Η ιδιοφυής, ιδιότυπη μπάντα James, γνωστή για τον αυτοσχεδιασμό και τη δυναμική της σκηνική παρουσία, συνεχίζει να μαγεύει το κοινό μετά από πενήντα χρόνια πορείας. Ο Tim Booth, ο χαρισματικός frontman, δηλώνει με χαμόγελο ότι το κοινό του έχει φτάσει σε μια ηλικία που δεν επιθυμεί πλέον το αποκορύφωμα της σκηνικής παρουσίας, αν και η τεράστια βάση θαυμαστών τους περιλαμβάνει και νεότερες ηλικίες. Η μπάντα, που ξεκίνησε ως support act των Smiths και εξελίχθηκε σε κολοσσό της Madchester εποχής, γιόρτασε την πρώτη της θέση στο Νο1 των βρετανικών charts με το άλμπουμ “Yummy” το 2024, 42 χρόνια μετά την ίδρυσή της.
Οι James, που σχηματίστηκαν στο Μάντσεστερ και αρχικά υπέγραψαν συμβόλαιο με την Factory Records, δεν ακολούθησαν ποτέ προφανείς δρόμους επιτυχίας. Ο Booth περιγράφει εύστοχα την μπάντα ως “μία τρελή, ιδιοσυγκρασιακή παρέα που αυτοσχεδιάζει, αλλάζει τη λίστα τραγουδιών κάθε βράδυ και παίζει νέα κομμάτια χωρίς ολοκληρωμένους στίχους”. Ως παράδειγμα, αναφέρεται το οκτάλεπτο “Nantucket”, που ονομάστηκε έτσι από το νησί της Μασαχουσέτης. Με τη λέξηless χορωδία, την ηλεκτρο-βιολινο-οδηγούμενη groove και στίχους για την “εμπειρία του να είσαι εδώ για να εμπνεύσεις”, το κομμάτι έχει ήδη τον ήχο ενός ακόμη James banger.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες μπάντες της ηλικίας τους που παίζουν σε αρένες, οι James δεν γεμίζουν τις δίωρες, 21-τραγουδιών εμφανίσεις τους μόνο με επιτυχίες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μεγάλες, ατμοσφαιρικές ενότητες, τραγούδια από λιγότερο αγαπημένα άλμπουμ, επιρροές που εκτείνονται από τον Brian Eno μέχρι την ιταλική house μουσική, και στιχουργικές αναφορές σε δισεκατομμυριούχους και τη θρησκεία. Η κοινή συνισταμένη είναι ότι τα πάντα είναι υμνωδικά και αποπνέουν ζεστασιά και ανθρωπιά. Το εναρκτήριο “Come Home” αναγνωρίζει διακριτικά την πατρίδα του Booth, το Λιντς (Leeds), ενώ ο τρομπετίστας Andy Diagram φοράει ένα μπλουζάκι “Όχι άλλο πόλεμο” και ο Booth τραγουδάει πιάνοντας το χέρι κάποιου από το κοινό.
Με την ισχυρή δύναμη του ντράμερ David Baynton-Power και τις τελευταίες προσθήκες στη σύνθεση, Chloe Alper και Debbie Knox-Hewson, που προσφέρουν διαφορετικές υφές, ο 66χρονος guru-τραγουδιστής λειτουργεί ως ο μαγνητικός αρχηγός της μπάντας. Ξαφνικά εμφανίζεται στο μπαλκόνι για το “Born of Frustration” και ένα υποβλητικό “Say Something”, δημιουργώντας μια μαγική, συλλογική στιγμή. Τα “Getting Away With It (All Messed Up)” και “Sit Down” προκαλούν τραγούδια που αντηχούν σε όλη την αρένα, και όταν ο Booth έρχεται σε αντίθεση με τα προηγούμενα λόγια του και βουτάει από τη σκηνή, σηκώνεται στον αέρα πάνω από ένα θάλασσα χεριών. Τι μοναδική, υπέροχη, ξεχωριστή μπάντα είναι.
P&J Live, Aberdeen, 7 Απριλίου.
Στη συνέχεια περιοδεία.
