Το 2026, η τηλεοπτική πραγματικότητα φαντάζει πιο σκοτεινή από ποτέ, με το «Love Is Blind» του Netflix να φτάνει σε νέα χαμηλά επίπεδα, σύμφωνα με κριτικές. Η προσαρμοσμένη για την Ohio σεζόν, στην οποία άγνωστοι επιδιώκουν γάμο μετά από έξι εβδομάδες γνωριμίας, έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις.
Από τις απαρχές του, το «Love Is Blind» δεν θεωρείται ποτέ ως ένα «καλό» σόου, ακόμα και στα πρότυπα της τηλεοπτικής πραγματικότητας. Ωστόσο, η πρώτη σεζόν, που συνέπεσε με την έναρξη της πανδημίας, είχε το πλεονέκτημα της «σχετικότητας» της έννοιας «pod». Παρόλα αυτά, περιγράφηκε ως «τοξικό», «αποτρόπαιο» και, αναμενόμενα, «απόλυτα εθιστικό». Στην καλύτερη περίπτωση, το σόου μπορεί να εξερευνήσει διερευνητικά τις κρίσεις μας και να εκφράσει άβολα συναισθήματα, θίγοντας θέματα φυλής, πολιτικής, σωματικού βάρους, ελκυστικότητας και ηλικίας, πέραν του συνηθισμένου δράματος που προκαλείται από το αλκοόλ, τον εξιδανικευμένο έρωτα και την κλασική ηρωική και αντιηρωική δυναμική της τηλεοπτικής πραγματικότητας. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι βαρετό. Γενικά, είναι ευχάριστα μπερδεμένο – το σύγχρονο ραντεβού είναι σίγουρα δύσκολο, αλλά το να παντρεύεσαι μετά από έξι εβδομάδες; Αυτό είναι μη σχετικό περιεχόμενο, ιδανικό για παρακολούθηση παράλληλα με άλλη δραστηριότητα. Ωστόσο, η εκδοχή της Ohio, και το λέω αυτό με πολλή αγάπη και ακλόνητη πίστη στην πολιτεία μου, έχει φτάσει σε νέα χαμηλά, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και στο ίδιο το θέαμα.
Αρχικά, υπάρχει το γεγονός ότι οι παραγωγοί επέλεξαν να διαδραματίζεται η σεζόν, η οποία συνήθως επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη πόλη – για να βλέπουν καλύτερα οι σύντροφοι ο ένας τον άλλον – σε ολόκληρη την Ohio, την έβδομη πιο πολυπληθή πολιτεία της χώρας, η οποία απαιτεί τουλάχιστον τρεις ώρες οδήγησης προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Αυτό οδηγεί σε συναρπαστικές συζητήσεις όπως «θα μετακόμιζες στο Cincinnati ή στο Columbus;» που, για έναν κάτοικο Cincinnati, φαίνονται πραγματικά πρωτοφανείς στον τομέα της τηλεοπτικής πραγματικότητας, αν και δύσκολα διασκεδαστικές για οποιονδήποτε άλλο. Το πιο υποσχόμενο ζευγάρι του σόου, ένας καθηγητής ονόματι Vic και μια λογοθεραπεύτρια ονόματι Christine, δεν συνοδεύουν τα τυχερά ζευγάρια από τα pods στις αρχικές τους διακοπές στο Μεξικό· για λόγους που δεν εξηγήθηκαν, πηγαίνουν στο Malibu και βιντεοσκοπούνται μετά από σάουνα. (Οι παραγωγοί του σόου έχουν αποδώσει επίσημα αυτό στον προϋπολογισμό – είχαν χρήματα μόνο για να στείλουν έξι ζευγάρια στο Cabo, όχι επτά – αν και καταφέρνουν να πληρώσουν πολλά τραγούδια του Top 40, οπότε…) Ένα μεγάλο μέρος του υλικού στο Cabo και την Ohio, στην πραγματικότητα, γυρίστηκε από τα ίδια τα ζευγάρια με τα κινητά τους τηλέφωνα, με προβλέψιμα αμήχανα αποτελέσματα. Ορισμένες κρίσιμες συζητήσεις επηρεάζονται ξεκάθαρα από ανεξήγητα γεγονότα εκτός οθόνης και μοντάρονται τόσο άτσαλα, που χρειάστηκε να κάνω rewind για να παρακολουθήσω την πορεία της (κακής) λογικής.
