Ο Κιθ Άλθαμ, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών μετά από πάθηση από τη νόσο του Πάρκινσον, υπήρξε μια εμβληματική μορφή της μουσικής δημοσιογραφίας και ραδιοφωνίας, ο οποίος στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έφερε την επανάσταση σε έναν εντελώς νέο κλάδο: το Public Relations (PR) της ροκ μουσικής. Μετά την ίδρυση της KA Publicity το 1971, αναδείχθηκε στον πιο καταξιωμένο publicist της Βρετανίας, με μια εντυπωσιακή λίστα πελατών, πολλοί από τους οποίους είχε πάρει συνέντευξη ως δημοσιογράφος. Στη λίστα αυτή περιλαμβάνονταν ονόματα όπως οι Rolling Stones, The Who, Marc Bolan, The Beach Boys, Slade, Status Quo και Van Morrison.
Ο Άλθαμ ήταν φυσικό ταλέντο στο PR, καθώς διέθετε βαθιά κατανόηση τόσο των αναγκών των καλλιτεχνών όσο και των μουσικών δημοσιογράφων. Είχε επίσης έμφυτη ικανότητα για τη δημοσιότητα, ακόμη και όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος. Το 1966, εργαζόμενος στους New Musical Express (NME), προσέγγισε τον επιχειρηματία της μουσικής Λάρι Πέιτζ, ο οποίος του ζήτησε να προτείνει ένα καλλιτεχνικό όνομα για τον Ρετζ Μπαλ, έναν λιθοξόο που ήταν ο βασικός τραγουδιστής ενός συγκροτήματος που δυσκολευόταν, των The Troggs. Ο Άλθαμ πρότεινε το «Reg Presley» – και το όνομα παρέμεινε. Εμφανίστηκε στο επόμενο τεύχος του NME (χωρίς να έχει ενημερωθεί ο Μπαλ) και το επόμενο single του συγκροτήματος, «Wild Thing», έγινε επιτυχία.
Τον επόμενο χρόνο, βρισκόταν στα παρασκήνια στο Finsbury Park Astoria για μια συναυλία του Jimi Hendrix, όπου συνομίλησε με τον μάνατζερ του Hendrix, Chas Chandler, ο οποίος τον ρώτησε πώς θα μπορούσε ο Hendrix να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο. «Γιατί να μην βάλεις φωτιά στην κιθάρα σου;» πρότεινε ο Κιθ – και ο Hendrix το έκανε, χρησιμοποιώντας αναπτήρα. Επανέλαβε διάσημα το κόλπο αργότερα το 1967 στο φεστιβάλ Monterey Pop, προκαλώντας τον Ravi Shankar να εγκαταλείψει το φεστιβάλ τρομοκρατημένος.
Ο Κιθ ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας για το περιοδικό Fabulous στις αρχές της δεκαετίας του ’60, παίρνοντας συνεντεύξεις από Cilla Black και Brenda Lee, και το 1965 μετακόμισε στους New Musical Express, όπου ανέλαβε τη θέση του feature editor. Έγραψε για πολλούς από τους μεγαλύτερους αστέρες των τέλους της δεκαετίας του ’60, συμπεριλαμβανομένων των The Who, The Beatles και Hendrix – τον οποίο πήρε συνέντευξη οκτώ φορές, συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας συνέντευξης του Hendrix τον Σεπτέμβριο του 1970.
Ήταν παρών στην τελευταία εμφάνιση των Beatles, το 1969, σε μια ψυχρή ταράτσα πάνω από τα κεντρικά γραφεία της Apple Corps στο Λονδίνο. Απευθυνόμενος σε αυτόν ως «FabsKeith» (επειδή του άρεσε να του υπενθυμίζει ότι είχε ξεκινήσει από το Fabulous), ο John Lennon τον ρώτησε «Θέλεις να δανειστείς το παλτό μου;… Δύσκολο!» «Και αυτά», είπε ο Κιθ, «ήταν τα τελευταία λόγια που μου είπε».
Ο Άλθαμ έγινε φίλος με πολλούς από τους σταρ που γνώρισε, αλλά σίγουρα δεν υπήρξε ποτέ κολακευτικός. Περιέγραψε τον Dave Hill των Slade ως «να ανεβαίνει στη σκηνή σαν ένα υπερβολικά στολισμένο, περιπλανώμενο χριστουγεννιάτικο δέντρο», και έγραψε ότι μια συνέντευξη με τον Keith Moon των The Who περιλάμβανε «άμεσο κίνδυνο για το πρόσωπό σου. Πάντα ένιωθα ότι ο Moon θα έπρεπε να φοράει μια πινακίδα που έγραφε ‘όσοι ταξιδεύουν με αυτό το όχημα το κάνουν με δική τους ευθύνη!’».
Αργότερα, ως πελάτης, ο Moon μπήκε στο γραφείο του Κιθ όταν εκείνος έλειπε και ανέτρεψε το γραφείο του. Μπαίνοντας αργότερα και βλέποντας το χάος, ο Κιθ ανασήκωσε τους ώμους και σχολίασε: «Ο Moon πέρασε, ε;»
Το περιστατικό παρακολουθήθηκε από τον Alan Edwards, ο οποίος ήταν μουσικός συντάκτης που δυσκολευόταν να πληρώσει το νοίκι μέχρι που προσλήφθηκε ως βοηθός του Κιθ «και μέσα σε τρεις μέρες έφυγε με τους Who και τον Marc Bolan». Τώρα ένας επιτυχημένος publicist της μουσικής, ο Edwards βρέθηκε «σε ένα γραφείο ενός μόνο δωματίου, κοντά στο σταθμό Victoria. Ήμασταν εγώ, τρία τηλέφωνα και ο Keith. Αυτή ήταν ολόκληρη η επιχείρηση, αντιπροσωπεύοντας τα μεγαλύτερα ονόματα του rock’n’roll παγκοσμίως.» Ο Keith, θυμάται, ήταν «μανιακός αναγνώστης, και στο τέλος της ημέρας έβαζε τα πόδια του πάνω και μιλούσε για τον Hemingway ή τον Kerouac».
