων ουσιών που αλλάζουν τη διάθεση!»

Αυτή η φανταχτερή πινελιά συχνά σήμαινε ότι τον υποτίμησαν. Αποδίδει την ετικέτα «joke band» στους Primus στο “Wynona’s Big Brown Beaver” του 1995 – ένα ανόητο, πεταμένο κομμάτι που έφτασε στο προσκήνιο αφού επιλέχθηκε ως single από την Interscope, κέρδισε μια υποψηφιότητα για Grammy, και προκάλεσε εσφαλμένες εικασίες ότι αφορούσε τη Winona Ryder. «Ήταν κάπως απογοητευτικό.» Σήμερα, η προκατάληψη ότι ο Claypool είναι ένας εκκεντρικός χιουμορίστας τον ενοχλεί λιγότερο: παρομοιάζει τη πιο κοινωνικά συνειδητή μουσική του με το “Dr Strangelove”, το οποίο «μπορεί να λέει μια ιστορία και να κάνει μια δήλωση, αλλά είναι χιουμοριστικό και διασκεδαστικό.»

Ενώ οι εμφανίσεις των Primus στο Ηνωμένο Βασίλειο θα είναι οι πρώτες τους μετά από εννέα χρόνια, ο Claypool έχει αδυναμία στη Βρετανία. Επισκέφθηκε το Tower Records του Λονδίνου τη δεκαετία του ’90 για να αγοράσει κασέτες βρετανικών κωμωδιών, συμπεριλαμβανομένων των “Blackadder” και “οτιδήποτε με τους Rik Mayall και Adrian Edmondson”, δοκιμάζοντας τους “The Young Ones” στους Primus’s Los Bastardos. Αγόρασε επίσης το “Cannibal! The Musical” εδώ, από τους μελλοντικούς δημιουργούς του South Park. Κατά συνέπεια, γνώριζε τη δουλειά τους, και δέχτηκε όταν του ζητήθηκε να γράψει το θέμα της εκπομπής.

Έχει αναλογιστεί το παρελθόν του καθώς ετοιμάζει την περιοδεία του “Claypool Gold US tour”, με μια εντυπωσιακή σύνθεση των συγκροτημάτων του: The Claypool Lennon Delirium, Primus και Les Claypool’s Fearless Flying Frog Brigade. Αλλά παρά όλους τους φανταστικούς χαρακτήρες της καριέρας του, θυμάται με μεγαλύτερη στοργή τους πραγματικούς ανθρώπους που την γέμισαν, από τον Lennon μέχρι είδωλα-που-έγιναν-θαυμαστές όπως ο Tom Waits και ο Geddy Lee. Πάνω απ’ όλα, «Αν ο 16χρονος εαυτός μου με έβλεπε τώρα, θα εντυπωσιαζόταν πολύ περισσότερο από το ρόστερ των ηρώων που έχω γνωρίσει, γίνονταν φίλοι και δούλεψα μαζί τους. Αυτό είναι το παν.»