Αυτά είναι μόνο τα απτά πράγματα. Όμως, υπάρχει κάτι σάπιο στον πυρήνα αυτής της σεζόν – ή, τουλάχιστον, πιο προφανώς σάπιο από το συνηθισμένο: μια έντονη οπισθοδρόμηση στους ρόλους των φύλων που ξεπερνά κατά κάποιον τρόπο την ψυχαγωγική αξία της παρακολούθησης ανθρώπων που συμμετέχουν σε ένα παράξενο πείραμα ραντεβού. Το διέκρινα στο πρόσωπο της Ashley όταν ο αρραβωνιαστικός της Alex (ο χειρότερος) την πίεσε ξαφνικά να παραιτηθεί από τη δουλειά της, να αφήσει τη ζωή της στο Cleveland και να μετακομίσει όπου εκείνος ήθελε (Αριζόνα ή Φλόριντα), με σκοπό να «είναι νομάδες». Όταν η Brittany συνειδητοποίησε ότι ο σύντροφός της, Devonta, δεν θα την κομπλιμεντάριζε επειδή ένιωθε πίεση, και στην πραγματικότητα δεν θα επικοινωνούσε καθόλου. Όταν η Bri είδε ότι ο αρραβωνιαστικός της, Connor, ζούσε σε ένα εξωραϊσμένο σπίτι φοιτητών (το οποίο τουλάχιστον του ανήκε). Και ειδικά όταν η Jess, κυριολεκτικά γιατρός, βλέπει τον αρραβωνιαστικό της, Chris, ο οποίος για μερικές εβδομάδες φαινόταν να είναι ένας φιλικός και επικοινωνιακός σύντροφος, να κάνει ένα 180 και να της λέει ότι στην πραγματικότητα δεν είναι ερωτευμένος μαζί της επειδή δεν γυμνάζεται κάθε μέρα ή δεν κάνει πιλάτες. (Η Jess, ευτυχώς, αποχωρεί.)
Ο Chris στη συνέχεια συνεχίζει να λέει δυνατά σε πολλά από τα μέλη του καστ που είναι φίλοι της Jess ότι η σχέση τους ήταν η «χειρότερη» που είχε ποτέ, ενώ εκείνη είναι στην αίθουσα· προσπαθεί να δελεάσει μια άλλη γυναίκα ουσιαστικά αποκαλώντας τον σύντροφό της «beta male» που δεν θα την πήγαινε στο Four Seasons· αναφέρεται στον Andrew Tate με τρόπο που υποδηλώνει ότι είναι πολύ εξοικειωμένος με το manosphere· και με άλλο τρόπο παρουσιάζει τον εαυτό του ως, όπως σωστά το έθεσε το Vulture, τον μεγαλύτερο «douche» του «Love Is Blind» όλων των εποχών. Είναι το πιο κατάφωρο και προφανές παράδειγμα σε μια σεζόν που σφύζει από παρηκμασμένες παραδοσιακές αξίες και άνισες προσδοκίες, που παρουσιάζει την καλύτερη υπόθεση για την ετερο-απαισιοδοξία στις ΗΠΑ που έχω δει. Σχεδόν κανείς δεν λέει τα μακροοικονομικά παράγοντες φωναχτά, φυσικά. Ήταν σχεδόν ανακούφιση όταν ο πατέρας της Ashley, που τα κάνει όλα για τη γυναίκα του και αντιμετωπίζει την κόρη του σαν παιδί (δεν αντέχω να ακούω ξανά τις λέξεις «πάροχος και προστάτης»), ρωτά τον Alex αν ψήφισε Trump (δεν ψήφισε, αλλά μην ανησυχείτε, διαβεβαιώνει, είναι συντηρητικός!). Τουλάχιστον κάποιος λέει τα αυτονόητα.
Δεν είναι σαν να μην υπάρχουν πολιτικά· πολλοί θεατές του «Love is Blind» έχουν εξετάσει λεπτομερώς τα ιστορικά των κοινωνικών μέσων των συμμετεχόντων για να βρουν δεξιές ακολουθίες ή αναρτήσεις αφιερωμένες στον Charlie Kirk, για άνδρες και γυναίκες. (Για να παραθέσω την κωμικό και ντόπια της Ohio, Patti Harrison: «Λέγεται ‘μπορείς να πάρεις το κορίτσι από την Ohio, αλλά δεν μπορείς να πάρεις την Ohio από το κορίτσι’… καλά bitch, είμαι σε ΤΟΚΕΤΟ ωθώντας την Ohio από μένα αφού παρακολούθησα αυτό το σόου Χριστιανών εθνικιστών!») Μπορώ να φανταστώ τις συζητήσεις που γίνονται εκτός κάμερας. Όμως, η αισθητή αποφυγή του σόου, η επιθυμία του με βάση την επιχειρηματική λογική να κρατήσει εκτός πλαισίου ό,τι οι προηγούμενες σεζόν συζητούσαν ανοιχτά, μοιάζει όλο και πιο περίεργη και άστοχη καθώς προχωρά η σεζόν. Κάθε επεισόδιο έμοιαζε σαν να κοιτάζω μέσα από το κάτοπτρο σε κάποια φανταστική «πραγματική» Αμερική, όπου η πολιτική ούτε συζητείται ούτε σχετίζεται με έναν γάμο, αλλά είναι πολύ παρούσα, ένας αεροστεγής τόπος που δεν μου είναι καν τόσο αναγνωρίσιμος ως Ohio. Θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε σε αυτή τη χώρα, υποθέτω· αυτή η αίσθηση είναι διάχυτη. Φυσικά, όλη η τηλεοπτική πραγματικότητα είναι κυρίως μυθοπλασία, αλλά αυτή η προβολή φαίνεται ιδιαίτερα ζοφερή.