Ήταν επιτυχημένος, είπε ο Edwards, «επειδή ήταν δημοσιογράφος και ήξερε τι είναι μια είδηση. Είχε ένα απαλό, ελαφρύ άγγιγμα… και νοιαζόταν πραγματικά για τους ανθρώπους που εκπροσωπούσε». Ο μουσικός συντάκτης Chris Welch είπε ότι ο Keith τα πήγε τόσο καλά «επειδή ήξερε ποιος δημοσιογράφος θα ταίριαζε σε ποιον καλλιτέχνη – και είχε υπέροχο αίσθημα χιούμορ».
Από τη δική μου εμπειρία, ήταν αποτελεσματικός, στοχαστικός και τρομερά διασκεδαστικός. Ήταν ένας εξαιρετικός αφηγητής και ταξιδιωτικός σύντροφος, είτε πηγαίναμε να δούμε τον Sting στο Παρίσι, τους Who στο Λος Άντζελες, τον Eddy Grant στα Barbados ή τους Rolling Stones στη Φλόριντα (το τελευταίο ταξίδι κινηματογραφήθηκε για μια πρώιμη έκδοση του Newsnight).
Προφανώς απολάμβανε την παρέα τόσο μουσικών όσο και δημοσιογράφων, και αφού αποφάσισε να εγκαταλείψει το PR στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ίδρυσε τα Scribblers, Pluckers, Thumpers and Squawkers lunches, φέρνοντας κοντά πολλούς από αυτούς με τους οποίους είχε συνεργαστεί. Τα γεύματα αυτά, που πραγματοποιούνταν στο Barnes, στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, όχι μακριά από εκεί που ζούσε, εξακολουθούν να αποτελούν μια ευκαιρία για τον Κιθ να συναντά φίλους και (φυσικά) να διηγείται ευφυείς ιστορίες από τη ζωή στη μουσική βιομηχανία.
Τη δεκαετία του ’60 και στις αρχές του ’70, ήταν τακτικός συνεργάτης της εκπομπής Scene and Heard του BBC Radio 1, και αργότερα εμφανίστηκε σε πολλά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ μουσικής, συμπεριλαμβανομένης της σειράς του Channel 4 My Generation (1995-96). Ποτέ δεν έγραψε αυτοβιογραφία, επιλέγοντας αντ’ αυτού να πει πολλές από τις ιστορίες του μέσω μιας σειράς ανοιχτών επιστολών σε πρώην πελάτες του στο No More Mr Nice Guy! (1999), το οποίο επανεκδόθηκε ως The PR Strikes Back (2001). Ήταν μια αμήχανη μορφή, αλλά περιλάμβανε μερικές σίγουρα όχι κολακευτικές ιστορίες – με τον Van Morrison να τον περνούν για οδηγό ταξί να είναι μία από τις πιο ήπιες.
Οι εμφανίσεις του στα Scribblers lunches μειώθηκαν κατά την τελευταία δεκαετία, καθώς η νόσος του Πάρκινσον προχωρούσε, και φρόντιζε η οικογένειά του και τον βοηθούσαν ορισμένοι από τους πρώην πελάτες του, συμπεριλαμβανομένων των Sting και The Who.
Ο Άλθαμ ήταν ο publicist του Sting για «πολλά από τα πιο επιτυχημένα, ταραχώδη και δύσκολα χρόνια της καριέρας και της ζωής μου», όπως περιέγραψε ο μουσικός. «Σε όλα αυτά τα χρόνια, ήταν ένας αληθινός φίλος, ένας μέντορας, και συχνά ένας ενοχλητικά ειλικρινής προμηθευτής αληθειών, τρυπώντας τις διογκωμένες φιλοδοξίες σου με μια γλαφυρή και εύστοχη φράση που πάντα σε άφηνε να χαμογελάς».
Γεννημένος στο Battersea, στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, ο Κιθ ήταν γιος του Stanley Altham, συνθέτη εκτυπώσεων, και της συζύγου του Eileen (το γένος Watts), σερβιτόρας. Παρακολούθησε το σχολείο Hinchley Wood στο Esher και είχε φιλοδοξίες να γίνει αθλητικός δημοσιογράφος – ο πρώιμος ήρωάς του ήταν ο Ken Jones, η «Φωνή του Αθλητισμού» της Daily Mirror. Αλλά αφού του προσφέρθηκε δουλειά από το Fabulous, άλλαξε ενδιαφέροντα για να γίνει ένας θρύλος στη βρετανική μουσική βιομηχανία.
Η δεύτερη σύζυγος του Keith, Adelaide (το γένος Sadler), πέθανε το 2020. Τον διαδέχονται δύο παιδιά, η Nancy και ο Bryan, από τον γάμο του με τη Maggi Bridger, ο οποίος έληξε σε διαζύγιο, τρία εγγόνια, ο Sam, ο Finn και ο Tate, και η αδελφή του, Janice. Ο Keith Altham, publicist και συγγραφέας, γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1941· απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 2026.
