Μια πολυφωνία αναμνήσεων αποκαλύπτει την ουσία του Alan Rickman, όχι μόνο ως του χαρισματικού ηθοποιού που αγάπησε το κοινό, αλλά και ως ενός βαθιά ανθρώπινου, γενναιόδωρου και πιστού φίλου. Από τις πρώτες συνεργασίες στην RSC, μέχρι τις κινηματογραφικές επιτυχίες και τις πιο προσωπικές στιγμές, οι φίλοι και συνάδελφοί του σκιαγραφούν ένα πορτρέτο ενός ανθρώπου που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του.
Η Ruby Wax, με βαθιά συγκίνηση, αναφέρεται στον Alan ως τον καλύτερο φίλο της, τον αδελφό της, το “παντοτινό” της. “Δεν σταματώ να τον σκέφτομαι,” εξομολογείται, περιγράφοντας τον κενό χώρο που άφησε η απουσία του. Η φιλία τους, που ξεκίνησε το 1980, ήταν τόσο στενή που η Rima, σύζυγος του Alan, ποτέ δεν ένιωσε ζήλια. Από κοινού νοικίασαν ένα σπίτι που ονόμασαν “Shakespeare Sauna”, όπου η ζωή ξεπερνούσε τα όρια της επαγγελματικής τους πορείας, με πειράματα όπως η “εκπαίδευση” μιας χελώνας, της Betty, να δίνει την αίσθηση του μοναδικού χιούμορ του Alan. Η Wax υπογραμμίζει τη σημασία του για την καριέρα της, δηλώνοντας ότι “με καθοδήγησε για τα πρώτα 30 χρόνια” και ότι η απουσία του είναι αισθητή.
Η Lindsay Duncan περιγράφει τον θάνατο του Rickman ως μια “απαράδεκτη εκτροπή”, τονίζοντας την ικανότητά του να δημιουργεί ατμόσφαιρα γιορτής, με τα καμαρίνια του να είναι πάντα γεμάτα με φίλους, συναδέλφους και άφθονο κρασί. Η έννοια του “δείπνου” είναι συνυφασμένη με την παρουσία του, όπου πάντα φρόντιζε να καλύπτει τα έξοδα, χαριτολογώντας ότι “έχω δύο λέξεις να σου πω: Harry Potter”.
Ο Richard Curtis, που αρχικά ήθελε τον Rickman για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο “Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία”, θυμάται την αφορσίωσή του όταν ο Alan δέχτηκε να συμμετάσχει στο “Love Actually” δέκα χρόνια αργότερα. Περιγράφει την εκπληκτική του ερμηνεία, όπου “έκανε εύκολο” το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, και θυμάται μια δύσκολη νύχτα γυρισμάτων, την οποία ο Rickman χαρακτήρισε ως “μια από τις χειρότερες νύχτες της ζωής του” λόγω της χρονοβόρας ετοιμασίας του Rowan Atkinson.
Η Sigourney Weaver, μετά την εμπειρία τους στο “Galaxy Quest”, συνεργάστηκε ξανά μαζί του στο “Snow Cake”. Θυμάται την έκπληξή της όταν της πρότεινε να παίξει έναν αυτιστικό ρόλο, εξηγώντας πόσο δούλεψε για αυτόν. Η πρόβλεψή της για μια επανένωση στο “Galaxy Quest” ακούγεται πλέον τραγική, καθώς ο Rickman πέθανε δύο μήνες μετά τη συζήτησή τους.
Ο Brian Cox, που συνεργάστηκε με τον Rickman στην πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση, “Thérèse Raquin” το 1980, μιλάει για την “στιβαρότητα και σαφήνεια” που τον διέκρινε. Τον περιγράφει ως “ατέλειωτα οδηγημένο” και “αδιαπραγμάτευτα αξιόπιστο”, χωρίς ίχνος “επιπολαιότητας”. Η γενναιοδωρία του και η αφοσίωσή του στην κοινότητα ξεχωρίζουν, ενώ η απουσία του τον κάνει να συνειδητοποιεί την ανάγκη να διατηρείται η επαφή με τους αγαπημένους.
Η Sharleen Spiteri, από τους Texas, διηγείται την εμπειρία της κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του βίντεο κλιπ για το “In Demand” το 2000, όπου ο Rickman συμμετείχε στο ταγκό, καταλήγοντας σε μια αστεία στιγμή όπου η Spiteri “σχεδόν έσπασε την πλάτη του”. Αργότερα, συνεργάστηκαν ξανά στο τραγούδι “Start a Family”, όπου ο Rickman έδειξε τη “ντροπαλή και σκανταλιάρικη” πλευρά του.
