Ο Νέιθαν Λέιν, ο πολυβραβευμένος ηθοποιός, περιγράφει με τη χαρακτηριστική του δόση χιούμορ και σχεδόν μοιρολατρικού πνεύματος τις στιγμές του διαλείμματος κατά τη διάρκεια της παράστασης “Death of a Salesman“. Ο ίδιος, που πρόσφατα έκλεισε τα 70, βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα, αποδεικνύοντας ότι η σκηνή είναι το δεύτερο σπίτι του, ακόμα και με τις απαιτήσεις ενός τόσο σύνθετου ρόλου όπως αυτός του Willy Loman. “Είναι, ας πούμε, 10 λεπτά. Πίνω, πίνω ένα τσάι, ξαναφοράω το σακάκι και βγαίνω έξω για να αγωνιστώ μέχρι θανάτου”, δηλώνει, περιγράφοντας την εντατικότητα του ρόλου.

Η πορεία του Λέιν στη βιομηχανία του θεάτρου και του κινηματογράφου είναι πολυετής, ξεκινώντας από τις off-Broadway σκηνές και φτάνοντας σε υποψήφιες για Tony ερμηνείες, όπως στην επανεκτέλεση του “Guys and Dolls” το 1992. Η χαρακτηριστική του ενέργεια και η ικανότητά του να κλέβει την παράσταση, όπως έκανε στο “The Birdcage” και το “The Producers”, παραμένουν αναλλοίωτες, ακόμα και καθώς έχει στραφεί σε πιο δραματικούς ρόλους τα τελευταία δέκα χρόνια. Ο ρόλος του Willy Loman στην τραγωδία του Arthur Miller, που διαδραματίζεται στο Winter Garden Theatre, είναι ιδιαίτερα απαιτητικός, καθώς ο χαρακτήρας καλείται να ενσαρκώσει τη διάλυση μιας οικογένειας και την καταστροφική αποτυχία του αμερικανικού ονείρου. “Μου πήρε τόσα χρόνια για να νιώσω άξιος να το κάνω”, εξομολογείται ο Λέιν, αναφερόμενος στις δυσκολίες που έχουν αντιμετωπίσει και άλλοι σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Dustin Hoffman και ο Philip Seymour Hoffman, με αυτόν τον ρόλο.

Η ενασχόληση του Λέιν με το “Death of a Salesman” έχει και προσωπική διάσταση. Θυμάται να παρακολουθεί τον Lee J. Cobb, τον αρχικό ερμηνευτή του ρόλου, σε μια τηλεοπτική μετάδοση το 1966, προτιμώντας τον “δείγμα του Miller για τον καπιταλισμό” από τις παιδικές εκπομπές. Αυτή η πρώιμη έλξη για το θέατρο, σε αντίθεση με τα ενδιαφέροντα των συμμαθητών του, συνδέθηκε τραγικά με την προσωπική του ζωή, όταν, όπως λέει, “ο πατέρας μου ουσιαστικά αυτοκτόνησε πνιγμένος στο ποτό”.

Ο Λέιν έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον ρόλο του Loman, ενσωματώνοντας στην ερμηνεία του μια βαθιά μετα-επίγνωση της δικής του ζωής ως καλλιτέχνη. Όπως και ο χαρακτήρας του, έτσι και ο Λέιν ζει και πεθαίνει από την ικανότητά του να πουλήσει μια φαντασίωση, με τη διαφορά ότι ο Loman δεν αντιλαμβάνεται ότι το κοινό του έχει προχωρήσει. Ο ηθοποιός αναγνωρίζει τη σημασία των προηγούμενων ερμηνειών, όπως αυτή του Cobb ως “λαβωμένο λιοντάρι” ή του Dustin Hoffman ως “μικρού τυράννου”, αφήνοντας στο κοινό την ερμηνεία της δικής του προσθήκης.

Η παραγωγή του “Death of a Salesman” αποτελεί μια μακροχρόνια συνεργασία μεταξύ του Λέιν, του σκηνοθέτη Joe Mantello και του παραγωγού Scott Rudin, ο οποίος επιστρέφει στο Broadway μετά από πέντε χρόνια. Παρά τον αρχικό φόβο του Λέιν για την εμπορική και δημιουργική βιωσιμότητα της παράστασης, ειδικά στο τεράστιο Winter Garden Theatre, η προσιτή τιμή των εισιτηρίων αποτελεί ένα θετικό στοιχείο.

Η καριέρα του Νέιθαν Λέιν δεν περιορίζεται μόνο στο θέατρο. Η φωνή του στον Timon από τον “Βασιλιά των Λιονταριών” της Disney και ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στο “The Birdcage” τον καθιέρωσαν στη συνείδηση του ευρύτερου κοινού. Η εμφάνισή του στην εκπομπή της Oprah Winfrey, όπου αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει ερωτήσεις για την σεξουαλικότητά του, αποτελεί μια ανάμνηση από την “δοκιμασία της φωτιάς” της διασημότητας, κάτι που, όπως λέει, δεν θα μπορούσε να είχε χειριστεί νωρίτερα στην καριέρα του.

Ο Λέιν έχει αντιμετωπίσει και άλλες παρεξηγήσεις, όπως ένα άρθρο του Charles Isherwood, κριτικού των New York Times, που τον χαρακτήρισε “entertainer” αντί για “ηθοποιό”. Παρά την αναγνώριση, ο Λέιν επιθυμεί να αναγνωρίζεται η ηθοποιία του, τονίζοντας ότι και στην κωμωδία, ο στόχος είναι η δημιουργία αληθοφάνειας.

Η μεταστροφή του προς πιο απαιτητικούς δραματικούς ρόλους, όπως αυτός του Hickey στο “The Iceman Cometh” του Eugene O’Neill, άλλαξε την αντίληψη του κοινού για τις δυνατότητές του, οδηγώντας τον σε βραβευμένες ερμηνείες σε έργα όπως το “Angels in America”.

Παρά την επιστροφή του στην τηλεοπτική κωμωδία με το “Mid-Century Modern”, ο Λέιν εκφράζει ανησυχία για το μέλλον του θεάτρου, ειδικά μετά την πανδημία, και την έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης στις ΗΠΑ. Βλέπει την τραγωδία του Willy Loman, ενός “πολύ ατελούς ανθρώπου” που πίστεψε σε κάτι και έζησε με αυτό, ως μια καθρέφτη της κοινωνικής παρανόησης για την επιτυχία. “Η αυτοεκτίμησή του και η ιδέα της επιτυχίας του βασίζονται στην γνώμη των άλλων, στο να τον αγαπούν”, εξηγεί, συνδέοντάς το με την εποχή των social media.

Παρά τις δυσκολίες, ο Λέιν παραμένει αφοσιωμένος στο σανίδι. “Αυτό το οκτώ παραστάσεις την εβδομάδα, είναι τρελό”, λέει, αν και η πρόκληση τον κινητοποιεί. Ενώ ετοιμάζει μια νέα ταινία και ένα τηλεοπτικό πιλότο, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο η τρέχουσα ερμηνεία του στο “Death of a Salesman” να είναι η τελευταία του στο Broadway. Ωστόσο, όπως δηλώνει με το γνωστό του πνεύμα, “Πώς νομίζεις ότι επιβιώνεις στο θέαμα, όντας ντροπαλός;”