Η ταινία “Iron Lung“, μια ανεξάρτητη sci-fi θρίλερ παραγωγής χαμηλού κόστους, έχει ήδη αποφέρει 32 εκατομμύρια δολάρια στο box office. Η ταινία, βασισμένη σε ένα βιντεοπαιχνίδι άγνωστο σε πολλούς εκτός της κοινότητας των παιχνιδιών τρόμου, διαδραματίζεται μετά από μια γαλαξιακή αποκάλυψη. Η υπόθεση ακολουθεί έναν κατάδικο που αναγκάζεται να αγοράσει την ελευθερία του, πιλοτάροντας ένα σκουριασμένο υποβρύχιο μέσα σε έναν ωκεανό ανθρώπινου αίματος σε έναν μακρινό πλανήτη. Ο πρωταγωνιστής, επίσημα, αναζητά ιερά κειμήλια για επιστημονική έρευνα, αλλά ανακαλύπτει κάτι πολύ πιο τρομακτικό.
Αυτό που κάνει την ταινία ιδιαίτερα ξεχωριστή είναι το γεγονός ότι γράφτηκε, σκηνοθετήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από ένα μόνο άτομο: τον Mark Fischbach, γνωστό στο YouTube ως “Markiplier“. Ο ίδιος πρωταγωνιστεί κιόλας. Ωστόσο, το πιο ασυνήθιστο είναι ότι η εμπειρία της παρακολούθησης της ταινίας “Iron Lung” μοιάζει με την παρακολούθηση του Markiplier να παίζει το αντίστοιχο βιντεοπαιχνίδι. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας καθισμένος στα χειριστήρια του υποβρυχίου, προσπαθώντας να καταλάβει πώς να τα χρησιμοποιήσει – μια κίνηση χαρακτηριστική ενός gamer. Καθώς η ταινία προχωρά, ο πρωταγωνιστής καλείται να λύσει περιβαλλοντικούς γρίφους, συνδεδεμένους με κωδικούς, ενδείξεις υπολογιστών και σύντομες αφηγηματικές παρεμβολές, όπως ακριβώς συμβαίνει σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Μεγάλες περίοδοι της ταινίας παρουσιάζουν τον Fischbach να σκέφτεται την επόμενη κίνησή του, με την κάμερα εστιασμένη στο αβέβαιο πρόσωπό του. Η κατάσταση αυτή θυμίζει έντονα τις βίντεο-εμφανίσεις του στο YouTube, όπου συχνά εξέφραζε τη δική του δυσκολία με το παιχνίδι. Η εμπειρία αυτή είναι μια από τις πιο “μετα-κειμενικές” κινηματογραφικές εμπειρίες από την εποχή του “The Truman Show”, αν και δεν είναι σίγουρο αν αυτό ήταν το σκόπιμο αποτέλεσμα του Fischbach.
Ασφαλώς, έχουν υπάρξει πολλές ταινίες όπου ένας χαρακτήρας πρέπει να αποδράσει από έναν περιορισμένο χώρο λύνοντας γρίφους, αποτελώντας ένα ολόκληρο υποείδος θρίλερ, όπως οι σειρές “Saw” ή η ταινία “Buried”. Ωστόσο, η ιδιαίτερα διαδικαστική φύση του “Iron Lung”, οι μεγάλες περίοδοι προβληματισμού, τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο χαρακτήρας και ο τρόπος που οι γρίφοι αλληλοσυνδέονται για να ανοίξουν νέες δυνατότητες, παραπέμπουν άμεσα στην εμπειρία του βιντεοπαιχνιδιού. Ακόμη και ο τρόπος αποκάλυψης του παρελθόντος, μέσω σύντομων, αινιγματικών αναδρομών, είναι ο ίδιος που χρησιμοποιεί ένα παιχνίδι για να αναπτύξει τον κόσμο του με κινηματογραφικά cutscenes. Δεν πρόκειται απλώς για μια ταινία βασισμένη σε ένα παιχνίδι, αλλά για μια ταινία που αποτυπώνει την εμπειρία του να παίζεις ένα παιχνίδι – μια μορφή αφηγηματικής “ροής” από το YouTube. Θα περιμέναμε σχεδόν να εμφανιστεί μια ενότητα σχολίων αντί για τους τίτλους τέλους.
