Η παρακολούθηση του Daniel Proietto στον χορό “Afterlight” αποτελεί μια από τις καλύτερες δυνατές εμπειρίες, μια αψεγάδιαστη χορευτική εκτέλεση που λειτουργεί ως αντίδοτο στον υπερβολικό ερεθισμό. Μια απλή, ομαλή γραμμή κίνησης, λεπτεπίλεπτα υφασμένη πάνω στις λιτές πιανιστικές νότες των “Gnossiennes” του Erik Satie, αιχμαλωτίζει το βλέμμα. Καθώς ο Proietto εκτελεί βαθιές κάμψεις προς τα πίσω, λουσμένος σε μια δεσμίδα φωτός, η εικόνα παραπέμπει σε μια σύγχρονη εκδοχή του “Πεθαμένου Κύκνου”.
Η αποψινή βραδιά, που αποτελείται από τρία σόλο, φέρει την υπογραφή του χορογράφου Russell Maliphant. Με τον Maliphant, τίποτα δεν είναι περιττό, τα πάντα είναι σκόπιμα: κάθε κίνηση, κάθε παύση, κάθε αστραπή φωτός, ποτέ περισσότερο από όσο χρειάζεται. Ο Maliphant, με εκπαίδευση στο Royal Ballet και σπουδές στις πολεμικές τέχνες, δημιουργεί στοχαστικά, μαγευτικά έργα χορού και φωτός σε αρμονική σύνθεση, όπου οι σχεδιαστές φωτισμού Michael Hulls και Panagiotis Tomaras διαδραματίζουν καίριο ρόλο στη δημιουργική διαδικασία.
Για τους θαυμαστές του, αυτό το πρόγραμμα προκαλεί ένα κύμα νοσταλγίας. Το “Afterlight” δημιουργήθηκε για μια βραδιά εμπνευσμένη από τον Diaghilev στο Sadler’s Wells το 2009. Ένα άλλο σόλο, το “Two”, χρονολογείται παλαιότερα, από το 1997, και αρχικά δημιουργήθηκε για τη σύζυγο του Maliphant, Dana Fouras. Στη φετινή παράσταση, το ερμηνεύει η Alina Cojocaru.
Το “Two” είχε χορευτεί παλαιότερα και από τη θρυλική Sylvie Guillem, μια ψηλή και δυναμική χορεύτρια με αιχμηρά άκρα. Αντίθετα, η Cojocaru, μια μικρόσωμη φιγούρα, μοιάζει με φευγαλέο πλάσμα του αέρα. Ωστόσο, περιορισμένη σε ένα μικρό τετράγωνο φωτός στο κέντρο της σκηνής, η Cojocaru προσδίδει τη δική της περιέργεια, δύναμη και αξεπέραστη τέχνη στις γνωστές κινήσεις. Το βλέμμα της ακολουθεί το χέρι της καθώς αυτό κύκλους πάνω από το κεφάλι της, εγκαινιάζοντας μια μίνι-διερεύνηση της κίνησης εντός συνειδητά περιορισμένων παραμέτρων, μέχρι που τα χέρια της αρχίζουν να θολώνουν σαν φτερούγες κολιμπρί.
Ο ίδιος ο Maliphant ερμηνεύει το τελευταίο, πρόσφατο έργο, “In a Landscape”. Στα 64 του χρόνια, ο Maliphant διατηρεί τη λεοντήσια χάρη και τη συγκεντρωμένη ενέργειά του. Αν και παραχωρεί μέρος της χορογραφίας σε μεγάλες υφασμάτινες κουρτίνες που κρέμονται από την οροφή, οι οποίες κυματίζουν σε δέσμες φωτός σαν αμμόλοφοι σε αμμοθύελλα, του επιτρέπουν να χορεύει σε τρίο με τις δικές του σκιές. Υπάρχει κάτι μοναστικό στην παρουσία του Maliphant, που περιπλανιέται αργά στη σκηνή σαν προσκυνητής που αναζητά την αλήθεια, δοκιμάζοντας τα όρια μεταξύ των κόσμων. Και συχνά μοιάζει με μια πνευματική (όχι θρησκευτική) εμπειρία, συντονιζόμενος με τα άλφα κύματα του έργου του Maliphant, είτε για πρώτη φορά είτε για δέκατη ένατη.
Sadler’s Wells East, London, έως 14 Μαρτίου.
