Μέσα από αποσπασματικές φωνητικές σημειώσεις, σχόλια από τα βάθη του διαδικτύου και θραύσματα συνομιλιών, ξεδιπλώνεται ο λιτός εφιάλτης του James Nash. Το έργο “Guidelines” ξεσκεπάζει τον κόσμο του διαδικτύου και τη βία που φιλοξενεί, εστιάζοντας στις συνέπειες ενός φόνου, καταγεγραμμένου με κινητό τηλέφωνο, και τον τρόπο που ο αντίκτυπός του ανακλάται εκτός οθόνης και στις δικές μας οθόνες.
Η λιτή σκηνοθεσία της Pip Williams δημιουργεί άμεσα μια αίσθηση ανησυχίας. Η Rachel-Leah Hosker και ο Alex McCauley εναλλάσσονται μεταξύ της απαγγελίας των κανόνων κοινότητας για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με έντονα, σταθερά χαμόγελα, και της ερμηνείας ενός ζευγαριού εφήβων που αδυνατούν να ξεφύγουν από την ιστορία του κοριτσιού που δολοφονήθηκε στο δάσος. Ο σχεδιασμός ήχου του Patch Middleton διατηρεί την ένταση από την αρχή, με ένα βροντερό μήνυμα από μια ανήσυχη μητέρα να μεταλλάσσεται σε μια δυσοίωνη απειλή.
Η παραγωγή αντικατοπτρίζει την πράξη του “doomscrolling” – της ανεξέλεγκτης κατανάλωσης αρνητικών ειδήσεων. Σπασμένα κείμενα, μερικές φορές υπερβολικά εξαρτημένα από λίστες, επαναλαμβάνονται και πηδούν, όπως και η μειωμένη διάρκεια προσοχής μας που μας προκαλεί να καταναλώσουμε ακόμη ένα κομμάτι τρόμου ανάμεσα σε βίντεο με γάτες και αστείους χορούς. Γονείς και δάσκαλοι αγωνίζονται να βρουν τις σωστές λέξεις για να παρηγορήσουν και να προστατεύσουν, ενώ οι κανόνες επιλέγουν μόνο τις φράσεις που καλύπτουν τις δικές τους πλάτες.
Το σενάριο είναι σκόπιμα ασαφές. Λαμβάνουμε συγκεκριμένες λεπτομέρειες φρίκης, αλλά ονόματα και στοιχεία χαρακτήρων απουσιάζουν. Κινούμενο στο πλαίσιο του κόσμου χωρίς περιεχόμενο που αποτελεί μεγάλο μέρος της online επικοινωνίας μας, υπονοεί μια καθολικότητα στους κινδύνους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε συνδυασμό με την σκληρότητα των εφήβων κοριτσιών. Ωστόσο, η έλλειψη συγκεκριμενοποίησης κρατά την συναισθηματική ένταση της ιστορίας που αφηγούμαστε σε απόσταση. Ένας επίλογος με χρονική μετάθεση ωθεί το έργο στην ασφάλεια της σάτιρας, αλλά η δύναμη αυτής της παραγωγής έγκειται στην προσπάθειά της να συλλάβει την αίσθηση της κλιμάκωσης που προκαλεί η παρακολούθηση της φρίκης να ξεδιπλώνεται διαδικτυακά, αμφισβητώντας την ικανότητά μας να καταναλώνουμε και να καταναλωνόμαστε από τη βία.
Το έργο παρουσιάζεται στο New Diorama theatre, Λονδίνο, έως τις 14 Φεβρουαρίου.
