Η Νίκολα Μπενεντέτι, η οποία ανακηρύχθηκε “αγαπημένη βιολονίστρια της χώρας”, πραγματοποίησε την πρώτη μεγάλη συναυλιακή της περιοδεία σε δέκα χρόνια, καταλήγοντας στο Royal Albert Hall. Η συναυλία, που έμοιαζε περισσότερο με μια άψογα συντονισμένη ορχήστρα, πλαισιώθηκε από φιλική και αβίαστη συνομιλία από τη σκηνή. Μουσικά, αν και η βραδιά προσέφερε μια σειρά από μικρά, γευστικά κομμάτια, έλειπε η αίσθηση ενός ολοκληρωμένου γεύματος.
Παρόλα αυτά, τα επιμέρους αυτά μέρη προσέφεραν πλούσια απόλαυση. Η Μπενεντέτι πλαισιώθηκε από ένα ασυνήθιστο αλλά εμπνευσμένο σύνολο τσέλου, κιθάρας και ακορντεόν, με τους Maxim Calver, Plínio Fernandes και Samuele Telari να αποδεικνύονται ευέλικτοι και δεμένοι συνεργάτες. Το κουαρτέτο δημιούργησε ενδιαφέρουσες ηχητικές αποχρώσεις, οι οποίες ακούστηκαν αρμονικά στο χώρο, ακόμη και αν κάποιες λεπτομέρειες χάθηκαν.
Η μουσική κατηγοριοποιήθηκε χαλαρά σε τρεις ενότητες. Η πρώτη περιλάμβανε ρομαντικά κομμάτια σαλονιού, όπως αποδόσεις του “Sicilienne”, που αποδίδεται στη Μαρία Θηρεσία φον Πάρτις αλλά γράφτηκε από τον Σάμιουελ Ντούσκιν, και το “Beau Soir” του Ντεμπυσί. Ο πλούσιος τόνος και η βελούδινη φρασεολογία της Μπενεντέτι ταίριαζαν απόλυτα σε αυτά τα κομμάτια, ενώ το χαλαρό και ατμοσφαιρικό παίξιμο του τρίο συμπλήρωσε τον τίτλο “Violin Café”, που έδωσε το όνομα στην ηχογράφηση της περιοδείας.
Στη συνέχεια, ακολούθησαν σκοτσέζικες λαϊκές μελωδίες, όπου η ομάδα ενισχύθηκε από τον Fin Moore στα “smallpipes”. Ο ίδιος αρχικά παρείχε το ατμοσφαιρικό υπόβαθρο, πριν αναλάβει την κύρια μελωδία, πάνω στην οποία η Μπενεντέτι αυτοσχεδίαζε. Το ανκόρ, το “Farewell to Stromness” του Πίτερ Μαξγουελ Ντέιβις, παραπέμπει σε αυτές τις μελωδίες.
Και, για να διαψεύσει τυχόν ανησυχίες ότι ο ρόλος της διευθύντριας του Edinburgh International Festival θα μπορούσε να επηρεάσει την αδιαμφισβήτητη τεχνική της, η Μπενεντέτι παρουσίασε και κομμάτια που αναδείκνυαν την δεξιοτεχνία της: την Πολωνέζα του Βιενιάφσκι και τις Καπρίτσες του Παγκανίνι. Η πρώτη εκτελέστηκε σόλο, όπως γράφτηκε, ενώ η 24η παρουσιάστηκε σε μια ζωηρή διασκευή που, ίσως, έχασε μέρος της εντυπωσιακής της δύναμης, καθώς οι πολλές νότες δεν προέρχονταν από ένα μόνο βιολί. Για το “Navarra” του Σαρασάτε, ένα δεξιοτεχνικό αλλά προβλέψιμο ντουέτο βιολιών, η Μπενεντέτι προσκάλεσε τη συνεργάτιδα της, Emma Baird. Το “Carmen Fantasy” του ίδιου συνθέτη αποτέλεσε το τελευταίο φινάλε από μια βιολονίστρια που διατηρεί την κορυφαία της φόρμα.
Η περιοδεία θα συνεχιστεί στο Lighthouse, Poole, το Σάββατο, και θα διαρκέσει στο Ηνωμένο Βασίλειο έως τις 4 Δεκεμβρίου.