Το “Iron Lung” δεν είναι το μοναδικό φαινόμενο του YouTube που έχει μεταφερθεί σε γραμμικά μέσα. Το εξαιρετικά επιτυχημένο κανάλι Dungeons and Dragons, “Critical Role”, έχει πλέον μεταφερθεί σε σειρά κινουμένων σχεδίων. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν τα “Adventure Time” και “Rick and Morty”, που ξεκίνησαν διαδικτυακά πριν μεταφερθούν στην τηλεόραση (και στη συνέχεια έγιναν παιχνίδια). Το θέατρο πειραματίζεται εδώ και μια δεκαετία ή δύο με διαδραστικές παραγωγές. Παράλληλα, παρατηρείται μια αυξανόμενη τάση τηλεοπτικών εκπομπών να μεταμορφώνονται σε βιντεο-podcasts (όπως η νέα σειρά του Harry Hill) και βιντεο-podcasts να μεταμορφώνονται σε τηλεοπτικές σειρές. Ζούμε σε μια εποχή υβριδικών ψυχαγωγικών εμπειριών, και ως θεατές, καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας με τα παραδοσιακά μέσα.
Θυμάστε την αντιπαράθεση για το πώς οι θεατές φώναζαν ατάκες και πετούσαν ποπ κορν κατά τη διάρκεια μιας ταινίας “A Minecraft Movie”; Αυτό που στην πραγματικότητα έκαναν ήταν να αναπαριστούν την παρα-κοινωνική εμπειρία του να παίζεις ή/και να παρακολουθείς Minecraft σε οθόνη υπολογιστή, αλλά μέσα σε ένα κινηματογράφο. Το αίθουσα έγινε ένα φυσικό ισοδύναμο του παραθύρου συνομιλίας στο Twitch/YouTube, με τους θεατές να συμμετέχουν σε αστεϊσμούς τύπου meme. Κατά την παρακολούθηση του “Iron Lung”, οι έφηβοι πίσω από τον κριτικό επισήμαναν τροπικά στοιχεία και “Easter eggs” που παραπέμπαν στις βίντεο-εμφανίσεις του Fischbach στο YouTube, καθώς και στο αρχικό παιχνίδι, δημιουργώντας ένα είδος οντολογικού κατόπτρου.
Το “Iron Lung” μπορεί να απολαυθεί ως μια αινιγματική και κλειστοφοβική B-movie. Έχουν γίνει συγκρίσεις με το αναρχικό “Dark Star” του John Carpenter, αν και ο κριτικός βλέπει μια πιο στενή αναλογία με το cult sci-fi θρίλερ “Hardware”, όπου ένα αυτο-συναρμολογούμενο ρομπότ-δολοφόνος τρομοκρατεί μια γυναίκα στο διαμέρισμά της. Ωστόσο, κάτω από τις οικείες επιφάνειες του “contained thriller”, οι ρίζες του “Iron Lung” ως παιχνιδιού είναι επίσης χαραγμένες στην εμπειρία, διαθέσιμες σε όσους γνωρίζουν και είναι διατεθειμένοι να αποκωδικοποιήσουν τα αυτο-αναφορικά νήματα.
Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για το “Iron Lung”, είναι σίγουρο ότι θα δούμε περισσότερους YouTubers να μετακινούνται στον κινηματογράφο. Ο μόνος φόβος είναι αν αυτό θα οδηγήσει σε μια ταινία Rocky σκηνοθετημένη από τον Jake Paul.
