Ο Χάρι Στάιλς, κάτοχος έξι βραβείων Brit, τριών Grammy και επτά singles στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, έχει καταφέρει να αποφύγει τις παγίδες της μετάβασης από μέλος συγκροτήματος της εφηβικής ποπ σε σόλο σταρ. Η αισθητή του απουσία μεταξύ του “Harry’s House” (2022) και της πρόσφατης ανακοίνωσης του τέταρτου άλμπουμ του, με τον ασυνήθιστο τίτλο “Kiss All the Time. Disco, Occasionally”, αντί να την καλύψει με μεμονωμένες κυκλοφορίες ή ψηφιακές στιγμές, έχει οδηγήσει σε μια σχεδόν πλήρη εξαφάνισή του. Η μόνη μικρή “αναλαμπή” για τους θαυμαστές του ήταν η συμμετοχή του στον μαραθώνιο του Βερολίνου τον περασμένο Σεπτέμβριο, όπου κατέγραψε έναν σεβαστό χρόνο 2 ωρών, 59 λεπτών.
Η πολυετής εμπειρία του στη μουσική βιομηχανία, βιώνοντας την εποχή της υπερβολικής παραγωγής περιεχομένου κατά την περίοδο των One Direction, καθιστά την απουσία του Στάιλς μεταξύ των δισκογραφικών του κύκλων, κάτι παλιομοδίτικο. Αυτό δεν είναι τυχαίο: από την έναρξη της σόλο καριέρας του με το ομώνυμο ντεμπούτο του 2017, επηρεασμένο από το soft-rock των δεκαετιών του ’70, ο Στάιλς έχει τοποθετηθεί ως μια διαγενεακή αναφορά που εισβάλλει στο παρόν, αν και με στιλιστικές επιλογές που αμφισβητούν τα έμφυλα στερεότυπα. Κάθε άλμπουμ του συνοδεύεται από λίστα επιρροών που θυμίζει περισσότερο το playlist του “Old Grey Whistle Test” παρά τους σημερινούς αλγορίθμους του TikTok, ενώ για το “Fine Line” (2019), ο Στάιλς είχε δηλώσει ότι δημιουργήθηκε υπό την επήρεια ψυχεδελικών ουσιών.
Επιφανειακά, το “Kiss All the Time. Disco, Occasionally”, με το εξώφυλλό του να απεικονίζει τον Στάιλς με υπερμεγέθη γυαλιά της δεκαετίας του ’70 κάτω από μια αιωρούμενη ντισκομπάλα, φαίνεται να συνεχίζει την ίδια θεματική. Ακόμη και η διάρκεια του πρώτου single, “Aperture” (5 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα), αρκετή για να δοκιμάσει την αντοχή όσων η προσοχή τους έχει διαβρωθεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μοιάζει εκτός τόπου σε σχέση με τη σημερινή συντομία της ποπ μουσικής.
Ωστόσο, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το προηγούμενο single του, “As It Was”, ήταν στιβαρό και μετρονόμικό, αντικατοπτρίζοντας τους νευρικούς του στίχους, αλλά το “Aperture” που κλίνει προς τον χορό, είναι πολύ πιο χαλαρό. Ξεκινώντας με έναν μινιμαλιστικό ηλεκτρονικό παλμό και ένα όμορφο, ταλαντευόμενο ριφ, παίρνει τον χρόνο του για να αναδυθεί πλήρως από τον καπνό του νυχτερινού κέντρου, με τη ελαφρώς φιλτραρισμένη φωνή του Στάιλς να μουρμουρίζει στίχους για ποτά που του πήγαν στα πόδια. Αυτό που ξεκινά ως ένας σκελετικός, LCD Soundsystem-lite ρυθμός, σύντομα αρχίζει να χτίζει επίπεδα, αλλά χωρίς ούτε μία απαλά παιγμένη κιθάρα. Αντ’ αυτού, ηλεκτρονικές υφές διαχέονται από τις άκρες του τραγουδιού, προτού ένα φωτεινό pre-chorus ανθίσει στο ίδιο το ρεφρέν – το σύνθημα “We belong together”, μια τυπική έκκληση του Στάιλς για ενότητα. Αναμένεται να ακούγεται εκπληκτικά καθώς θα αντηχεί σε ένα στάδιο αυτό το καλοκαίρι.
Μουσικά, ο Στάιλς εξακολουθεί να πειραματίζεται με το παρελθόν, αλλά οι αναφορές είναι λίγο πιο πρόσφατες. Το “Aperture” έχει την αίσθηση των αρχών της δεκαετίας του 2010 και συγκροτημάτων όπως οι Vampire Weekend, Yeasayer και MGMT, όπου η ηλεκτρονική μουσική αναμειγνυόταν με στοιχεία ψυχεδελικής, progressive και ποπ. Επίσης, παραπέμπει στην techno-pop της δεκαετίας του 2000 που κυκλοφορούσε στην Koμpakt της Κολωνίας. Λυρικά, ωστόσο, ο Στάιλς παραμένει αρκετά ευθύς. Μιλώντας για το επερχόμενο άλμπουμ στο Radio 2, είπε ότι χρησιμοποίησε τον χρόνο που είχε για να βγαίνει περισσότερο για clubbing, για να βρίσκεται μέσα σε ένα πλήθος παρά να παίζει μπροστά σε αυτό, και σε ορισμένα σημεία το “Aperture” έχει μια ελαφριά “πήγα μία φορά στο Βερολίνο” αίσθηση. Άλλοι ανεβαίνουν, άλλοι “μένουν νηφάλιοι”, μπαίνει φως, και ξαφνικά όλοι γύρω του είναι ο καλύτερός του φίλος. Αλλά υπάρχει και κάτι γοητευτικό σε αυτό. Στο εξαιρετικό bridge του τραγουδιού, καθώς παίζουν μερικά υπέροχα house-y πιάνα, ο Στάιλς ξαφνικά ακούγεται λίγο χαμένος. “Θέλω να ξέρω τι είναι ασφάλεια”, τραγουδάει, πριν προσθέσει, “Δεν γνωρίζω αυτούς τους χώρους”.
Αβέβαιο αν έρχεται (πάνω) ή φεύγει (κάτω), το “Aperture” παλεύει για μια χαρούμενη μέση λύση και βρίσκει τον δικό του ασφαλή χώρο. Ενώ δεν είναι αρκετά τολμηρό για να τρομάξει τους θαυμαστές του, η αλλαγή κατεύθυνσης παραμένει μια γενναία κίνηση για έναν από τους λίγους καλούς άνδρες σταρ της ποπ. Αυτή η αυτοπεποίθηση παραμένει ακλόνητη.