Ο Ian Rickson τονίζει την “ριζοσπαστική πολιτική του άποψη” και την αφοσίωσή του στις τέχνες, εκφράζοντας την ανησυχία του για την αυξανόμενη τυραννία και ανισότητα. Η Harriet Walter, που γνώρισε τον Rickman πριν γίνει διάσημος, θυμάται την επιρροή του, δηλώνοντας ότι “ο έπαινος από τον Alan μετρούσε πολύ περισσότερο από την κριτική ενός κριτικού”. Περιγράφει τη γενναιοδωρία και την πίστη του στις φιλίες, τονίζοντας ότι “η αστρόσκονη δεν τον άλλαξε”.
Ο Tom Felton, ο “Draco Malfoy” του Harry Potter, ανακαλεί τις 11 χρονιές συνεργασίας με τον Rickman, περιγράφοντας την αρχική του επιφύλαξη και στη συνέχεια τη βαθιά εκτίμηση για την ευγένεια και την αφοσίωσή του. Ο Rickman, συχνά ντυμένος ως Snape, έδινε το παράδειγμα της ισότητας, ενώ δίδασκε και μαθήματα φιλανθρωπίας, καλώντας συχνά άρρωστα παιδιά και τις οικογένειές τους στα γυρίσματα.
Η Anna Chancellor, μετά τη συνεργασία της στο “Creditors”, τον περιγράφει ως έναν “σκληρό δάσκαλο” αλλά και έναν άνθρωπο που την έκανε να νιώσει “ορατή και εκτιμημένη”. Τονίζει την ικανότητά του να “σε αγαπάει, με έναν τρόπο που δεν ήταν ανατριχιαστικός”, ενώ η γενναιοδωρία του ήταν θρυλική, καλύπτοντας πάντα τα έξοδα.
Η Helena Kennedy KC, μιλώντας για τον θάνατο του Rickman ως “κλοπή”, αναφέρεται στην αφοσίωσή του στον αγώνα για το καλό του κόσμου και στην αίσθηση δικαιοσύνης, όπως αποδεικνύεται από τη συμμετοχή του στο έργο “My Name is Rachel Corrie”.
Ο Heike Makatsch, μετά τη συνεργασία τους στο “Love Actually”, θυμάται την “ευγενική υποστήριξη” του Rickman και τον “διακριτικό, ελκυστικό αέρα μελαγχολίας” που τον συνόδευε.
Ο Stephen Rea, εκτός από την ερμηνεία του, θυμάται το “κομψό, στυλάτο, εκλεπτυσμένο” του χιούμορ, παραθέτοντας ένα αστείο του με τον Jimmy Kimmel.
Ο Kevin Smith, ο οποίος αρχικά τον θαύμαζε από μακριά, αναφέρει πώς ο Rickman διατηρούσε την επαφή, προσφέροντας “μεσημεριανά γεύματα” στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, και πώς η φιλία του με τον Ralph Fiennes δημιουργούσε αστείες καταστάσεις μεταξύ των φαν του Harry Potter.
Οι Randall Miller και Jody Savin, σκηνοθέτες του “Nobel Son”, διηγούνται την έκπληξή τους όταν ο Rickman τους τηλεφώνησε προσωπικά για να τους ευχαριστήσει για το σενάριο, ανατρέποντας το πρόγραμμα γυρισμάτων για να συμπέσει με το δικό του. Η γενναιοδωρία του αποδείχθηκε περίτρανα όταν κάλυψε ο ίδιος τα έξοδα του πάρτι λήξης των γυρισμάτων.
Ο Neil Jordan, σκηνοθέτης του “Michael Collins”, μιλά για την επιλογή του Rickman για τον ρόλο του Éamon de Valera, όχι επειδή ήταν “ο κακός από το Die Hard”, αλλά επειδή ήταν “ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του”. Η μεταμόρφωσή του στον De Valera περιγράφεται ως “τρομακτική”, ενώ η φωνή του, “υψηλή και ακαθόριστη”, ήταν “ακριβής”.
Η Frances Barber, που γνώρισε τον Rickman στο Bush Theatre, θυμάται τον “καταπληκτικό πειρασμό” της φωνής του και την “αμείωτη θαυμασμό” της για εκείνον. Ακόμα και όταν ήταν άρρωστος, ήθελε “γέλιο και κουτσομπολιό”, δείχνοντας την ανθρωπιά του.