Τι να παίξετε Για όσους επιθυμούν μια περιπέτεια ρόλων που δεν θα διαρκέσει 120 ώρες ή δεν θα τους βομβαρδίσει με σκοτεινή, Tolkienesque lore, υπάρχει το “Hermit and Pig”. Αν και η ενασχόληση έχει μόλις ξεκινήσει, η γοητεία είναι άμεση: μια απίθανη αλλά άνετη διασταύρωση μεταξύ του “Thank Goodness You’re Here!” και της ταινίας “Pig” του Nicolas Cage, σε έναν όμορφα σχεδιασμένο, υπερ-πολύχρωμο κόσμο. Ο “Hermit” είναι ένας μοναχικός τύπος που περιπλανάται στο δάσος με το γουρούνι του που μυρίζει τρούφες, μέχρι που οι δυο τους μπλέκονται σε ένα δράμα που αφορά μια κακή εταιρεία. Το παιχνίδι περιλαμβάνει γρίφους και δευτερεύουσες αποστολές, ενώ κριτικάρει με αγάπη τις συμβάσεις των RPG, όπως η σειρά μάχης και το σύστημα αναβάθμισης. Η αφήγηση εστιάζει στην κοινωνική αδεξιότητα του Hermit με ευγενικό και σεβαστό τρόπο, και το οπτικό στυλ θυμίζει τα αγαπημένα σας εκκεντρικά καρτούν και webcomics. Διαθέσιμο σε: PC, Mac Εκτιμώμενος χρόνος παιχνιδιού: οκτώ ώρες
Τι να διαβάσετε Λιγότερο από ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του, η Riot Games απολύει έως και 80 άτομα από το “2XKO”, ένα παιχνίδι μάχης βασισμένο στο σύμπαν του League of Legends. “Η συνολική δυναμική δεν έφτασε στο επίπεδο που απαιτείται για την μακροπρόθεσμη υποστήριξη μιας ομάδας αυτού του μεγέθους”, δήλωσε ο εκτελεστικός παραγωγός Tom Cannon. Το παιχνίδι έλαβε θετικές κριτικές για την γρήγορη μάχη και το εκρηκτικό του οπτικό στυλ, αλλά η σκηνή των παιχνιδιών μάχης είναι ανταγωνιστική, και ακόμη και ένα δυνητικό κοινό 100 εκατομμυρίων οπαδών του League of Legends δεν ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει ευρεία περιέργεια.
Τον Δεκέμβριο, η Fifa ανακοίνωσε ότι το νέο της μεγάλο ποδοσφαιρικό sim θα κυκλοφορήσει το 2026, μέσω συμφωνίας δημοσίευσης με το Netflix. Ο προγραμματιστής ορίστηκε ως η σχετικά άγνωστη Delphi Interactive, και το GamesIndustry.Biz φιλοξενεί μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τους ιδρυτές της σχετικά με το πώς απαιτούνται νέα μοντέλα για την επιτυχία σε μια συνεχώς εξελισσόμενη αγορά. Προσωπικά, η σημαντική πτυχή είναι η δημιουργία ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού όσο καλού όσο το EA Sports FC, αλλά δεν είμαι CEO.
Σχετικά με την Electronic Arts, η εταιρεία διατηρεί το brand “Sims” για πάνω από 20 χρόνια, και το τελευταίο πρόσθετο, “Royalty & Legacy”, αποδεικνύει γιατί. Επιτρέπει στους παίκτες να κυβερνούν τη δική τους βασιλική δυναστεία για πολλές γενιές, προσθέτοντας μια νότα επικής μεγαλοπρέπειας στην συνήθη συνταγή του gameplay, που περιλαμβάνει την κατασκευή ενός ωραίου σπιτιού και στη συνέχεια την προσπάθεια να αποτρέψεις τους κατοίκους από το να το κάψουν κατά λάθος. Το άρθρο του Matt Wales στο Eurogamer εξηγεί γιατί οι φαν των Sims ανυπομονούν να γίνουν βασιλιάδες. Ή βασίλισσες.
Επίσης, οι τακτικοί αναγνώστες του Pushing Buttons, ακούστε την επιμελήτριά μας για τα παιχνίδια, Keza, να μιλάει για το νέο της βιβλίο, “Super Nintendo”, το οποίο εξερευνά την εταιρεία που άλλαξε τα δεδομένα, στο podcast Book Review των New York Times.
Τι να κάνετε κλικ “Ανησυχητικό”: Η αυστραλιανή κυβέρνηση ζητά αναθεώρηση της αξιολόγησης PG του Roblox μετά από αναφορές για παιδεραστία. Πώς ένα βιντεοπαιχνίδι δεκαετιών με βοήθησε να νικήσω το “doomscroll”. “Χριστιανοί πάστορες κήρυξαν τον Pikachu δαίμονα”: πώς το Pokémon πήγε από ηθικό πανικό σε παγκόσμια επιτυχία. Mewgenics – άπειροι τρόποι να “σκοτώσεις” μια γάτα | ★★★★☆ Romeo Is a Dead Man – μια αποτυχία από έναν καταξιωμένο προκλητή των παιχνιδιών | ★★☆☆☆
Ερώτηση Ένα παλιό ερώτημα για τα βιντεοπαιχνίδια… Ο Orson Welles στο “Citizen Kane”, 1941. Η ερώτηση αυτής της εβδομάδας, από τον αναγνώστη James R, στοχεύει να αναζωπυρώσει μια παλιά συζήτηση για τα βιντεοπαιχνίδια: “Πριν από μερικά χρόνια όλοι ρωτούσαν, ‘Ποιο είναι το Citizen Kane των βιντεοπαιχνιδιών;’; αλλά φαίνεται ότι κανείς δεν μιλάει πια γι’ αυτό. Έχουμε ήδη δει το Citizen Kane των βιντεοπαιχνιδιών; Το έχασα; Αν ναι, ποιο ήταν;”
Αυτή η μακροχρόνια συζήτηση έφτασε στο αποκορύφωμά της στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και στις αρχές του 2010, όταν καινοτόμοι, κινηματογραφικοί τίτλοι όπως το “Bioshock”, “Red Dead Redemption” και “Deus Ex” επέκτειναν το αφηγηματικό και συναισθηματικό εύρος των παιχνιδιών με εκθαμβωτικές νέες τεχνικές. Τότε, κάθε ιστοσελίδα για παιχνίδια στο διαδίκτυο είχε το δικό της άρθρο “Ποιο είναι το Citizen Kane των βιντεοπαιχνιδιών;”. Το IGN, για παράδειγμα, δήλωσε ότι το sci-fi περιπέτεια “Metroid Prime” της Nintendo ταιριάζει σε αυτόν τον ρόλο, επειδή, όπως η ταινία του Orson Welles, χρησιμοποίησε μια τεράστια ποικιλία τροπικών στοιχείων και τεχνικών τεχνασμάτων για να πετύχει τους φιλόδοξους στόχους του. Ακόμη και εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι διαφωνούσαν, αλλά μπράβο στο IGN που προσπάθησε.
Πιστεύω ότι η συζήτηση έσβησε επειδή κατέληξε σε αυτο-παρωδία. Αντιπροσώπευε την αντανακλαστική ανησυχία ενός αναπτυσσόμενου μέσου που ζούσε ακόμα υπό τη σκιά της πολιτισμικής κληρονομιάς του κινηματογράφου. Δέκα χρόνια αργότερα, είμαστε πιο άνετοι με την κατανόηση ότι όχι όλα όσα συμβαίνουν στα βιντεοπαιχνίδια πρέπει να είναι ανάλογα με την ιστορία του κινηματογράφου. Υπάρχουν παιχνίδια τόσο τολμηρά σε μορφή όσο το “Citizen Kane” (όπως το “The Stanley Project”, “Disco Elysium”, “Shadow of the Colossus”) και υπάρχουν παιχνίδια που λένε ιστορίες με ποικίλα αφηγηματικά νήματα (όπως το “The Last of Us”, “Life Is Strange”, “Mass Effect”). Όμως, το πακέτο συνολικά; Πιθανώς όχι. Τελικά, πιστεύω ότι η απάντηση στην ερώτησή σας είναι ότι δεν έχει σημασία. Τα παιχνίδια κάνουν διαφορετικά πράγματα από τις ταινίες και η σύγκρισή τους με αυτόν τον τρόπο δεν επιτυγχάνει τίποτα. Έχοντας πει αυτό, η πραγματική απάντηση είναι “Shenmue”. Αν έχετε μια ερώτηση για το Question Block – ή οτιδήποτε άλλο θέλετε να πείτε για το newsletter – στείλτε μας email στο: [email protected]
